تبلیغات
کد خبر: ۲۸۳۹۰۰

چرا عزاداری کنیم؟

نوحه سرایى‏ ها و راهپیمایى‏ هاى شیعه در تاسوعا و عاشورا و در مناسبت‏ هاى دیگر، جنبه سیاسى دارد و هدف این است که بنى امیه را محکوم کنند و همه کسانى را که لب فرو بسته و مؤید آن‏ها بوده‏ اند از خود طرد کنند تا مظلومیت اهل بیت و ستمگرى اموى‏ ها، زنده نگاه دارند.

چرا عزاداری کنیم؟

سرویسمذهبیافکارنیوز-
شبهه: در روایات شیعه آمده است که باید در مصیبت صبر کرد و از بى‏ قرارى و بى ‏تابى پرهیز نمود و از سیلى برچهره زدن و مانند آن خوددارى کرد.
با این وصف، چرا شیعه در ایام سوگوارى بر خلاف این احادیثگام عمل مى‏ کند؟
پاسخ‏
تفاوت است میان گریه براى از دست رفتگان، که در خصوصیات فطرى است و چاک کردن گریبان و خراشیدن صورت.
راه نخست، راه پیامبر و یاران اوست؛ آنگاه که فرزندش ابراهیم درگذشت، چنین فرمود: «چشم گریان است و اشک ریزان و قلب سوزان». ۱

در جنگ احد، آنگاه که حمزه شهید شد، صفیه دختر عبد المطّلب‏ در دامنه احد به دنبال پیامبر مى ‏گشت. وقتى حضرت او را دید، میان انصار و او فاصله انداخت و فرمود: او را به حال خود واگذارید. صفیه کنار جنازه حمزه نشست و گریست. هرگاه صدایش به گریه بلند مى ‏شد، صداى گریه پیامبر صلى الله علیه و آله نیز بلند مى‏ شد و اگر او آهسته مى‏گریست پیامبر هم آهسته گریه مى‏ کرد. فاطمه، دختر رسول اللّه صلى الله علیه و آله نیز مى‏ گریست. پیامبر صلى الله علیه و آله به دخترش فاطمه مى ‏فرمود: «هیچ کس مانند تو مصیبت نخواهد دید.» ۲

حضرت زهرا علیها السلام پس از رحلت پیامبر پیویسته مى‏ گریست و مى‏ فرمود: اى پدر، تو به پروردگارت نزدیک شدى و دعوتش را اجابت کردى، اکنون بهشتِ برین جایگاه تو است. ۳

در طول تاریخ اسلام، گریه برگذشتگان ونزدیکان درمیان مسلمانان؛ اعم از صحابه و تابعان، بیش از آن است که ما در اینجا منعکس کنیم حتى گریه‏هاى شیخین(ابوبکر و عمر) در موارد زیادى، هنگام درگذشت دوستانشان در تاریخ ثبت شده است. ۴

عایشه مى‏ گوید: پس از آن که رسول خدا قبض روح شد، سر او را بر بالش نهادم و برخاسته با زنان دیگر، بر سر و صورت زدم. ۵

سوگوارى براى عزیزان، که از فطرت انسان سرچشمه مى‏ گیرد، نه تنها مطلوب و خواستنى است، حتى تاریخ مى‏ گوید: در جنگ احد، زنان‏ انصار بر کشتگان خویش سوگوارى مى‏ کردند. ناگاه پیامبر صلى الله علیه و آله به خاطرش آمد که عمویش حمزه، که شربت شهادت نوشیده است، سوگوار ندارد، از زنان انصار خواست همچنان که بر نزدیکان خود اشک عاطفه مى ‏ریزند بر حمزه نیز گریه کنند. ۶

وقتى پیامبر بر مرگ یکى از دخترانش مى‏ گریست، عبادةبن صامت از علت گریه پرسید. حضرت پاسخ دادند: گریه، رحمتى است که خداوند در نهاد فرزندان آدم قرار داده است و خداوند فقط بر بندگان عطوف خود رحم خواهد کرد. ۷

