تبلیغات
کد خبر: ۳۷۴۶۷۵

با سرهای بریده کربلا چه کنم؟ / ۱۴محرم

در این روز ابن زیاد در نامه ای به یزید درخصوص سرهای بریده شده شهدای کربلا کسب تکلیف کرد.

با سرهای بریده کربلا چه کنم؟ / ۱۴محرم

به گزارش افکارنیوز، روز چهاردهم محرم سال ۶۱ هجری قمری عبیدالله به یزید نامه‌ای نوشت و او را از شهادت امام حسین‌(علیه السلام) و اهل بیت آن حضرت با خبر ساخت. چون نامه به دست یزید رسید و از مضمون آن آگاه شد، در جواب نوشت تا سر مقدّس امام حسین(علیه السلام) و سایر شهدا را به همراه اسیران به سمت شام بفرستد.

در کتاب منتهی الامال آمده است که عبیدالله زیاد چون از قتل و اسر و نهب بپرداخت و اهل بیت را محبوس داشت نامه به یزید نوشت و صورت حال را در آن درج نمود و رخصت خواست که با سرهای بریده و اسرای مصیبت دیده چه عمل آورد و مکتوبی دیگر به امیر مدینه عمروبن سعید بن العاص رقم کرد و شرح این واقعه جانسوز را در قلم آورد و شیخ مفید نقل کرده است که:

بعد از آنکه سر مقدس حضرت را در کوچه‌های کوفه بگردانیدند ابن زیاد(ملعون) او را با سرهای سایرین به همراهی زحر بن قیس برای یزید(لعین) فرستاد.

بالجمله پس از آن عبدالملک سلمی را به جانب مدینه فرستاد و گفت به سرعت طی مسافت کن و عمروبن‌سعید را به قتل حسین بشارت ده. عبدالملک گفت که من به راحله خود سوار شدم و به جانب مدینه شتاب کردم و در نواحی مدینه مردی از قبیله قریش مرا دیدار کرد و گفت چنین شتاب زده از کجا می‌رسی و چه خبر می‌رسانی، گفتم خبر در نزد امیر است خواهی شنید آنرا، آن مرد گفت: اناالله و انا الیه راجعون به خدا قسم که حسین علیه السلام کشته گشته. پس من داخل مدینه شدم و به نزد عمروبن‌سعید رفتم، عمرو گفت خبر چیست؟ گفتم خبر خوشحالی است ای امیر، حسین کشته شد. گفت بیرون رو در مدینه ندا کن و مردم را به قتل حسین خبر ده. گفت بیرون آمدم و ندا به قتل حسین در دادم. زنان بنی‌هاشم چون این ندا را شنیدند چنان صیحه و ضجه از ایشان برخاست که تاکنون چنین شورش و شیون و ماتم نشنیده بودم که زنان بنی هاشم در خانه‌های خود برای شهادت حضرت امام حسین علیه السلام می‌کردند. آنگاه به نزد عمرو بن سعید رفتم، عمرو چون مرا دید بر روی من تبسمی کرد و شعر عمرو بن معدیکرب را خواند:

کَعَجیجِ نِسْوَتِنا غَد اهَ الاَرْیَب

عَجَّتْ نِساءُ بَنی زِیادٍ عَجَّهً

آنگاه عمرو گفت هذه واعیه بواعیه عثمان یعنی این شیونها و ناله‌ها که از خانه‌های بنی هاشم بلند شد به عوض شیونها است که بر قتل عثمان از خانه‌های بنی امیه بلند شد. آنگاه به مسجد رفت و بر منبر آمد و مردم را از قتل حسین علیه السلام آگهی داد.(البته که بنی هاشم جز دفاع از خلیفه مقتول کاری انجام نداند.

و موافق بعضی روایات عمرو بن سعید کلماتی چند گفت که تلویح و تذکره خون عثمان می نمود، و اراده می کرد این مطلب را که بنی هاشم سبب قتل عثمان شدند و او را کشتند حسین نیز به قصاص خون عثمان کشته شد. آنگاه برای مصلحت گفت به خدا قسم دوست می داشتم که حسین زنده باشد و احیاناً ما را به فحش و دشنام یاد کند و ما او را به مدح و ثنا نام بریم، و او از ما قطع کند و ما پیوند کنیم چنانچه عادت او و عادت ما چنین بود، اما چه کنم با کسی که شمشیر بر روی ما کشد و اراده قتل ما کند جز آنکه او را از خود دفع کنیم و او را بکشیم{ای دروغ گو!}.

پس عبدالله بن سايب كه حاضر مجلس بود برخاست و گفت اگر فاطمه زنده بود سر فرزند خويش ميديد چشمش گريان و جگرش بريان ميشد، عمرو گفت ما با فاطمه نزديكتريم از تو اگر زنده بود چنين كه ميگوئي، لكن كشنده او را كه دافع نفس بود ملامت نميفرمود. آنگاه يكي از موالي عبدالله بن جعفر خبر شهادت پسران او را به او رسانيد عبدالله گفت اٍنّالِلّهِ وَ اِنّا اِلَيْهِ راجِعُونَ. پس بعضي از مواليان او و مردم بر او داخل شدند و او را تعزيت گفتند، اين وقت غلام او ابواللسلاس گفت: هذا ما لقينا من الحسين بن علي. يعني اين مصيبت كه به ما رسيد سببش حسين بن علي بود. عبدالله چون اين كلمات را شنيد در خشم شد و او را با نعلين بكوفت و گفت: يَابْنَ اللَّخْناءِ اَلْلِحُسَيْن تَقُولُ هذا. اي پسر كنيزكي گنديده بو آيا در حق حسين چنين ميگوئي، به خدا قسم من دوست ميداشتم كه با او بودم و از وي مفارقت نميجستم تا در ركاب او كشته ميگشتم، به خدا سوگند كه آنچه بر من سهل ميكند مصيبت فرزندانم را آنست كه ايشان مواسات كردند با برادر و پسر عمم حسين عليه السلام و در راه او شهيد شدند. اين بگفت و رو به اهل مجلس كرد و گفت سخت گران و دشوار است بر من شهادت حسين عليه السلام لكن الحمدلله اگر خودم حاضر نبودم كه با او مواسات كنم فرزندانم به جاي من در ركاب او سعادت شهادت يافتند.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات