ورود موکب امام حسین(ع) به مدینه طیّبه
شهید تیغ کین شد شاه سرمد
بگفت اى پیروان دین احمد! / شهید تیغ کین شد شاه سرمد
سرویس مذهبیافکارنیوز- اهل بیت امام حسین(ع) به مدینه رسیدند:
سوى ملک حجاز آن لشکر آه به پیمودند ره را گاه و بیگاه
چو پیدا گشت را یثرب از دور حرم را شد عیان، بر سر دگر شور
ورود شهر و آن بنگاه و منزل بدى اهل حرم را سخت مشکل
چو دید آن دختر سلطان سرمد نشستنگاه جدّ خویش احمد
عتاب آمیز گفت آن بى قرینه پر از غم سینه، با شهر مدینه
مدینة جدّنا لا تقبلینا فبالحسرات و الأحزان جئنا
خرجنا منک بالاهلین جمعا رجعنا لا رجال و لا بنینا
غلامان بهر آن سلطان والا به پا کردند خرگاهى در آنجا
دلیل ره بشیر آن نیک آئین که بود اندر رکاب سرور دین
بدو فرمود آن سلطان مظلوم که باشد مر مرا پیدا و معلوم
پدر بودت یکى پاکیزه گوهر به شعر اندر سخن سنج و سخنور
تو را خود بهره باشد اندر این کار توانى رشته کردن نظم اشعار
گفت آرى فدایت جان عالم! مرا خود شاعرى باشد مسلّم
پس آنگه گفت شاه دل پر از درد روان شو، سوى یثرب اى جوانمرد!
خبر ده اى دلیل راهپیما از آن غوغا که آمد بر سر ما
بشیر از امر آن سلطان ذیجود برانگیزد اسب خویشتن زود
شد اندر شهر و کرد این شعر انشا بزد از پرده دل سخت فریاد
بگفت اى پیروان دین احمد! شهید تیغ کین شد شاه سرمد
شهى بگذشت از این دار فانى که تلخ آمد پس از او زندگانى
خدیوى شد نگون از باره بر خاک که جایش بود دوش شاه لولاک
أبا آن تشنه کامى آن شه داد به راه دین جدّ خویش، سر داد
هم ایدر نایب حق شاه سجّاد امیر دین خدیو جمله عبّاد
برون شهر آن سلطان عالم زده از بهر خود خرگاه ماتم
شتابید این زمان سوى جنابش به بینید آن شه و چشم پر آبش
چو این گفت این بشیر نیک اختر ز یثرب شد بپا غوغاى محشر
چنان شد شهر یثرب تا پر از سوز که محشر را عیان دیدند آن روز
زن و مرد آن زمان با ناله و آه شتابیدند یکسر سوى آن شاه
شهى دیدند سر تا پا پر از غم ز اندوهش جهانى پر ز ماتم
چو دید آن شاه اصحاب وطن را ز پیران و جوانان، مرد و زن را
شد آن کرسى نشین عرش داور بکرسى اندر آن فرخنده محضر
سپاس آورد خلّاق ز من را درودى گفت، جدّ خویشتن را
حدیثکربلا و کوفه و شام همه آن قصّه هاى محنت انجام
ز سر تا بن خداوند شفاعت بیان فرمود بهر آن جماعت
فتادند آن همه بر خاک پایین به اشک آلوده گفتندى ثنایش
شد از گفتار شاه دل پر از غم فغان مرد و زن بر چرخ اعظم
وز آنجا خسرو ملک جلالت روان شد سوى درگاه رسالت
نماز آورد قبله انس و جان را سلامى گفت شاه کن فکان را
پس از جور و ستمهایى که بردى به جدّ خویش یک یک برشمردى
به منزل شد روان آن شاه ابدال عزادار پدر بودى، چهل سال
ابر یعقوب آل احمد پاک همه بیت الحزن شد عرصه خاک
دلا ز این داستان بس کن سخن را که پایان نیست این رنج و محن را
هزاران شکر خلّاق جهان را که گویا کرد این الکن زبان را
رسید این غم فزا دفتر به إتمام به «معراج محبّت» کردمش نام
به محشر آرزو باشد همینم که باشد این کتاب اندر یمینم
پی نوشت:لهوف منظوم يا معارج المحبة (منظوم فارسى لهوف)، ص147.