فضیلت ماه رمضان و ثواب روزه داشتن آن
در این ماه حوائجتان را و بهشت را از خداى عزّ و جلّ بخواهید، و عافیت را از او مسألت کنید، و از آتش دوزخ به او پناه برید.
سرویس مذهبیافکارنیوز- امام ابو جعفر علیه السّلام روایت کرده است که فرمود:
رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله در آخرین جمعه شعبان مردم را خطبه کرد، پس خداى را حمد و ثنا گفت، و آنگاه فرمود:
آیا اى مردمان همانا که ماهى بر شما سایه افکنده که شبى در آن ماه است که از هزار شب بهتر است، و آن، ماه رمضان است، که خدا روزه داشتنش را واجب ساخته، و به پا خاستن شبى در آن ماه را به مانند نماز هفتاد شب در ماه هاى دیگر قرار داده، وبراى کسى که در این ماه عملى از اعمال خیر و احسان را به قصد تقرّب به خدا بجا آورد،اجرى برابر با اجر کسى که فریضه اى از فرائض خداى عزّ و جلّ را اداء کند مقرّر داشته، و کسى که در این ماه فریضه اى از فرائض خدا را به جا آورد، به مانند کسى است که هفتاد فریضه را در ماه هاى دیگر به جا آورده باشد، و این ماه، ماه صبر است، و صبر ثوابش
بهشت است، و این ماه، ماه مواسات و همدردى است، و این ماهى است که خدا روزى مؤمنان را در آن مى افزاید، و کسى که در اینجا مؤمنى روزه دار را به افطار پذیرا شود ثواب آزاد کردن بنده اى را و آمرزش گناهان گذشته اش را به پاداش این عمل دریافت مى کند.
پس گفتند: یا رسول اللَّه، همگى ما قدرت نداریم که روزهدارى را به افطار فراخوانیم، پس فرمود: خداى تبارک و تعالى کریم است، و به کسى از شما که قادر نباشد جز با جرعه شیرى آمیخته با آب یا شربتى از آب گوارا یا دانه اى چند از خرما روزه دارى را به افطار بخواند، و تمکّنى افزون از این نداشته باشد، همین ثواب را عطا مى کند، و کسى که در این ماه بار تکالیف مملوک خود را سبک سازد، خداى عزّ و جلّ سؤال او را برایش سبک و آسان مى سازد. و این ماهى است کهاوّل آن رحمت، و وسطش مغفرت، و پایانش اجابتدعا و آزادى از آتش دوزخ است. و شما را در این ماه از چهار خصلت بى نیازى نیست: دو
خصلت که به وسیله آن خدا را خشنود مى سازید، و دو خصلت که خود از آن بى نیاز نیستند، اما آن دو خصلت که خدا را با آن خشنود مى سازید، پس شهادت به این حقیقت است که معبود حقّى جز اللَّه نیست، و من رسول خدایم. و امّا آن دو خصلت که شما از آن بى نیاز نیستید، پس این است که در این ماه حوائجتان را و بهشت را از خداى عزّ و جلّ بخواهید، و عافیت را از او مسألت کنید، و از آتش دوزخ به او پناه برید.
منبع:من لا يحضره الفقيه / ترجمه غفارى، على اكبر ومحمد جواد و بلاغى، صدر، ج۲، ص417و418.