۱۰۰ محور اساسی سبک زندگی پیامبر(ص)
آنچه در پی میآید بیان ۱۰۰ خصلت از خصوصیات رفتاری پیامبر اکرم(ص) است که بازگوکننده بخشی از سلوک فردی و اجتماعی و سبک زندگی آن حضرت میباشد.
به گزارش افکارنیوز، بيشک تأسي به سيره و سنت آن حضرت براساس آيهکريمه و لکم في رسولالله اسوه حسنه و از جمله آنچه در اين مطلب به آن اشاره شده، راهگشاي مشکلات و مسائل مبتلا به جامعه مسلمانان خواهد بود.
۱ - هنگام راه رفتن با آرامی و وقار راه می رفت
۲ - در راه رفتن قدم ها را بر زمین نمی کشید.
۳ - نگاهش پیوسته به زیر افتاده و بر زمین دوخته بود.
۴ - هرکه را می دید مبادرت به سلام می کرد و کسی در سلام بر او سبقت نگرفت.
۵ - وقتی با کسی دست می داد دست خود را زودتر از دست او بیرون نمی کشید.
۶ - با مردم چنان معاشرت می کرد که هرکس گمان می کرد عزیزترین فرد نزد آن حضرت است.
۷ - هرگاه به کسی می نگریست به روش ارباب دولت با گوشه چشم نظر نمی کرد.
۸ - هرگز به روی مردم چشم نمی دوخت و خیره نگاه نمی کرد.
۹ - چون اشاره می کرد با دست اشاره می کرد نه با چشم و ابرو.
۱۰ - سکوتی طولانی داشت و تا نیاز نمی شد لب به سخن نمی گشود.
۱۱ - هرگاه با کسی، هم صحبت می شد به سخنان او خوب گوش فرا می داد.
۱۲ - چون با کسی سخن می گفت کاملا برمی گشت و رو به او می نشست.
۱۳ - با هرکه می نشست تا او اراده برخاستن نمی کرد آن حضرت برنمی خاست.
۱۴ - در مجلسی نمی نشست و برنمی خاست مگر با یاد خدا.
۱۵ - هنگام ورود به مجلسی در آخر و نزدیک درب می نشست نه در صدر آن.
۱۶ - در مجلس جای خاصی را به خود اختصاص نمی داد و از آن نهی می کرد.
۱۷ - هرگز در حضور مردم تکیه نمی زد.
۱۸ - اکثر نشستن آن حضرت رو به قبله بود.
۱۹ - اگر در محضر او چیزی رخ می داد که ناپسند وی بود نادیده می گرفت.
۲۰ - اگر از کسی خطایی صادر می گشت آن را نقل نمی کرد.
۲۱ - کسی را بر لغزش و خطای در سخن مواخذه نمی کرد.
۲۲ - هرگز با کسی جدل و منازعه نمی کرد.
۲۳ - هرگز سخن کسی را قطع نمی کرد مگر آنکه حرف لغو و باطل بگوید.
۲۴ - پاسخ به سوالی را چند مرتبه تکرار می کرد تا جوابش بر شنونده مشتبه نشود.
۲۵ - چون سخن ناصواب از کسی می شنید. نمی فرمود «چرا فلانی چنین گفت» بلکه می فرمود «بعضی مردم را چه می شود که چنین می گویند؟»
۲۶ - با فقرا زیاد نشست و برخاست می کرد و با آنان هم غذا می شد.
۲۷ - دعوت بندگان و غلامان را می پذیرفت.
۲۸ - هدیه را قبول می کرد اگرچه به اندازه یک جرعه شیر بود.
۲۹ - بیش از همه صله رحم به جا می آورد.
۳۰ - به خویشاوندان خود احسان می کرد بی آنکه آنان را بر دیگران برتری دهد.
۳۱ - کار نیک را تحسین و تشویق می فرمود و کار بد را تقبیح می نمود و از آن نهی می کرد.
۳۲ - آنچه موجب صلاح دین و دنیای مردم بود به آنان می فرمود و مکرر میگفت هرآنچه حاضران از من می شنوند به غایبان برسانند.
۳۳ - هرکه عذر می آورد عذر او را قبول می کرد.
۳۴ - هرگز کسی را حقیر نمی شمرد.
۳۵ - هرگز کسی را دشنام نداد و یا به لقب های بد نخواند.
۳۶ - هرگز کسی از اطرافیان و بستگان خود را نفرین نکرد.
۳۷ - هرگز عیب مردم را جستجو نمی کرد.
۳۸ - از شر مردم برحذر بود ولی از آنان کناره نمی گرفت و با همه خوشخو بود.
۳۹ - هرگز مذمت مردم را نمی کرد و بسیار مدح آنان نمی گفت.
۴۰ - بر جسارت دیگران صبر می فرمود و بدی را به نیکی جزا می داد.
۴۱ - از بیماران عیادت می کرد اگرچه دور افتاده ترین نقطه مدینه بود.
۴۲ - سراغ اصحاب خود را می گرفت و همواره جویای حال آنان می شد.
۴۳ - اصحاب را به بهترین نام هایشان صدا می زد.
۴۴ - با اصحابش در کارها بسیار مشورت می کرد و بر آن تاکید می فرمود.
۴۵ - در جمع یارانش دایره وار می نشست و اگر غریبه ای بر آنان وارد می شد نمی توانست تشخیص دهد که پیامبر کدامیک از ایشان است.
۴۶ - میان یارانش انس و الفت برقرار می کرد.
۴۷ - وفادارترین مردم به عهد و پیمان بود.
۴۸ - هرگاه چیزی به فقیر می بخشید به دست خودش می داد و به کسی حواله نمی کرد.
۴۹ - اگر در حال نماز بود و کسی پیش او می آمد نمازش را کوتاه می کرد.
۵۰ - اگر در حال نماز بود و کودکی گریه می کرد نمازش را کوتاه می کرد.
۵۱ - عزیزترین افراد نزد او کسی بود که خیرش بیشتر به دیگران می رسید.
۵۲ - احدی از محضر او نا امید نبود و می فرمود «برسانید به من حاجت کسی را که نمی تواند حاجتش را به من برساند.»
۵۳ - هرگاه کسی از او حاجتی می خواست اگر مقدور بود روا می فرمود و گرنه با سخنی خوش و با وعده ای نیکو او را راضی می کرد.
۵۴ - هرگز جواب رد به درخواست کسی نداد مگر آنکه برای معصیت باشد.
۵۵ - پیران را بسیار اکرام می کرد و با کودکان بسیار مهربان بود.
۵۶ - غریبان را خیلی مراعات می کرد.
۵۷ - با نیکی به شروران، دل آنان را به دست می آورد و مجذوب خود می کرد.
۵۸ - همواره متبسم بود و در عین حال خوف زیادی از خدا بردل داشت.
۵۹ - چون شاد می شد چشم ها را بر هم می گذاشت و خیلی اظهار فرح نمی کرد.
۶۰ - اکثر خندیدن آن حضرت تبسم بود و صدایش به خنده بلند نمی شد.
۶۱ - مزاح می کرد اما به بهانه مزاح و خنداندن، حرف لغو و باطل نمی زد.
۶۲ - نام بد را تغییر می داد و به جای آن نام نیک می گذاشت.
۶۳ - بردباری اش همواره بر خشم او سبقت می گرفت.
۶۴ - از برای فوت دنیا ناراحت نمی شد و یا به خشم نمی آمد.
۶۵ - از برای خدا آنچنان به خشم می آمد که دیگر کسی او را نمی شناخت
۶۶ - هرگز برای خودش انتقام نگرفت مگر آنکه حریم حق شکسته شود.
۶۷ - هیچ خصلتی نزد آن حضرت منفورتر از دروغگویی نبود.
۶۸ - در حال خشنودی و نا خشنودی جز یاد حق بر زبان نداشت.
۶۹ - هرگز درهم و دیناری نزد خود پس انداز نکرد.
۷۰ - در خوراک و پوشاک چیزی زیادتر از خدمتکارانش نداشت.
۷۱ - روی خاک می نشست و روی خاک غذا می خورد.
۷۲ - روی زمین می خوابید.
۷۳ - کفش و لباس را خودش وصله می کرد.
۷۴ - با دست خودش شیر می دوشید و پای شتر ش را خودش می بست.
۷۵ - هر مرکبی برایش مهیا بود سوار می شد و برایش فرقی نمی کرد.
۷۶ - هرجا می رفت عبایی که داشت به عنوان زیر انداز خود استفاده می کرد.
۷۷ - اکثر جامه های آن حضرت سفید بود.
۷۸ - چون جامه نو می پوشید جامه قبلی خود را به فقیری می بخشید.
۷۹ - جامه فاخری که داشت مخصوص روز جمعه بود.
۸۰ - در هنگام کفش و لباس پوشیدن همیشه از سمت راست آغاز می کرد.
۸۱ - ژولیده مو بودن را کراهت می دانست.
۸۲ - همیشه خوشبو بود و بیشترین مخارج آن حضرت برای خریدن عطر بود.
۸۳ - همیشه با وضو بود و هنگام وضو گرفتن مسواک می زد.
۸۴ - نور چشم او در نماز بود و آسایش و آرامش خود را در نماز می یافت.
۸۵ - ایام سیزدهم و چهاردهم و پانزدهم هرماه را روزه می داشت.
۸۶ - هرگز نعمتی را مذمت نکرد.
۸۷ - اندک نعمت خداوند را بزرگ می شمرد.
۸۸ - هرگز از غذایی تعریف نکرد یا از غذایی بد نگفت.
۸۹ - موقع غذا هرچه حاضر می کردند میل می فرمود.
۹۰ - در سر سفره از جلوی خود غذا تناول می فرمود.
۹۱ - بر سر غذا از همه زودتر حاضر می شد و از همه دیرتر دست می کشید.
۹۲ - تا گرسنه نمی شد غذا میل نمی کرد و قبل از سیر شدن منصرف می شد.
۹۳ - معده اش هیچ گاه دو غذا را در خود جمع نکرد.
۹۴ - در غذا هرگز آروغ نزد.
۹۵ - تا آنجا که امکان داشت تنها غذا نمی خورد.
۹۶ - بعد از غذا دستها را می شست و روی خود می کشید.
۹۷ - وقت آشامیدن سه جرعه آب می نوشید؛ اول آنها بسم الله و آخر آنها الحمدلله.
۹۸ - از دوشیزگان پرده نشین با حیاتر بود.
۹۹ - چون می خواست به منزل وارد شود سه بار اجازه می خواست.
۱۰۰ - اوقات داخل منزل را به سه بخش تقسیم می کرد: بخشی برای خدا، بخشی برای خانواده و بخشی برای خودش بود و وقت خودش را نیز با مردم قسمت می کرد.
منابع: کتاب منتهي الآمال محدث قمي و کتاب مکارم الاخلاق طبرسي