واکنش امام پس از شهادت شش ماهه کربلا
«هوّن بی، ما نزل بی انّه بعین الله(۱)؛ پروردگارا هر چه بر سر من میآید، در برابر چشمان توست؛ از این رو(همگی) بر من آسان است.»
به گزارش افکارنیوز، ایشان سپس ادامه دادند: «پروردگارا اگر یاریات از آسمان را از ما دریغ داشتی پس آن(نصر و یاری) را برای کسی(مهدی) که از ما بهتر است قرار ده، و انتقام ما را از این ستمکاران بگیر. و آنچه بر ما میگذرد ذخیره آخرتمان قرار ده.»(۲)
و نیز گزارش شده که امام(علیه السلام) به درگاه خداوند چنین عرض کرد:
«پروردگارا! تو شاهد بر قومی هستی که آنها شبیهترین مردم به رسول تو محمد(صلی الله علیه و آله) را کشتهاند»(۳)
به دنبال این سخنان امام بود، که ندایی شنیده شد: «دعه یا حسین فانّ له مرضعاً فی الجنه(۴)؛ ای حسین! علی را واگذار، او در بهشت دایهای خواهد داشت» پس از آن امام، علی را از اسب پایین آورد و برای او با شمشیر، قبری حفر فرمود و بدن کوچکش را دفن کرد. بدن کودک، غرق در خون شده بود. امام بر او نماز گزارد.(۵) و نیز گفته شده که او را در کنار سایر شهیدان اهل بیت نهاد.(۶)
پینوشتها:
۱ - انه بعینک یا ارحم الرّاحمین. اللهوف، ص ۵۰؛ الملهوف علی قتلی الطفوف، ص ۱۶۹.
۲ - مثیرالاحزان، ص ۷۰؛ مقتل الحسین خوارزمی، ج۲، ص ۳۲، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۴۸.
۳ - المنتخب للطریحی، ص ۴۳۱.
۴ - تذکره الخواص، ص ۲۵۲.
۵ - مقتل الحسین خوارزمی، ج۲، ص ۳۲.
۶ - الارشاد، ج ۲، ص ۱۰۸؛ مثيرالاحزان، ص ۷۰.