تبلیغات
کد خبر: ۳۳۰۵۱۸

نص بر امامت امام على نقى(ع)

آقا و مولاى توبه تو سلام مى ‏رساند و مى‏ فرماید: من، در مى‏ گذرم و امر امامت با پسرم على است و او بعد من بر شما همان حقى را دارد که من بعد از پدرم بر شماها داشتم، …

نص بر امامت امام على نقى(ع)

سرویس مذهبیافکارنیوز- اسماعیل بن مهران گوید: چون ابو جعفر(ع) نخستین بار از مدینه به بغداد مى‏ رفت، هنگام سفر به او گفتم: قربانت، من در این سوى که میروى بر تو نگرانم، پس از تو امر امامت با کیست؟ با لب خندان به سوى من برگشت و فرمود: غیبت من در این سال چنان نیست که تو گمان مى‏ کنى، و چون در سفر دوم نزد معتصم مى‏ رفت خدمتش رسیدم و عرض کردم: قربانت شما مى‏ روید بفرمائید این امر امامت بعد شما با کیست؟ آن حضرت گریست تا ریش مبارکش تر شد و سپس رو به من کرد و فرمود: در این سفر من مورد خطرم، امر امامت بعد از من با پسرم على(ع) است.

خیرانى از پدرش گفته: بر در خانه ابى جعفر(امام نهم " ع ") ملازم خدمتى بوده که بر آن گماشته بوده است، و احمد بن محمد بن عیسى سحرگاه هر شب مى‏ آمد تا علت بیمارى او را بپرسد و بداند و آن فرستاده‏ اى که میان ابى جعفر و میان پدرم رفت و آمد مى ‏کرد، وقتى مى‏ آمد احمد از نزد پدرم خارج مى‏ شد و پدرم با او خلوت مى‏ کرد.

یک شب من بیرون رفتم و احمد بر خاست و پدرم با فرستاده امام خلوت کرد و احمد عقب گرد کرد و در جایى که صحبت آنها را مى‏ شنید ایستاد، فرستاده امام به پدرم گفت: آقا و مولاى تو به تو سلام مى‏ رساند و مى‏ فرماید: من، در مى‏ گذرم و امر امامت با پسرم على است و او بعد من بر شما همان حقى را دارد که من بعد از پدرم بر شماها داشتم، فرستاده امام رفت و احمد به جاى خود برگشت و به پدرم گفت: فرستاده امام با تو چه گفت؟ پدرم گفت: خیر بود، احمد گفت: آنچه را گفت من شنیدم، تو از من کتمان مکن و آنچه شنیده بود باز گفت.

پدرم گفت: این که کردى خدا بر تو حرام کرده زیرا خدا تعالى مى‏ فرماید(۱۲ سوره حجرات): «تجسس نکنید» ولى این گواهى را داشته باش، شاید روزى بدان نیازمند شویم و مبادا تا موقع آن به کسى اظهار کنى، و چون صبح شد پدرم مضمون این رسالت را در ده ورقه جداگانه نوشت و مهر کرد و آنها را به ده تن از وجوه و بزرگان شیعه سپرد و گفت: اگر پیش از آن که من آنها را از شماها مطالبه کنم مردم شما اجازه دارید آنها را باز کنید و هر چه در آنها نوشته است اعلام کنید.

چون ابو جعفر(امام نهم) در گذشت، پدرم مى‏ گفت: هنوز از منزلش بیرون نیامده بود تا چهار صد کس جلو او را گرفتند و(از گزارش او) به امامت امام دهم یقین حاصل کردند و رؤساى شیعه نزد محمد بن فرج گرد آمدند و در امر امامت به گفتگو پرداختند و محمد بن فرج به پدرم نوشت و از اجتماع آنها گزارش داد و اظهار داشت که اگر خوف شهرت و کشف مطلب نبود با همه جمعیت نزد او مى‏ آمد و در خواست کرده بود که به منزلش برود، پدرم سوار شد و به منزل محمد بن فرج رفت و دید همه مردم آن جا جمع شده‏ اند، به پدرم گفتند: در امر امامت تو چه عقیده دارى؟

پدرم به کسانى که آن ورقه‏ هاى سر بسته را داشتند گفت:
آنها را بیاورید آن ورقها را حاضر کردند و پدرم گفت: این دستورى است که به من رسیده، برخى از حاضران گفتند: ما دوست داشتیم که با تو شاهد دیگرى هم بود، پدرم گفت: خدا عزوجل آن را آورده است. این ابو جعفر اشعرى هم گواه شنیدن این پیام است و از او خواست که به هر چه نزد او است گواهى دهد، احمد در اول، منکر شد که چیزى شنیده باشد و پدرم او را به مباهله دعوت کرد و چون بر او محقق کرد و ثابت کرد، گفت: من این را شنیدم، این یک افتخارى بود که مى‏ خواستم نصیب یکى از عرب شده باشد، نه نصیب یک مرد عجمى و آن قوم از جاى خود بیرون نرفتند تا همه معتقد به حق گردیدند.

منبع: أصول الکافی / ترجمه کمره‏اى، ج‏۲، ص۵۲۲.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات