تبلیغات
کد خبر: ۲۸۲۰۸۲

وعده‌های امام حسین(ع) و بهانه عمربن سعد

در شامگاه هشتم محرم طی دیداری که امام حسین(ع) با عمربن سعد ترتیب داد، بر آن شد که او را از جنگ با خویش برحذر دارد اما عمر بن سعد به بهانه هایی همچون بیم از دست دادن زمین و خانه سخن امام حسین(ع) را رد کرد و سرانجام پس از گفتگویی چندین باره امام حسین(ع) خطاب به او فرمود: «خداوند تو را هلاک سازد و در روز قیامت نیامرزد؛ امید دارم که به فضل خدا از گندم عراق[عجم] نخوری» و عمر بن سعد گفت: «ای حسین(ع) اگر گندم نباشد، جو هم می توان خورد!»

به گزارش افکارنیوز، با فرود آمدن پی در پی لشکرها در اردوگاه عمر بن سعد، امام حسین(ع) «عمرو بن قرظه انصارى» را نزد عمر بن سعد فرستاد و به او پیغام داد که می خواهم امشب تو را در میان دو اردوگاه ملاقات کنم. شب هنگام، امام(ع) و ابن سعد هر یک با همراهی ۲۰ سوار به محل ملاقات آمدند؛ حضرت(ع) به جز برادرش ابوالفضل العباس(ع) و فرزندش علی اکبر(ع)، از سایر یاران خود خواست تا فاصله بگیرند. ابن سعد نیز فرزندش حفص و غلامش را نگاه داشت و به دیگران دستور داد تا عقب بروند. در این دیدار امام(ع) به او فرمود: «عمر، وای بر تو؛ تو را چه می شود از خدایی که بازگشت همه ما به سوی اوست نمی ترسی که به جنگ من آمدی؟ حال آنکه می دانی که من کیستم. از این خیال و اندیشه ناصواب در گذر و راهی که صلاح دین و دنیای تو در آن است، اختیار کن و به نزد من آی و خود را از این ضلالت بیرون آور و بدین دنیای غدّار فریبنده که او چون من و تو بسیار دیده، مغرور نشو و یقین بدان که سعادت و سلامت تو در آنچه که می گویم است.»

ابن سعد گفت: «راست گفتی؛ امّا از آن می ترسم که چون به نزد تو آیم،[عبیدالله] خانه ام را خراب کند.» امام(ع) فرمود: «من خانه ای بهتر از آن، برای تو بنا می کنم.» عمر گفت: «قطعه زمینی آباد و حاصلخیز دارم؛ می ترسم که ابن زیاد آن را از دستم بگیرد و فرزندانم را از منفعت آن محروم سازد.» امام حسین(ع) فرمود: «من زمینی بهتر از آن، در حجاز به تو می دهم.» عمر ساکت شد و دیگر سخنی نگفت. امام(ع) چون چنین دید در حالی که می فرمود: «خداوند تو را هلاک سازد و در روز قیامت نیامرزد؛ امید دارم که به فضل خدا از گندم عراق نخوری» بازگشت. عمر بن سعد گفت: «ای حسین(ع) اگر گندم نباشد، جو هم می توان خورد!» او این سخن را گفت و سپس به اردوگاه خود بازگشت.

گفتگوهای مکرر امام(ع) و ابن سعد، سه یا چهار بار تکرار شد. در پایان یکی از این گفتگوها، عمر بن سعد طی نامه ای خطاب به عبیداللَّه بن زیاد چنین نوشت: «اما بعد؛ همانا خداوند آتش[جنگ] را خاموش ساخت و پریشانى را برطرف نموده کار این امت را به صلاح آورد. اینک حسین(ع) با من پیمان بست که از همان جا که آمده به همان جا بازگردد یا به یکى از سرحدات بلاد مسلمین برود و در حقوق و تکالیف همانند دیگر مسلمانان بوده در سود و زیان مسلمانان شریک باشد، یا به نزد یزید برود تا هر چه یزید حکم دهد درباره او اجرا کنند و این مایه رضاى شماست و صلاح امت است.

چون عبیداللَّه نامه را خواند گفت: «به درستی که این نامه مردی است که اندرزگوى امیر خویش و مشفق قوم خویش است!»[و در صدد بود این پیشنهاد را بپذیرد] شمر بن ذی الجوشن که در مجلس بود برخاست و گفت: «آیا اکنون که حسین به سرزمین تو فرود آمده و کنار توست این سخن را از او مى‏ پذیرى؟ به خدا اگر او از این سرزمین[به سلامت] برود و دست در دست تو ننهاده باشد هر آینه او نیرومندتر گردد و تو ناتوان تر خواهى شد، پس پیشنهادهاى او را نپذیر، زیرا این کار نشان ضعف است. باید او و یارانش به حکم تو تسلیم شوند در این صورت اگر تو آنان را کیفر کنى تو بدان سزاوارتر خواهى بود و اگر هم از ایشان درگذرى و عفو کنى باز هم اختیار با توست. به خدا شنیده ‏ام که حسین(ع) و عمر سعد میان دو اردوگاه مى‏ نشینند و بیشتر شب را با هم سخن می گویند.»

ابن زیاد گفت: «تدبیر نیکو همین است که تو گفتى.» آنگاه عبیداللَّه بن زیاد شمر بن ذی الجوشن را پیش خواند و گفت: «این نامه را پیش عمر بن سعد ببر تا به حسین(ع) و یارانش بگوید به حکم من تسلیم شوند اگر پذیرفتند آنها را به سلامت پیش من بفرستد و اگر نپذیرفتند با آنان بجنگد. اگر[عمر بن سعد] جنگید شنوا و مطیع او باش و اگر از جنگیدن خودداری ورزید تو با حسین(ع) جنگ کن که سالار قوم تویى؛ سپس گردن پسر سعد را بزن و سرش را پیش من بفرست.»

آنگاه عبيداللَّه نامه‏ اى به عمر بن سعد نوشت بدین مضمون: اما بعد، من تو را به نزد حسين (ع) نفرستاده‏ ام كه با او با مسامحه رفتار كنى و براى او آرزوى سلامت و زنده ماندن داشته باشى و شفيع او پيش من باشى بنگر اگر حسين (ع) و همراهانش به حكم من گردن نهادند [و با یزید بیعت کردند] ايشان را به سلامت نزد من بفرست و اگر نپذيرفتند بر آنان هجوم آور و خونشان را بريز و بدنهایشان را مثله كن چرا که مستحق چنین کاری هستند. چون حسين (ع) كشته شد اسب بر سينه و پشت وى بتاز كه او سركش است و ستمكار!! و من گمان ندارم كه اين كار پس از مرگ زيانى رساند؛ ولى من با خود عهد کرده ام كه اگر او را كشتم با وى چنين كنم. پس اگر تو به اين دستور عمل كردى پاداش مردى فرمانبردار و مطيع را به تو مى‏ دهيم و اگر آن را نپذيرى دست از كار ما و لشكر ما بكش و لشكر را به شمر بن ذی الجوشن واگذار زيرا ما او را امير بر كار خود كرديم. و السلام.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات