تبلیغات
کد خبر: ۲۷۷۹۰۲

ماجرای دزد و امانت داری!

دزد گفت: «تو به امانت به من دادی. امانتدار نباید که امانت خوار باشد که امانت بردن جوانمردی نیست.

ماجرای دزد و امانت داری!

سرویس مذهبیافکارنیوز- مردی به سحرگاه از خانه بیرون شد تا به گرمابه رود، به راه، دوستی دید، گفت: «موافقت کنی تا به گرمابه شویم؟» گفت: «تا درِ گرمابه با تو همراهی می کنم.»

اما به سر دو راهی بی آنکه این مرد را خبر دهد بازگشت و به راه دیگر رفت. اتفاق را دزدی از پسِ مرد می رفت. مرد بازنگریست، دزد را دید. هنوز تاریک بود، پنداشت که آن دوست وی است، صد دینار در آستین داشت. از آستین بیرون گرفت و به دست دزدی داد و گفت: «ای برادر، این امانت است به تو، که چون از گرمابه بیرون آیم به من بازدهی.»

دزد از وی بگرفت و آنجا بماند تا وی از گرمابه بیرون آمد. روز روشن شده بود، جامه پوشید و راست همی رفت.
دزد وی را باز خواند و گفت: «این زر چیست و تو چه کسی؟» گفت: «من مردی طرارم» گفت: «اگر طراری چرا زر مرا نبردی؟»
دزد گفت: «تو به امانت به من دادی.امانتدار نباید که امانت خوار باشد که امانت بردن جوانمردی نیست.

گفت پیغمبر که دستت هر چه برد
بایدش در عاقبت واپس سپرد(مولوی)

پی نوشت: عالمی دیگر بباید ساخت و زنو آد می، ص۲۳.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات