دعای هنگام خروج از منزل
خداوندا، دین و جان، مال و خانواده و فرزندان و همسایگان و غمخوران خودم را از حاضر و غایب و هم چنین تمام نعمتهایى را که به من داده اى به تو مى سپرم…
سرویس مذهبیافکارنیوز- پیغمبر(ص)، فرمود: هر که خواهد به سفر رود جانشین و نگهبانى براى خانواده اش بهتر از این نیست که دو رکعت نماز بگذارد و به وقت خداحافظى و تودیع بگوید:
«خداوندا، دین و جان، مال و خانواده و فرزندان و همسایگان و غمخوران خودم را از حاضر و غایب و هم چنین تمام نعمتهایى را که به من داده اى به تو مى سپرم خداوندا این همه را در کنف و حفظ و پناه و عز خود نگهدار که هر که در پناه تو باشد عزیز میباشد که مقام تو بس جلیل و بلند است و جز تو خدایى وجود ندارد، بر آن زنده اى که مرگ در او راه ندارد، توکل می کنم، و سپاس خدایى را است که فرزند نمیگیرد، و در سلطنت خود شریک ندارد، و ولى و سرپرستى نمى خواهد، و او را تکبیر گوى. خدا بزرگ است و خدا را بسیار می ستایم، و او را هر صبح و شب تسبیح میگویم.»
و امام باقر(ع) وقتى قصد سفر داشت، اهل و عیال خود را در خانه اى جمع می کرد، و می فرمود: «خداوند اینها را بتو می سپرم … تا آخر دعاى مذکور».
حضرت موسى بن جعفر(ع) می فرماید: اگر مردى عازم سفر است بر در خانه اش رو به مسیرى که می رود بایستد، و سوره «حمد» و آیة الکرسى را بجلو و چپ و راست بخواند و بعد بگوید: «خداوندا مرا و آنچه با من است نگهدارى کن، و مرا و آنچه با من است سالم نگهدار، و مرا و آنچه با من است سالم بازگردان»
خداوند خودش را با آنچه همراه دارد سالم و محفوظ بدارد و سالم بازگرداند، بعد فرمود: ندیده اى گاهى انسان محفوظ مى ماند ولى آنچه همراه او است سالم نمى ماند؟ گفتم چرا جانم فدایت.
و حضرت وقت سفر می خواند: «راه را بر ما آسان و نیکو گردان و عاقبت ما را بزرگ بدار».
از امام هشتم(ع) روایت شده که ایشان می فرماید: به هنگام خروج از خانه در سفر یا حضر بگو «به نام خدا، به خدا ایمان آوردم و بر او توکل می کنم آنچه بخواهد همان است و بدون یارى خدا هیچ کس
نیرویى ندارد» اگر شیطانها چون این دعا را بخوانى پیش تو آیند فرشتگان به آنان سیلى زنند و گویند دیگر به این شخص تسلطى نخواهید داشت، از آن رو که نام خدا را برده و به او ایمان آورده و توکل نموده …
امام باقر(ع) می فرماید: هر که وقت بیرون رفتن از خانه بگوید: «به خدا پناه می برم از آنچه فرشتگان پناه می برند و از شر امروز و از شر شیاطین، و از شر جن و انس و درندگان و گزندگان و از شر ارتکاب گناهان، خودم را از شر هر چیز بخدا می سپارم» خداوند او را بیامرزد، و مهماتش را کفایت کند، و از شر و بدى نگهش دارد.
پیغمبر(ص) قصد هیچ سفرى نمى کرد مگر آن که وقت حرکت مى فرمود:
«خداوندا به یارى تو میروم، و به تو رو مى آورم، از تو کمک و محافظت مى جویم که تو پناهگاه و امید منى، خداوندا آنچه را در نظر دارم و ندارم و آنچه را که تو از من بهتر میدانى کفایت کن، خداوندا توشه تقوى بمن ده، و به هر جا که رو میکنم مرا بخیر پیش ببر» بعد خارج مى شد.
منبع:مكارم الأخلاق / ترجمه ميرباقرى، ج۱، ص469.