تبلیغات
کد خبر: ۲۸۰۹۲۹

سیمای نورانی یادگار امام مجتبی علیه السّلام

آری به خدا سوگند - عموی تو فدای تو باد - تو هم یکی از آن مردانی هستی که با من کشته می شوند، اما بعد از آنکه به بلای عظیمی گرفتار شوی.

سیمای نورانی یادگار امام مجتبی علیه السّلام

سرویس مذهبیافکارنیوز- قاسم فرزند امام مجتبی علیه السّلام نیز از نوجوانانی است که در کربلا فوق العاده درخشید و اثبات کرد که خون امام مجتبی در رگهایش جریان دارد و وارثبه حق آن جناب می باشد.

در شب عاشورا بعد از آنکه امام علیه السّلام به اصحاب خود مژده شهادت داد و فرمود:

«فردا من کشته خواهم شد و همه شما نیز به شهادت خواهید رسید و کسی از شما باقی نخواهد ماند!
قاسم برخواست و از حضرت سؤال کرد: «آیا من هم در زمره شهیدان هستم؟»
امام علیه السّلام پرسیدند: «فرزندم مرگ در کام تو چه مزه ای دارد؟»
قاسم بلافاصله عرض کرد: «ای عمو! شیرین تر از عسل!»

امام علیه السّلام فرمود:
«آری به خدا سوگند - عموی تو فدای تو باد - تو هم یکی از آن مردانی هستی که با من کشته می شوند، اما بعد از آنکه به بلای عظیمی گرفتار شوی.»

روز عاشورا بعد از شهادت علی اکبر، قاسم خدمت امام حسین علیه السّلام رسید و امام علیه السّلام او را در آغوش گرفت و هر دو با هم گریستند، قاسم اجازه میدان خواست و بر دست و پای حضرت بوسه زد تا اجازه جنگ گرفت و به سوی دشمن حرکت کرد و در حالی که اشک بر گونه هایش روان بود رجز می خواند:
اگر مرا نمی شناسید، بدانید من فرزند حسن هستم، نواده پیامبر برگزیده و امین.
این حسین است که مانند اسیری گروگان است، در میان مردمی که خداوند آنان را سیراب نسازد.

یکی از افراد لشکر کوفه آمدن قاسم به میدان را نقل می کند که پسری به سوی ما آمد که رویش همانند پاره ماه بود و در دستش شمشیری بود، پیراهنی به تن داشت(به دلیل خردسال بودن لباس رزم نپوشیده بود.)

عمر بن سعید ازدی گفت: به خدا من به این پسر حمله خواهم کرد، پس حمله کرد و چنان با شمشیر بر سر او زد که آن را هم شکافت و آن پسر با صورت بر زمین افتاد و فریاد زد: عموجان!

امام حسین علیه السّلام مانند باز شکاری لشکر را شکافت و خود را به قاسم رساند، وقتی گرد و خاک نشست و صحنه قابل رؤیت شد دیدیم آن حضرت بالای سر آن پسر ایستاده و او پای بر زمین می سایید و جان می داد.
امام علیه السّلام فرمود: «دور باشند از رحمت خدا آنان که تو را کشتند! جدّت رسول خدا در روز قیامت از دشمنان اینان خواهد بود.»

سپس فرمود: «به خدا سوگند برای عمویت دشوار است که او را بخوانی و او پاسخت ندهد، یا پاسخ بدهد ولی به حال تو سودی نبخشد، به خدا سوگند استمداد تو صدای استمداد کسی است که کشته شدگان از اقوام وی بسیار و یاورش کم باشد.»

امام علیه السّلام او را از خاک برداشت و بر سینه خود چسباند و به طرف خیمه ها برد و در کنار فرزندش علی اکبر و کشته های دیگر بر زمین نهاد.

منبع: زیبایی های کربلا، ص۵۲-۵۵.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات