یا اباعبدالله توبه ام را می پذیری؟
[حرّ] گفت: به خدا قسم من خودم را بین بهشت و جهنم مخیّر مى بینم! و الله چیزى را بجاى بهشت بر نمى گزینم و لو اینکه قطعه قطعه گردیده و آتش زده شوم!
سرویس مذهبیافکارنیوز- وقتى عمر بن سعد[قصد] حمله کرد، حرّ بن یزید به او گفت: خدا سلامتت بدارد! مى خواهى با این مرد بجنگى؟
[عمر] گفت: و الله جنگى که اقلّش این باشد که سرها جدا گردیده، دستها بیفتند!
[حرّ] گفت: آیا هیچیک از پیشنهادهایى که[حسین علیه السّلام] عرضه کرده شما را راضى نمى کند؟
عمر بن سعد گفت: چرا و الله اگر کار به دست من بود مى پذیرفتم، ولى أمیر تو[عبید الله] نپذیرفت.
[حرّ] به گوشه اى از لشکر رفت، مردى از قومش هم با او بود که قرّة بن قیس نام داشت.[حرّ] گفت: اى قرّة! آیا امروز اسبت را آب داده اى؟[قرة] گفت: نه،[حرّ] گفت: آیا مى خواهى سیرابش کنى؟
[قرّة] مى گوید: و الله گمان کردم او قصد دارد[از لشکر] دور شود و در جنگ شرکت نکند، ولى نمى خواهد من[این صحنه] را مشاهده کرده و بر علیه او به بالا گزارش بدهم،[من در جواب سؤالش] به او گفتم:[نه] آبش نداده ام، مى روم تا آبش بدهم. در نتیجه از کنار او جدا شدم، ولى بخدا قسم اگر او به من مى گفت چه قصدى دارد با وى نزد حسین[علیه السّلام] مى رفتم.
[حرّ] اندک اندک به حسین[علیه السّلام] نزدیک مى شد. مردى از قوم حرّ که مهاجر بن أوس نام داشت به وى گفت: پسر یزید! چه قصدى دارى؟ آیا مى خواهى حمله بکنى؟[حرّ] ساکت ماند و حالتى شبیه به تب و لرز بر او عارض شد.
[مهاجر] گفت: پسر یزید! و الله حالت تو[آدم] را به شک مى اندازد. بخدا هرگز تو را در جایى با این وضعى که الآن مى بینم مشاهده نکرده ام، آیا مى خواهى حمله بکنى؟ اگر به من گفته مى شد شجاعترین مرد أهالى کوفه کیست از شما تجاوز نکرده
[دیگرى را معرفى نمى کردم]، حالا این چه حالى است که در شما مى بینم؟!
[حرّ] گفت: به خدا قسم من خودم را بین بهشت و جهنم مخیّر مى بینم! و الله چیزى را بجاى بهشت بر نمى گزینم و لو اینکه قطعه قطعه گردیده و آتش زده شوم! سپس به اسبش لگدى زد و به حسین[علیه السّلام] ملحق شد و به[آن حضرت] گفت: اى پسر رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله و سلم! من همان مصاحبى هستم که مانع از بازگشتتان شده ام و در راه، شما را همراهى کرده زیر نظر گرفته ام و[سرانجام] در این مکان شما را وادار به توقف کرده ام. قسم به خدایى که هیچ معبودى غیر از او نیست هرگز گمان نمى کردم این قوم[یعنى سپاه عمر سعد پیشنهادى] را که به آنان ارائه مى دهى رد کرده و بدان ترتیب اثر
نخواهند داد.
با خودم گفتم: باکى نیست در پاره اى از امور از اینها[سپاه عبید الله] اطاعت مى کنم، تا تصور نکنند من از فرمان آنان سرپیچى کرده ام، بعد آنها پیشنهادهایى را که حسین بدانها ارائه مى دهد مى پذیرند.
بخدا اگر گمان مى کردم آنها پیشنهادهاى شما را نمى پذیرند چنین کارى را مرتکب نمى شده ام،[در بین راه مانع بازگشت شما نمى شدم و دست از تعقیبتان مى کشیدم و شما را در اینجا وادار به توقف نمى کردم.]اکنون در حالى که به خاطر عمل خویش از درگاه پروردگار آمرزش مى طلبم و مى خواهم با جانم شما را یارى کنم تا پیش رویتان بمیرم، نزد شما آمده ام، آیا این را به عنوان توبه ام مى پذیرى؟![امام علیه السّلام] فرمود: بله، خدا توبه ات را بپذیرد و تو را ببخشد، نام تو چیست؟
[حرّ] گفت: من حرّ بن یزید هستم! فرمود: همانگونه که مادرت تو را نامیده تو آزاده اى، به امید خدا در دنیا و آخرت آزاده باشى[از اسب] پائین بیا.
[حرّ] گفت: سواره ام برایتان بهتر از پیاده ام مى باشد، ساعتى بر روى اسب با آنها
مى جنگم و آخر کار[بالاخره] فرود مى آیم! حسین[علیه السّلام] فرمود: آنچه به نظرت مى رسد انجام بده.
پی نوشت:نخستين گزارش مستند از نهضت عاشورا / ترجمه وقعة الطف، ص156و157.