سخنان کوتاه امام هادى علیه السّلام
خدا را بقعه هاست که دوست دارد در آنها دعا شود و آن دعاها را مستجاب گرداند، که یکى از آن بقعه ها بارگاه امام حسین علیه السّلام است.
سرویس مذهبیافکارنیوز- امام هادی علی نقی(ع) می فرمایند:
۱ - به یکى از موالى خود فرمود: از فلانى گلایه کن و به او بگو: چون خداوند خیر بنده اى را بخواهد، هر گاه آن بنده مورد گلایه واقع شود بپذیرد.
۲ - متوکّل نذر کرده بود که اگر خدایش او را از بیمارى عافیت بخشد، مالى «بسیار» صدقه دهد. پس چون بهبود یافت از علما پرسید که اندازه مال «بسیار» چقدر است؟
در تفسیر آن اختلاف کردند و به حقیقت معنى دست نیافتند. سپس این مسأله را از امام هادى علیه السّلام پرسید، ایشان فرمود: هشتاد درهم صدقه دهد. متوکّل دلیل آن را پرسید، امام علیه السّلام فرمود: خداوند به پیامبرش صلّى اللَّه علیه و آله فرمود: «قطعا خداوند شما را در مواضع بسیارى یارى کرده است …»[سوره توبه(۹)، آیه ۲۵] ما آن پیکارهاى پیامبر خدا صلّى اللَّه علیه و آله را شمردیم تا هشتاد پیکار رسید و خداوند این عدد را «بسیار» نامیده است.
متوکّل از این سخن شادمان گشت و هشتاد درهم صدقه داد.
۳ - خدا را بقعه هاست که دوست دارد در آنها دعا شود و آن دعاها را مستجاب گرداند، که یکى از آن بقعه ها بارگاه امام حسین علیه السّلام است.
۴ - هر که از خدا پروا نماید از او پروا کنند و هر که از خدا فرمان برد از او فرمان برند و هر که از خالق اطاعت کند از خشم مخلوق ترسى به خود راه ندهد و هر که آفریدگار را خشمگین سازد پس باید مطمئن باشد که به خشم آفریدگان دچار آید.
۵ - به راستى، خداوند وصف نشود جز به آنچه خودش خود را وصف نموده است. کجا مى تواند وصفپذیر باشد در حالى که حواسّ از درکش عاجز است و خردها بدو نرسند و تصوّرات به کنه او پى نبرند و او در دیدگان نگنجد، آن خدایى که با تمام نزدیکیش دور است و با تمام دوریش نزدیک؛ چگونگى را پدید آورد ولى «چگونه» در مورد او به کار نرود و کجایى را آفرید ولى «کجا» در باره او استفاده نشود.
او از چگونگى و کجایى برکنار است، یگانه است و یکتا، جلالت او پرجلال و نامهایش مقدّس باد!
۶ - حسن بن مسعود[احتمال دارد: «حسن بن سعید» صحیح باشد] گوید: خدمت امام هادى علیه السّلام شرفیاب شدم، در حالى که انگشتم خراش برداشته بود و سوارى در اثر برخوردى که به من کرده بود شانه ام آسیب دیده بود و در ازدحامى گرفتار شدم که در اثر آن پارهاى از لباسهایم پاره شد، ناگهان بر زبان آوردم که: وه چه روز شومى! خدا شرّت را از من بگرداند.
امام هادى علیه السّلام فرمود: اى حسن! تو هم که با ما رفت و آمد دارى گناه خود را بر گردن بى گناه مى اندازى؟! حسن گفت: به سر عقل آمدم و فهمیدم که دستخوش اشتباه شده ام، گفتم مولاى من، از خداوند طلب آمرزش دارم. امام علیه السّلام فرمود: اى حسن! روزها چه گناهى دارند که چون شما به سزاى اعمالتان مى رسید آنها را شوم مى پندارید. حسن گفت: یا ابن رسول اللَّه، من همواره استغفر اللَّه گفتن را ورد زبانم سازم و این توبه من باشد؟ امام علیه السّلام فرمود،: به خدا سوگند! این ثمر بخش نباشد و لیکن خداوند به خاطر نکوهشى که بر بى گناهى انجام گرفته شما را مجازات نماید. اى حسن! مگر نمى
دانى که پاداش دهنده و مجازات کننده و جزا دهنده به اعمال در این دنیا و در آن دنیا، فقط خداست؟ گفتم:
آرى چنین است اى مولاى من. آنگاه امام هادى علیه السّلام فرمود: پس خلاف مرو، و براى روزگار اثرى در حکم خداوند قائل مشو. عرض کردم: چشم! مولاى من.
۷ - هر که از مکر خدا و مؤاخذه دردناک او آسوده خاطر باشد، دچار تکبّر گردد تا آنکه قضاى الهى و امر نافذش بر او جارى شود. هر که خدا را از روى دلیل روشن بشناسد، مصائب دنیا بر او سبک آید، هر چند با قیچى قطعه قطعه شود و پراکنده گردد!
۸ - داود صرمى گوید: سرورم مطالب مهمّ بسیارى به من فرمود[تا به شیعیان بگویم]، آنگاه پرسید: بگو چه خواهى گفت؟ من آن طور که ایشان فرموده بودند به خاطر نسپرده بودم، پس مرکّب را پیش کشید و چنین نوشت:
«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ. ان شاء اللَّه به یادش خواهم آورد و کار به دست خداست». به این هنگام من لبخندى زدم. حضرت فرمود: تو را چه شده؟ عرض کردم: خیر است.
فرمود: به من بگو مطلب چیست؟ عرض کردم: فدایت شوم به یاد حدیثى افتادم که مردى از اصحاب ما از جدّت امام رضا علیه السّلام براى من بازگو کرد که چون آن حضرت دستور مطلبى مى داد مى نوشت: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ. إنشاء اللَّه به یادش خواهم آورد» براى همین لبخندى زدم. امام هادى علیه السّلام به من فرمود: اى داود! اگر بگویم ترک کننده تقیّه مانند کسى است که نماز را ترک کند، راست گفته ام.
۹ - امام هادى علیه السّلام فرمود: خوردن خربزه جذام آور است. عرض کردند: مگر نه این است که مؤمن چون به چهل سالگى رسد از ابتلاى به جنون و جذام و پیسى در امان باشد؟ فرمود: آرى، ولى اگر مؤمن خلاف دستور کسى که او را در امان داشته رفتار نماید چه بسا به کیفر خلاف خود دچار گردد.
۱۰ - شکرگزار به خود شکر سعادتمندتر است از نعمتى که موجب شکرگزارى او شده است؛ زیرا نعمتها کالاى دنیایند ولى شکر، هم نعمت دنیاست و هم آخرت.
۱۱ - به راستى، خداوند دنیا را خانه آزمایش و آخرت را خانه ماندگار و آزمایش در دنیا را سببى براى ثواب آخرت و ثواب آخرت را عوض آزمایش دنیا قرار داده است.
۱۲ - همانا، ظالم بردبار بسا که به خاطر بردباریش از ظلم او درگذرند و صاحب حقّ بى خرد بسا که به خاطر بى خردى خود نور حقّ خویش را خاموش سازد.
۱۳ - هر که دوستى و نظر خود را[به طور کامل و صادقانه] در اختیارات گذارد، تو نیز با تمام وجود از او اطاعت کن.
۱۴ - هر که براى خود شخصیّت و ارزشى قائل نشود از گزند او خاطر جمع مباش.
۱۵ - دنیا بازارى است که عده اى در آن سود برند و عده اى هم زیان نمایند.
منبع:تحف العقول / ترجمه حسن زاده، ص881تا883.