وصیت امام حسین(ع) به زینب کبرى(س)
اى خواهرم! تو را قسم مى دهم و شما به قسم من وفادار باش. وقتى که از دنیا رفتم براى من گریبان چاک نکن، به خاطر من صورتت را نخراش، و آه و وا ویلا نکن.
سرویس مذهبیافکارنیوز- على بن حسین بن على(علیهم السّلام) مى فرماید: آن شبى که پدرم فردایش کشته شد نشسته بود و عمّه ام زینب نزد من بود و از من پرستارى مى کرد، پدرم با یارانش در خیمه[پدرم، از ما] فاصله گرفته بودند. برده ابوذر[حوى] نزد ایشان بود و شمشیرش را آماده و[تیز] مى کرد،[در این هنگام] پدرم این اشعار را مى خواند:[که معنایش چنین است]:
اى زمانه اف بر تو چه رفیقى هستى، چقدر صبح و شام رفیقان و طالبانت در راهت کشته شده اند، روزگار قانع نمى شود کسى را بجاى دیگرى بگیرد.
سرنوشت[انسان] بدست پروردگار بزرگوار است و هر زنده اى راه مرا خواهد رفت.
دو یا سه بار[این ابیات] را تکرار کرد تا اینکه من فهمیدم و متوجه شدم منظورش چیست، بغض گلویم را گرفت، ولى اشکم را نگه داشتم و ساکت شدم، امّا فهمیدم بلا نازل شده است! امّا عمّه ام نیز، آنچه را که من شنیده بودم شنید - ولى از آن رو که زن بود و زنان رقّت قلب دارند و بى تاب مى شوند - نتوانست خودش را کنترل کند، برخاست نزد[حسین علیه السّلام] رفت، گفت: اى واى! اى کاش مرگ، زندگى را از من مى گرفت، یک روز مادرم فاطمه، بعد پدرم على، و بعد برادرم حسن،[تنها تو] مانده اى اى جانشین و باقیمانده گذشتگان! حسین علیه السّلام نگاهى به[خواهر] کرد و فرمود: خواهرم! شیطان، شکیبایى و
بردبارىات را نگیرد.
[عمه ام زینب] گفت: پدر و مادرم بفدایت اى أبا عبد الله! آیا آماده شده اى تا کشته شوى؟ جانم به فدایت.
[پدرم] اندوهش را فرو نشاند و اشک از چشمانش جارى شد[و این مثل عربى را به زبان جارى ساخت]
فرمود: که اگر شتر مرغ شبى رها مى شد به خواب مى رفت![یعنى اگر مرا رها مى کردند و متعرضم نمى شدند بجاى خود مى ماندم و به اینجا نمى آمدم.][عمه ام] زینب گفت: واى بر من! بر خلاف میل خود کشته مى شوى! اینکه بر من جگرخراشتر و سختتر است![آنگاه] به صورت خویش سیلى زد، بیهوش بر زمین افتاد. حسین[علیه السّلام] بر بالینش رفت و بر صورتش آب ریخت و به[خواهرش] فرمود: اى خواهرم! تقواى الهى را پیشه کن و بواسطه دلگرمى هایى که خداوند به صابرین داده خویشتندارى نما، بدان که اهل زمین مى میرند و اهل آسمان باقى نخواهند ماند، همه چیز نابود خواهد شد جز ذات خداوندى که زمین را با
قدرتش خلق کرد و مخلوقات را برانگیخته و به سوى خود بازمى گرداند و او یکتا و واحد است، پدرم بهتر از من بود، مادرم بهتر از من بود و برادرم[هم] برتر از من بود.[همه اینها به شهادت رسیدند]، من و آنها و هر مسلمانى چون رسول خدا خواهند مرد.
[ابا عبد الله] با این[جملات] و مانند آن[خواهر] را تسلّى داد و فرمود: اى خواهرم! تو را قسم مى دهم و شما به قسم من وفادار باش. وقتى که از دنیا رفتم براى من گریبان چاک نکن، به خاطر من صورتت را نخراش، و آه و وا ویلا نکن.
سپس[پدرم، عمه ام زینب] را آورد و کنار من نشاند.
منبع:نخستين گزارش مستند از نهضت عاشورا / ترجمه وقعة الطف، ص141.