تبلیغات
کد خبر: ۲۰۷۲۸۶

رزق دنیا به خوب و بد می رسد!

سنّت الهى آن است که به همه مردم اعم از مسلمان و کافر، رزق دهد و این سنّت حتّى با دعاى ابراهیم علیه السلام خدشه بردار نیست.

به گزارش افکارنیوز- و(بیاد آور) هنگامى که ابراهیم گفت: پروردگارا! این(سرزمین) را شهرى امن قرار ده و اهل آن را، آنان که به خدا و روز آخرت ایمان آورده‏ اند، از ثمرات(گوناگون) روزى ده.(اما خداوند) فرمود: به آنهایى که کافر شوند(نیز) بهره‏ ى اندکى خواهم داد. سپس آنها را به قهر به سوى عذاب آتش مى‏ کشانم و چه بد، سرانجامى است.

در آیات قبل، حضرت ابراهیم علیه السلام براى ذریّه‏ ى خویش درخواست مقام امامت نمود، امّا خداوند در جواب فرمود: این مقام و مرتبت به افراد ظالم نمى‏ رسد.

در این آیه حضرت ابراهیم، رزق دنیا را تنها براى مۆمنان درخواست کرد، امّا خداوند این محدودّیت را نمى‏ پذیرد و از اعطاى رزق مادّى به کفّار امتناع نمى‏ ورزد. یعنى رزق مادّى مهم نیست، لذا به اهل و نااهل هر دو داده مى‏ شود، امّا مقامات معنوى و اجتماعى و رهبرى، بسیار مهم است و به هر کس واگذار نمى‏ شود.

جالب اینکه ابراهیم نخست تقاضاى " امنیت " و سپس درخواست " مواهب اقتصادى " مى‏ کند، و این خود اشاره‏ اى است به این حقیقت که تا امنیت در شهر یا کشورى حکم فرما نباشد فراهم کردن یک اقتصاد سالم ممکن نیست!

در اینکه منظور از ثمرات چیست؟ مفسران گفتگوها دارند، ولى ظاهرا ثمرات یک معنى وسیع دارد که هر گونه نعمت مادى، اعم از میوه‏ ها و مواد دیگر غذایى، و نعمتهاى معنوى را شامل مى‏ شود.

سنّت الهى آن است که به همه مردم اعم از مسلمان و کافر، رزق دهد و این سنّت حتّى با دعاى ابراهیم علیه السلام خدشه بردار نیست. «وَ مَنْ کَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ»



در حدیثى از امام صادق(علیه السلام) مى‏ خوانیم که فرمودند: هى ثمرات القلوب: " منظور میوه دلها است "! اشاره به اینکه خداوند محبت و علاقه مردم را به مردم این سرزمین جلب مى‏ کند.

این نکته نیز قابل توجه است که ابراهیم این تقاضا را تنها براى مۆمنان به توحید و روز جزا مى‏ کند، شاید به خاطر اینکه از جمله لا یَنالُ عَهْدِی الظَّالِمِینَ در آیات گذشته به این حقیقت پى برده بود که گروهى از نسلهاى آینده او، راه شرک و ظلم و ستم مى‏ پویند، و او در اینجا ادب را رعایت کرد و آنها را از دعاى خود استثنا نمود.

به هر حال خداوند در پاسخ این تقاضاى ابراهیم چنین فرمود: اما آنها که راه کفر را پوییده‏ اند بهره کمى(از این ثمرات) به آنها خواهم داد "(و به طور کامل محروم نخواهم کرد!)(قالَ وَ مَنْ کَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِیلًا)

اما در سراى آخرت " آنها را به عذاب آتش مى‏ کشانم و چه بد سر انجامى دارند "(ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلى‏ عَذابِ النَّارِ وَ بِئْسَ الْمَصِیرُ)

این در واقع صفت " رحمانیت " همان رحمت عامه پروردگار است که از خوان نعمت بى دریغش همه بهره مى‏ گیرند، و از خزانه غیبش خوبان و بدان وظیفه‏ خور باشند، ولى سراى آخرت که سراى رحمت خاص او است، رحمت و نجاتى براى آنها نیست.

پیام‏های آیه:

۱ انبیا علاوه بر ارشاد و هدایت، به نیازهاى مادّى مردم همانند امنیّت و معیشت نیز توجّه داشته و براى آن تلاش و دعا مى‏ کنند. «رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً»

۲ بهره‏ مندى از نعمت‏ها، زمانى لذیذ و گوارا است که در فضاى امن، آرام و بى‏ اضطراب باشد. «آمِناً وَ ارْزُقْ»

۳ در دعا، دیگران را فراموش نکنیم. به جاى «وَ ارْزُقْنا» فرمود: «وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ»

۴ سنّت الهى آن است که به همه مردم اعم از مسلمان و کافر، رزق دهد و این سنّت حتّى با دعاى ابراهیم علیه السلام خدشه بردار نیست. «وَ مَنْ کَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ»

۵ بهره ‏مندى در دنیا، نشانه‏ ى لطف خداوند به انسان نیست. «وَ مَنْ کَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ»

۶ در کمک رسانى به همنوع، کارى به مکتب او نداشته باشید. «وَ مَنْ کَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ»

۷ کامیابى‏ هاى مادّى هر قدر باشد، نسبت به نعمت‏هاى آخرت اندک است. «قَلِیلًا»

منابع:
تفسیر نور ج ۱

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات