ورود به سرزمین کربلا
«زهیر بن القین» عرض کرد: ای پسر پیامبر، اجازه بفرمایید با ایشان بجنگیم زیرا جنگیدن با این گروه از جنگیدن با سپاهیان انبوهی که بعد از این می آیند آسان تر است. امام فرمود: دوست ندارم من آغازگر جنگ با آنان باشم.
سرویس مذهبیافکارنیوز- امام علیه السّلام سرانجام روز دوم محرم سال ۶۱ هجری در حدود سرزمین نینوا به ناحیه «کربلا» رسیدند؛ و در اینجا فرستاده ای از جانب ابن زیاد نامه ای برای حرّ آورد که در آن نوشته بود: وقتی پیک من به تو رسید بر حسین سخت بگیر و او را در سرزمینی بدور از آب و آبادی فرود آور، و پیک من از تو جدا نمی شود تا خبر اجرای دستور مرا به من برساند!
حرّ آن نامه را برای امام علیه السّلام و یارانش خواند و همانجا که بیابانی بی آب و آبادی بود راه را بر آن حضرت و هراهانش بست و از آنان خواست همانجا فرود آیند؛ امام فرمود بگذار در یکی از آبادیهای اطراف که آب و آبادنی دارد فرود آئیم، ولی حرّ نپذیرفت و گفت به خدا سوگند نمی توانم با فرمان ابن زیاد مخالفت کنم زیرا این پیک و فرستاده خود را مراقب و دیده بان بر من قرار داده است!
«زهیر بن القین» عرض کرد: ای پسر پیامبر، اجازه بفرمایید با ایشان بجنگیم زیرا جنگیدن با این گروه از جنگیدن با سپاهیان انبوهی که بعد از این می آیند آسان تر است.
امام فرمود: دوست ندارم من آغازگر جنگ با آنان باشم.
آنگاه فرمان داد همانجا فرود آیند و خیمه ها را برافرازند؛ و این در روز پنجشنبه دوم محرم سال ۶۱ هجری بود.
روز بعد «عمر بن سعد» با چهار هزار سوار به کربلا رسید و در برابر اردوی امام مستقر شد، ابن زیاد در نامه دیگری به ابن سعد فرمان داد میان اردوی امام علیه السّلام و آب فرات حایل شود و نگذارد قطره ای آب به آنان برسد.
منبع: در سوگ آفتاب، ص۳۶-۳۷.