رسم مروت در سفر چیست؟
آیا براى سفر آخرت توشه اى که براى شما لازم است و کارتان را اصلاح کند بر نمى دارید؟
سرویس مذهبیافکارنیوز- پیغمبر(ص) می فرمایند: از بزرگوارى اینست که انسان چون به سفر می رود توشه اش خوب و حلال باشد.
و حضرت زین العابدین چون به حج و عمره می رفت، بهترین توشه ها را از بادام و قند و سویق و حلوا با خود بر می داشت.
از امام صادق(ع) روایت شده است که می فرمایند: مروت نیست که انسان نیک و بدى را که در سفر مى بیند نقل کند.
نبى اکرم(ص) می فرمایند: از شرافت انسان آنست که چون به سفر می رود، توشه خوب بردارد.
در روایت است که ابوذر در کنار کعبه بود، فرمود: من جندب بن سکن هستم، مردم گرد او جمع شدند، گفت: هر که قصد سفر دارد به مقدار کافى توشه بر مى دارد، آیا براى سفر آخرت توشه اى که براى شما لازم است و کارتان را اصلاح کند بر نمى دارید؟
مردى گفت: ما را راهنمایى کن؛ ابوذر گفت: روزهاى گرم را روزه بدارید، و براى کارهاى مهم حج کنید، در تاریکى دل شب براى تاریکى قبر دو رکعت نماز گزارید، یا سخن خیرى بگویید، یا از سخن شرى احتراز کنید یا صدقه اى به بینوایى دهید تا در روز سخت قیامت نجات یابید، مال خود را دو قسمت کنید، یکى را براى خانواده خود خرج نمایید و یکى را براى آخرت خود بذل کنید، و غیر از این دو مصرف جز زیان نخواهد داشت.
در دنیا دو گونه سخن بیش نگوئید سخنى که براى کسب و در آمد حلال ضرورى باشد و کلمه اى که براى آخرت توشه است، و دیگر هر چه گویى ضرر است، بعد گفت: غصه و فکر روز نیامده مرا کشت(یعنى روز قیامت).
لقمان به فرزند گفت: پسرم! دنیا دریایى ژرف است که مردمى بسیار در آن غرق گشته اند، کشتى نجاتت را ایمان به خدا و بادبانش را توکل، و توشه ات را در آن تقوى قرار ده، که اگر نجات یافتى از لطف و مرحمت خداست، و اگر هلاک گشتى بواسطه گناهان خود تست. پسرم! شمشیر و چکمه و عمامه و خیمه(پوستین) و مشک آب، و ابزار دوخت و درفش خود را بردار. و از دارو آنچه براى تو و اهل تو لازم است بردار، و در هر کار جز در گناه با رفیقانت موافقت کن.
در باره معنى فتوت از امام صادق(ع) پرسیدند؟ فرمود: گمان کرده اید فتوت و مردانگى با فسق و فجور است! نه بلکه فتوت آنست که اطعام کنى و امید مردم را بر آرى و چهره خندان داشته باشى و مردم را از رنج و اذیت خود مصون دارى و غیر آن نیرنگ و فسق است.
امام(ع) پرسید مروت چیست؟ اصحاب گفتند نمى دانیم،
فرمود: مروت آن نیست که انسان سفره اش در درگاه خانه براى مردم گسترده باشد بلکه مروت دو تاست: در سفر و در حضر اما مروت در حضر: قرائت قرآن و ملازمت با مساجد، به کار برادران مؤمن پرداختن و به کارگر خرج کافى دادن که اینها دوست را خشنود و دشمن را منکوب می کند. و اما مروت در سفر خوبى و فراوانى توشه و به همراهان دادن آنها و کار مردم را پس از جدایى از ایشان کتمان داشتن و شوخى زیاد در غیر موردى که غضب خدا را برانگیزد.
بعد فرمود: قسم به آن که محمد(ص) را به حق مبعوثگردانید خداوند به هر کسى به قدر مروتش روزى دهد که رزق به اندازه خرج فرود آید، صبر به قدر شدت بلاء داده شود.
منبع:مكارم الأخلاق / ترجمه ميرباقرى، ج۱،ص485تا486.