گوشه ای از زندگی شهید همت
وقتی می آمد خانه، من دیگر حق نداشتم کار کنم. بچه را عوض می کرد. شیر برایش درست می کرد. سفره می انداخت و جمع می کرد. پابه پای من می نشست لباس ها را می شست.
سرویس مذهبی افکارنیوز- همسر شهید نقل می کند: زنگ زده بود که نمی تواند بیاید دنبالم. باید در منطقه می ماند. خیلی دلم تنگ شده بود. آن قدر اصرار کردم تا قبول کرد خودم بروم. من هم بلیت گرفتم و با اتوبوس رفتم اسلام آباد. کف آشپزخانه تمیز شده بود. همه میوه های فصل تو یخچال بود؛ تو ظرف های ملامین چیده بودشان. کباب هم آماده بود روی اجاق. بالای یخچال یک عکس از خودش گذاشته بود، با یک نامه.
وقتی می آمد خانه، من دیگر حق نداشتم کار کنم. بچه را عوض می کرد. شیر برایش درست می کرد. سفره می انداخت و جمع می کرد. پابه پای من می نشست لباس ها را می شست. پهن می کرد، خشک می کرد و جمع می کرد. آن قدر محبت می ریخت به پای زندگی که همیشه بهش می گفتم: درسته کم می آی خونه ولی من تا محبت های تو رو جمع کنم، برای یک ماه دیگه وقت دارم.
نگاهم کرد و می گفت: تو بیشتر از این ها به گردن من حق داری. یک بار هم گفت: من زودتر از جنگ تمام می شم، و گرنه بعد از جنگ به تو نشون می دادم تموم این روزها رو چطور جبران می کنم.
منبع: خانه خوبان، ش۳۵، ص۱۴.