بندگان شاکر خدا چگونه شکر می کنند؟
مراد از شکر آن است که نعمت منعم را با نیت یا قول و یا فعل، تلافی کند.
- مراد از شکر آن است که نعمت منعم را با نیت یا قول و یا فعل، تلافی کند.
شکر با نیت آن است که قصد تعظیم بزرگداشت و ستایش صاحب نعمت کند، و این کار مستلزم شناخت ذات و صفات و مقام او و اندیشه کردن در علل نیکی و احسان اوست تا کیفیت شکر او و مقداری را که عقلا بر او واجب است که نعمت او را مقابله کند بشناسد و به اندازه ممکن بر آن قیام کند.
شکر در گفتار اظهار این مطلب است به زبان به مقداری که مناسب مقام منعم و مقدار نعمت باشد.
شکر در عمل، به کار بردن نعمت است در آنچه نعمت دهنده می خواهد، در صورتی که بداند نعمت دهنده بذل و بخشش را به خاطر غرضی خاص انجام داده یا مصرفی معین را با او شرط نموده است و نیز آن را در راه خلاف رضای او و یا مخالفت و ضدیت با او مصرف ننماید.
راغب اصفهانی می گوید:
شکر سه گونه است: یکی شکر قلب است و آن، تصور نعمت است.
آن دیگر، شکر زبان است و آن ثنا گفتن و حمد نمودن منعم است
و سوم، شکر جوارح و آن به کار بردن عضو است در استفاده نعمت.
البته شکر قلب مهمتر از شکر زبان و شکر جوارح است، زیرا قلب کانون اراده و مرکز تصمیم است. زبان و دیگر جوارح به فرمان مرکز فرماندهی است. وقتی آدمی در دل باور داشته باشد که هر چه نعمت در اختیار اوست از خداوند می باشد طبعا زبان و جوارح تحت تاثیر شکر قلب قرار دارند و انسان با تمام وجود، شکر گزار خدا خواهد بود.
امام صادق(ع) می فرمایند: کسی که خداوند به او نعمتی را عطا می فرماید و دل او عارف است که آن نعمت عطیه الهی است با همان معرفت قلبی، شکر نعمت را به جای آورده است.
منبع: اخلاق اسلامی،ص۳۷۱.