ولى درگذشت شخصیت‏هاى اسلامى و رهبران دینى حساب دیگرى دارند. سوگوارى در ایّام درگذشت آنان، نه تنها به معناى بى‏ صبرى شخصى نیست، بلکه به معناى نوعى حمایت از آنان و دعوت به راه آنان است.
آنان جهادگران واقعى اسلام بودند که هرگز با ظالمان اموى و عباسى نساختند و شربت شهادت نوشیدند. راهپیمایى و به اصطلاح مردم، هیئت‏هاى عزادارى، براى احیاى مکتب آن‏هاست و هر نوع سینه ‏زنى و نوحه سرایى، همه و همه به منظور زنده کردن راه و رسم آن‏هاست که بار دیگر امت اسلامى در دام منافقان ستمگر نیفتند که «مرگ سرخ به از زندگى ننگین است».

نتیجه‏ گیرى‏
۱. از این بیان نتیجه مى‏ گیریم که سوگوارى، گریه و اشک ریختن در فراق عزیزان، رحمتى الهى است و حاکى از کمال انسانى است که در مقابل سنگدلى که از هیچ چیز اثر نمى‏ پذیرد و به هیچ کسى رحم نمى‏ کند قرار دارد.
۲. راهپیمایى و عزادارى و نوحه سرایى دسته جمعى براى احیاى مکتب، امرى مطلوب است و نه تنها مورد نهى نیست بلکه مورد ستایش است.
۳. نوحه سرایى ‏ها و راهپیمایى‏ هاى شیعه در تاسوعا و عاشورا و در مناسبت‏ هاى دیگر، جنبه سیاسى دارد و هدف این است که بنى امیه را محکوم کنند و همه کسانى را که لب فرو بسته و مؤید آن‏ها بوده ‏اند از خود طرد کنند تا مظلومیت اهل بیت و ستمگرى اموى‏ ها، زنده نگاه دارند.
۴. مخالفان عزادارى از آن مى ‏ترسند که مظلومیت اهل بیت و ستمگرى اموى‏ ها بار دیگر مطرح گردد و به دنبال مستمسک‏ هایى هستند که شیعه را از این کار باز دارند. در این راستا روایاتى را مطرح مى ‏کنند که ما نیز منکر آن‏ها نیستیم، ولى هدف آنان سرپوش نهادن بر اعمال بنى‏ امیه و منزوى ساختن خاندان رسالت است.
اگر در این عزادارى‏ ها، کارى بر خلاف دستور الهى صورت گیرد، هیچ عالمى آن را تجویز نمى ‏کند و حساب مکتب را باید از کار برخى از افراطى‏ ها جدا کرد.

منبع: ۱ - مجمع الزوائد، ج ۳، ص ۸.
۲ - امتاع الأسماع، مقریزى، ص ۱۵۴.
۳ - صحیح بخارى، باب مرض النبى و وفاته؛ مسند أبى داود، ج ۲، ص ۱۹۷؛ سنن نسائى، ج ۴، ص ۱۳؛ مستدرک حاکم، ج ۳، ص ۱۶۳؛ تاریخ الخطیب، ج ۳، ص ۲۶۲.
۴ - به کتاب مرزهاى توحید و شرک، صص ۱۹۵-۲۰۱ مراجعه فرمایید.
۵ - تاریخ طبرى، ج ۲، ص ۴۴۱.
۶ - مجمع الزوائد، ج ۶، ص ۱۲۰. این رویداد گویا پیش از سوگوارى «صفیه» براى حمزه بوده است.
۷ - سنن ابى داود، ج ۲، ص ۵۸؛ سنن ابن ماجه، ج ۱، ص ۴۸۱.
8- پاسخ جوان شيعى به پرسشهاى وهابيان، ص70و71.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات