تبلیغات
کد خبر: ۴۴۶۹۰۵

امامت امام جواد(ع) در خردسالی

اگر خداى عزوجل این ریش سفید را سزاوار(امامت) ندانست و این کودک را سزاوار دانست و به او چنان مقامى داد، من فضیلت او را انکار کنم؟!

امامت امام جواد(ع) در خردسالی

سرویس مذهبیافکارخبر- صفوان بن یحیى گوید، به امام رضا علیه السلام عرض کردم: پیش از آنکه خدا ابى جعفر علیه السلام(امام جواد(ع)) را بشما ببخشد(درباره جانشینتان) از شما می پرسیدیم
و شما مى فرمودید: خدا به من پسرى عنایت می کند اکنون او را به شما عنایت کرد و چشم ما را روشن کرد، اگر خداى ناخواسته براى شما پیش آمدى کند، به که بگرویم؟

حضرت با دست اشاره به ابى جعفر علیه السلام فرمود که در برابرش ایستاده بود،
عرض کردم: قربانت این پسرى سه ساله است!
فرمود: چه مانعى دارد؟ عیسى علیه السلام سه ساله بود(سه سال کمتر داشت) که به حجت قیام کرد.

محمد بن حسن بن عمار گوید: من دو سال نزد على بن جعفر بن محمد(عموى امام رضا علیه السلام) بودم و هر خبری که او از برادرش موسى بن جعفر علیه السلام شنیده بود، می نوشتم، روزى در مدینه خدمتش ‍ نشسته بودم که ابو جعفر محمد بن على الرضا علیه السلام(امام جواد(ع)) در مسجد رسول خدا صلى الله علیه و آله بر او وارد شد على بن جعفر برجست و بدون کفش و عبا نزد او رفت و دستش را بوسید و احترامش کرد،

ابو جعفر به او فرمود: اى عمو! بنشین، خدایت رحمت کند،
او گفت: آقاى من! چگونه من بنشینم و تو ایستاده باشى؟!
چون على بن جعفر به مسند خود برگشت، اصحابش او را سرزنش کرده، مى گفتند: شما عموى پدر او هستید و با او اینگونه رفتار مى کنید؟!!
او دست به ریش خود گرفت و گفت: خاموش باشید، اگر خداى عزوجل این ریش سفید را سزاوار(امامت) ندانست و این کودک را سزاوار دانست و به او چنان مقامى داد، من فضیلت او را انکار کنم؟!! پناه به خدا از سخن شما، من بنده او هستم.

پی نوشت:اصول کافی

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات