تبلیغات
کد خبر: ۳۳۳۴۰۸

دلیل بر امامت امیر المومنین علی(ع)

دلیل بر این، کتاب خداى عز و جل است و سنت رسول وى صلّى اللَّه علیه و آله و اجماع مسلمانان.

دلیل بر امامت امیر المومنین علی(ع)

سرویس مذهبیافکارنیوز- شیخ مفید - ادام اللَّه عزّه - مى‏ فرماید:


پرسیدند از ابو محمد فضل بن شاذان نیشابورى رحمه اللَّه که چه چیز است دلیل بر امامت امیر المؤمنین على بن ابى طالب علیه السّلام؟
گفت: دلیل بر این، کتاب خداى عز و جل است و سنت رسول وى صلّى اللَّه علیه و آله و اجماع مسلمانان.
و اما کتاب خداى تعالى؛ پس فرموده است:
یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا أَطِیعُوا اللَّهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکُمْ۱؛ یعنى اى جمعى که ایمان آورده‏ اید خدا را اطاعت کنید و رسول را طاعت کنید و صاحبان امر را از شما.
پس خداى تعالى ما را امر کرده است به اطاعت صاحبان امر چنان که امر کرده است به طاعت خودش و طاعت رسول وى. پس محتاج شدیم ما به شناختن صاحبان امر چنان که واجب است برما شناختن خداى تعالى و شناختن رسول وى. و چون نظر مى ‏کنیم در اقوال امت مى‏ یابیم که اختلاف کرده‏ اند در تفسیر صاحبان امر و اجماع کرده‏ اند در تفسیر این آیه به چیزى که باعثاین مى‏ شود که نازل شده باشد در شأن على بن ابى طالب علیه السّلام.

زیرا بعضى گفته‏ اند مراد به صاحبان امر، امراء لشکراند، و بعضى گفته ‏اند که مراد، علما هستند، و بعضى گفته ‏اند که ایشان جمعى‏ اند که حاکمند بر مردم و امرمى ‏کنند به معروف و نهى مى‏ کنند از منکر. و بعضى گفته‏ اند که مراد به ایشان، امیر المؤمنین علیه السّلام است و ائمه از اولاد وى علیه السّلام. پس سؤال مى‏ کنم از فرقه اول که آیا امیر المؤمنین علیه السّلام از امراء لشکر نیست؟

جواب مى‏ گویند: بلى از ایشان است و به فرقه دوم مى‏ گویم که آیا او از علما نیست؟ مى‏ گویند: بلى هست. و به فرقه سیم مى ‏گویم که آیا او نیست از جمعى که حاکمند بر مردم به امر به معروف و نهى از منکر؟ مى‏ گویند: بلى هست.

پس گردید امیر المؤمنین علیه السّلام مقصود به آیه به اتفاق امّت و اجماع ایشان، و یقین حاصل کردیم به این به اقرار مخالف ما در امامت و موافق ما در آن. پس واجب شد که او امام باشد به دلالت این آیه به سبب اتّفاق بر اینکه او مراد است به این آیه. و واجب نیست عدول و اعتراف به امامت آن غیر به سبب اختلاف در آن و عدم اتفاق یا چیزى که قائم مقام او باشد از دلیل و برهان.

و اما سنت، پس این است که ما یافتیم نبى صلّى اللَّه علیه و آله قاضى گردانیده است او را بر یه من و امیر گردانیده است او را بر لشکرها و والى کرده او را بر اموالى که امر کرده بود بدهد آنها را به بنى جذیمه که کشت خالد بن ولید ایشان را به ظلم و اختیار کرده است او را در اداء و ابلاغ رسالت خداى تعالى به کافران در سوره برائت و خلیفه گردانیده است او را وقت غیبت خود بر جمعى که باقى مانده بودند در مدینه طیبه. و ندیدیم که نبى صلّى اللَّه علیه و آله کرده باشد اینها را در باب احدى غیر آن حضرت و جمع نشد این صفات در احدى بعد از نبى صلّى اللَّه علیه و آله چنان که جمع شد در امیر المؤمنین علیه السّلام و سنت امت رسول صلّى اللَّه علیه و آله بعد از رحلت او واجب است چنان که واجب بود درحیات او. و به درستى که محتاجند امت به امامى که این صفات داشته باشد. پس هر گاه ما بیابیم این صفات را در مردى که تهذیب کرده باشد رسول صلّى اللَّه علیه و آله او را به آنها، اولى خواهد بود او به امامت از کسى که نکرده باشد رسول صلّى اللَّه علیه و آله در باب وى هیچ چیز از آنها.

و اما اجماع؛ پس امامت آن حضرت ثابت شده است به آن از چند وجه:
یکى آنکه اجماع کردند جمیع امت بر امامت آن حضرت و اگر چه یک روز باشد و اختلاف نکردند در این اصناف اهل امامت. بعد از آن اختلاف کردند. پس طایفه‏ اى گفتند که امام بود در فلان وقت و طایفه‏ اى گفتند که امام بود بعد از نبى صلّى اللَّه علیه و آله در جمیع اوقات حیات وى و اجماع نکردند امت بر اینکه کسى غیر او امام بود در حقیقت یک لحظه و اجماع احق است به عمل به آن از اختلاف؛

دوم آنکه اجماع کردند جمیع امت بر اینکه آن حضرت صلاحیت امامت داشت و اینکه بنى هاشم قائل آن بودند. و اختلاف کردند در غیر آن حضرت و طایفه گفتند که صلاحیت امامت نداشت غیر آن حضرت و قابل آن نبود غیر بنى هاشم و اجماع حق است و شبهه در آن نیست و اختلاف حجت نیست.

سیم آنکه اجماع کردند بر اینکه آن حضرت بعد از نبى صلّى اللَّه علیه و آله در ظاهر عادل بود و واجب بود براى او ولایت بعد از آن اختلاف کردند. پس جمعى گفتند که با وجود عدالت، معصوم نیز بود از کبایر و ضلال. و جمعى گفتند که معصوم نبود لیکن عادل و نیکوکار و با تقوى بود در ظاهر و آلوده نبود ظاهرا او به چیز بد. پس حاصل شد اجماع بر عدالت آن حضرت و اختلاف در عصمت او.
و اجماع کردند جمیع امت بر اینکه ابو بکر معصوم نبود و اختلاف کردند در عدالتش. طایفه‏ اى گفتند که عادل بود و باقى گفتند که عادل نبود؛ زیرا اخذ کرده است چیزى را که حق او نبود یعنى امام پس کسى که اجماع کردند بر عدالت وى و اختلاف کردند در عصمتش اولى و احقّ است به امامت از کسى که اختلاف کردند در عدالتش و اجماع بر نفى عصمتش.
بنابراین مولی امیرالمومنین علی(ع) امام و ولی تمام مسلمین است.

منبع:
۱ - سوره نساء، آیه ۵۹.
۲ - دفاع از تشیع / ترجمه الفصول المختارة للمفید، ص۲۴۲تا۲۴۴.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات