تبلیغات
کد خبر: ۲۸۰۹۳۰

شهادت قاسم بن الحسین علیه السّلام

از رحمت خدا دور باشند قومی که تو را کشتند. به خدا که برای عمویت سخت بود که تو صدایش کنی و کاری از دست او بر نیاید. امروز دشمنانم فراوان اند و یارانم اندک.

شهادت قاسم بن الحسین علیه السّلام

سرویس مذهبیافکارنیوز- وقتی امام حسین علیه السّلام دید که قاسم، برادرزاده نوجوانش، برای جنگ آماده شد، در آغوشش گرفت و هر دو گریستند، آن چنان که از حال رفتند. قاسم از امام حسین علیه السّلام اجازه نبرد خواست، اما امام اجازه نداد. قاسم به دست و پای عمو افتاد و او را بوسید تا بالاخره امام راضی و قاسم در حالی که اشک می ریخت، به سمت میدان آمد و این شعر را خواند:

اگر مرا نمی شناسید من پسر حسن هستم
که نوه پیامبر مصطفی و امین بود
این حسین عمویم است که اسیر گرفتاریهاست
در میان مردمی که ای کاش باران بر ایشان نبارد.

آن گاه نبردی سخت کرد، چنان که ۳۵ نفر را کشت. یکی از سپاهیان یزید روایت کرده است که پسری به جنگ ما آمد که رویش به زیبایی ماه بود، شمشیری در دست داشت و بند یکی از کفش هایش پاره بود. کسی از سپاه گفت: من به او حمله می کنم.

به او گفتم: این چه کاری است؟ به اندازه کافی سرباز نزدیک او هست. اما او حمله کرد و بی خبر شمشیری به او زد که با صورت بر زمین افتاد. آن پسر فریاد زد: «عموجان!»

آن گاه حسین علیه السّلام سر رسید و نگاه تندی به مرد کرد، آن گونه که بازِ خشمگین نگاه می کند. بعد حسین علیه السّلام مثل شیر غران حمله کرد و به او شمشیری زد که مرد دستش را سپر کرد و دستش قطع شد. سواران کوفه به کمک او آمدند تا نجاتش دهند، اما اسبی به او لگد زد و او زیر دست و پای اسبها لگدکوب شد و جان داد. آن وقت حسین علیه السّلام را دیدم که بالای سر آن پسر ایستاده بود و پسر پایش را بر زمین می کشید.

حسین علیه السّلام گفت: «از رحمت خدا دور باشند قومی که تو را کشتند. به خدا که برای عمویت سخت بود که تو صدایش کنی و کاری از دست او بر نیاید. امروز دشمنانم فراوان اند و یارانم اندک.» پس او را به سینه خود چسباند و از زمین بلند کرد. پاهای پسر به زمین کشیده می شد. او را آورد و کنار پسرش علی و سایر کشتگانش نهاد. پرسیدم این پسر که بود گفتند: «قاسم، پسر حسن بن علی بود.»

بعد امام خطاب به کشته ها گفت: «خدایا دشمنان ما را بکش و هرگز نیامرز. ای عموزادگانم شکیبایی کنید که بعد از امروز دیگر هیچ گاه ذلت و خواری نخواهید دید.»

منبع: گزیده نفس المهموم، ص ۱۷۰- ۱۷۳.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات