آغاز نهضت امام حسین(ع)
به خدا قسم می دانم در چه روزی کشته می شوم، و قاتل خود را می شناسم، و آن سرزمینی را که در آن مدفون می شوم می دانم، و افرادی از خاندان و پیروان خود را که همراه من کشته می شوند می شناسم … ای مادر به خدا سوگند اگر به عراق هم نرم باز مرا خواهند کشت.»
سرویس مذهبیافکارنیوز- پس از شهادت دومین امام حضرت مجتبی علیه السّلام، گروهی از شیعیان عراق نامه ای به حضرت امام حسین علیه السّلام فرستادند که ما معاویه را از خلافت عزل می کنیم و با شما بیعت می نماییم، امام علیه السّلام در آن شریاط این کار را صلاح ندانست و از آنان خواست تا نابودی معاویه شکیبائی ورزند، سرانجام معاویه در شب ۱۵ رجب سال ۶۰ هجری هلاک شد و یزید جانشین او گردید، و جزو اولین اقدامات خود، به ولید بن عتبه حاکم مدینه نوشت که بی درنگ از حسین علیه السّلام و عبدالله بن عمر و عبدالله بن زبیر و عبدالرحمن بن ابی بکر برای او بیعت بگیرد و هر یک
نپذیرفتند سر از بدنش جدا سازد و برای یزید بفرستد!
امام حسین علیه السّلام پس از ملاقاتی با ولید و خودداری از بیعت با یزید، عازم خروج از مدینه و سفر به جانب مکه گردید؛ برخی از خیرخواهان، امام را از بی وفائی مردم بر حذر می داشتند، و از جمله جناب «امّ سلمه» همسر رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم که از تصمیم امام بی تابی می کرد گفت:
«فرزندم، با رفتن به عراق مرا غمگین مساز، من از جدّت رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم شنیدم که می فرمود: فرزندم حسین علیه السّلام را در سرزمین عراق شهید می کنند.»
امام فرمود:
«مادر، به خدا سوگند من نیز این مطلب را می دانم و ناگزیر باید کشته شوم، مرا از رفتن چاره ای نیست و به فرمان خدای متعال عمل می کنم؛ به خدا قسم می دانم در چه روزی کشته می شوم، و قاتل خود را می شناسم، و آن سرزمینی را که در آن مدفون می شوم می دانم، و افرادی از خاندان و پیروان خود را که همراه من کشته می شوند می شناسم … ای مادر به خدا سوگند اگر به عراق هم نرم باز مرا خواهند کشت.»
امام علیه السّلام پس از زیارت وداع با تربت پیامبر صلّی الله علیه و آله، شب یکشنبه ۲۸ ماه رجب سال ۶۰ هجری همراه خاندان و بستگان و گروهی از یاران خود به سوی مکه رهسپار شد؛ پس از خروج ازمدینهبرخی از همراهان از آن گرامی درخواست کردند که مانند ابن زبیر - که از مدینه فرار کرده بود - از بیراهه حرکت کند تا دشمن نتواند او را تعقیب نماید، ولی امام علیه السّلام نپذیرفت و فرمود: هرگز از جاده اصلی و راه راست بیرون نمی روم تا خدای متعال میان من و دشمن حکم فرماید.
حسین علیه السّلام شب جمعه سوم شعبان وارد مکه شد، و اهالی مکه و مسلمانانی که برای انجام عمره به مکه آمده بودند و از آن جمله ابن زبیر نیز، صبح و عصر به ملاقات امام علیه السّلام می آمدند و نزد او رفت و آمد می کردند.
منبع: در سوگ آفتاب، ص۱۹-۲۱.