ساکرنت: ایران نسبت به همسایههایش مربیان بهتری دارد
چرامربیان آسیایی جایی درفوتبال اروپا ندارند؟
با وجود اینکه بازیکنان آسیایی زیادی در تیمهای مختلف اروپایی توپ میزنند، اما تاکنون هیچ یک از مربیان قاره کهن نتوانستهاند خود را در سطح اول فوتبال جهان مطرح کرده و نامی برای خود دست و پا کنند. در حال حاضر وضعیت به گونهای است که مربیان فوتبال آسیا نه تنها نمیتوانند در سطح بینالمللی فعالیت کنند، بلکه حتی تیمهای آسیایی نیز به آنها اعتماد نکرده و در اروپا و آمریکای جنوبی به دنبال مربی میگردند.
به گزارش افکارنیوز به نقل ازايسنا، پايگاه ساكرنت در گزارشي به قلم جان دوئردن مقالهنويس مشهور ورزشي به بررسي دلايل عدم موفقيت مربيان آسيايي در سطح جهان پرداخته است كه اين گزارش را ادامه ميخوانيد:
در سال ۲۰۰۷، چوی یون کیوم سرمربی باشگاه رایجون سیتیزن کره جنوبی با دستیار خود درگیر شد و لیوانی را به سمت او پرتاب کرد که باعثشد سر او ۱۸ بخیه بخورد. پس از آن با وجود این که مدیر عامل و بیشتر هواداران باشگاه از چوی خواستند که در این تیم بماند، اما او لیگ کره جنوبی را ترک کرد و به یک باشگاه ترکیهای پیوست. این یکی از معدود مواردی بود که یک مربی آسیایی هدایت یک تیم اروپایی را بر عهده میگرفت.
بزرگترین قاره جهان مدتها است که بازیکنان خود را راهی اروپا میکند، ولی مربیان آسیایی هنوز راه زیادی برای رسیدن به اروپا پیش روی خود دارند. البته آسیا در این زمینه تنها نیست. به جز مربیان برزیلی و چند مورد معدود از آمریکای جنوبی، مربیان آفریقا و آمریکای شمالی نیز نتوانستهاند جای خود را در فوتبال اروپا پیدا کنند. روزی این طلسم شکسته خواهد شد، ولی پرسشی که برای آسیا وجود دارد، این است که چه وقت و چه کسی این طلسم را میشکند؟
پارک جی سونگ اخیرا گفته که ظرف ۱۰ سال آینده یک تیم آسیایی میتواند قهرمان جام جهانی شود ولی مدتها طول میکشد تا مربیان کرهای، ژاپنی یا ایرانی بتوانند مسیر سر الکس فرگوسن را طی کنند و در کنفرانسهای بعد از بازی به پرسشهای خبرنگاران اسکای اسپورت پاسخ دهند. زمان این اتفاق هنوز نرسیده و مرور کوتاهی به شرایط فعلی گواه این ادعا است. در شرایطی که بسیاری از کشورهای آسیایی مربیان خارجی را به مربیان داخلی ترجیح میدهند، حضور مربیان آسیایی در فوتبال اروپا نزدیک به غیر ممکن خواهد بود.
در چین، که در حال حاضر دارای پر تماشاگرترین لیگ فوتبال آسیا است، فقط سه تیم از ۱۶ تیم حاضر در سوپر لیگ دارای مربی داخلی هستند. کار به جایی رسیده که حتی رسانههای این کشور نسبت به عدم اعتماد باشگاههای چینی به مربیان داخلی و دستمزد کم مربیان چینی نسبت به همکاران خارجی خود گلهمند هستند. در ابتدای فصل، دستمزد جان تیگانا سرمربی فرانسوی شانگهای شینهوا و دستیارانش حدود ۴۰ برابر دستمزد ژو جیونگ و دستیارانش در تیم رقیب شینهوا یعنی شنژن بود. شاید شانگهای نسبت به سایر شهرهای چین دارای نابرابری اقتصادی بیشتری باشد، ولی شرایط مربیان چینی در سایر مناطق هم بهتر از این
نیست.
حداقل این که باشگاههای چینی وظیفه خود در قبال آسیا را هم تا حدودی انجام میدهند و پذیرای تعدادی از مربیان کرهای هستند. این مربیان کرهای شاغل در چین همراه چند نفر از همکاران ژاپنی و استرالیایی خود جزو معدود مربیان آسیایی هستند که توانستهاند پا را از مرزهای کشورشان فراتر بگذارند. وقتی به تیمهای بزرگ دوبی، ریاض، دوحه و ابوظبی نگاه کنیم متوجه می شویم که شرایط به گونه دیگری است.
غول های عرب غرب آسیا برای پیدا کردن مربی سراغ کشورهای اروپایی و آمریکای جنوبی میروند. در پایان فصل گذشته در لیگ عربستان سعودی، تنها دو مربی داخلی حضور داشتند و این الگو در سایر کشورهای منطقه نیز مشاهده میشود. حتی آن دسته از مربیان آسیایی که در سطح جهانی به موفقیت رسیدهاند دارای شهرت جهانی نیستند. در چند سال اخیر، فقط دو مربی آسیایی یعنی هوجونگ مو از کره جنوبی و تاکشی اوکادا از ژاپن موفق شدهاند تیمهای خود را از مرحله اول جام جهانی بالا ببرند، ولی هیچ یک مورد توجه تیمهای اروپایی قرار نگرفتند. شاید عدنان حمد سرشناسترین مربی آسیایی باشد ولی این مربی
عراقی در سطح بینالمللی چندان شناخته شده نیست.
تابستان گذشته، ESPN از لی یونگ پیو ستاره کره جنوبی که برای باشگاههایی همچون پی اس وی آیندهوون، تاتنهام و بوروسیا دورتموند بازی کرده پرسید که آیا یک مربی آسیایی میتواند در لیگهای بزرگ اروپایی فعالیت کند. وی گفت: در حال حاضر بازیکنان اروپایی نمیخواهند به مربیان آسیایی گوش کنند و از آنها بیاموزند، ولی ۱۵ یا ۲۰ سال دیگر وقتی اروپا بپذیرد که فوتبال آسیا قدرتمند است، ممکن است این اتفاق رخ دهد. به عنوان مثال در تاتنهام وقتی با بازیکنان جوان صحبت میکردم و آنها را راهنمایی میکردم، به حرفم گوش میکردند ولی اگر من در تیم اصلی بازی نمی کردم، آنها هیچ وقت به
حرفهایم توجه نمیکردند. وقتی ما بیشتر پیشرفت کنیم و بتوانیم چیزی به بازیکنان اروپایی بیاموزیم، حرفمان را گوش خواهند کرد ولی اکنون این گونه نیست.
حضور بازیکنان آسیایی در اروپا میتواند به عنوان کاتالیزور عمل کند و باعثجلب توجه مقامات باشگاهها، خبرنگاران، هواداران و بازیکنان شود. مربیان آسیایی موانع بسیار زیادی پیش روی خود دارند ولی اگر به عنوان بازیکن در اروپا به موفقیت برسند، بسیاری از این موانع برطرف میشود.
پارک جی سونگ میتواند یکی از این بازیکنان باشد. وی هفت فصل حضور موفق در منچستر یونایتد را تحت نظر سر الکس فرگوسن تجربه کرده است و پیش از آن، بیش از چهار سال در آیندهوون و تیم ملی کره جنوبی تحت هدایت گاس هیدینگ قرار داشت. پارک که در اروپا، انگلیس و هلند به قهرمانی رسیده و تجربه حضور در نیمه نهایی جام جهانی را هم دارد، دارای هوش تاکتیکی بسیار بالایی است و اگر روزی مربی شود مطمئنا بازیکنان در رختکن به حرفش گوش خواهند کرد.
متاسفانه پارک جی سونگ علاقهای به مربیگری ندارد یا حداقل سال گذشته که از او در این باره پرسیدم، علاقهای نداشت. وی گفت: «نمیخواهم مربی شوم. میدانم که کار مربی برای هدایت تیم بسیار مشکل است. من در این زمینه خوب نیستم و نمیتوانم ۱۱ بازیکن را کنترل کنم. انجام این کار برایم سخت است. از لحاظ تاکتیکی به این کار علاقه دارم ولی یک مربی فقط نباید به جنبه های تاکتیکی توجه داشته باشد. مربی باید به وضعیت تک تک بازیکنان توجه کند. من میتوانم نصف کارهای یک مربی را انجام دهم ولی در نیمه دیگر کارها چندان خوب نیستم. به همین دلیل است که دوست ندارم مربی شوم». هیدهتوشی ناکاتا
دیگر بازیکنی است که در سطح جهان شناخته شده است، ولی او حتی از پارک جی سونگ هم علاقه کمتری به مربیگری دارد.
جواد نکونام کاپیتان تیم ملی ایران به من گفت که به مربیگری علاقمند است ولی قصد ندارد ظرف چند سال آینده کفشهایش را آویزان کند. هافبک قدرتمند اوساسونا دارای اراده و قدرت شخصیت لازم برای موفقیت است. اما بهتر است که فعلا به ایران باز نگردد. ایران نسبت به همسایههایش مربیان بهتری دارد و فرصت بیشتری در اختیارشان میگذارد ولی در این کشور روابط اهمیت زیادی دارد و برای موفقیت باید رابطههای مناسبی ایجاد کنید که این موضوع و چند مشکل دیگر باعثاز بین رفتن انرژی و اشتیاق مربیان میشود. اگر از علی دایی بپرسید، این گفته را تصدیق خواهد کرد.
این موضوع بدان معنا نیست که افرادی که در اروپا بازی نکردهاند، هیچ شانسی ندارند و یا فاقد استعداد یا علاقه لازم هستند. در کره جنوبی، شین تائه یونگ در سال ۲۰۱۰ همراه سوئنگنام قهرمان آسیا شد. این مربی یکی از استعدادهایی است که میتواند به اروپا برود. این مربی ۴۱ ساله که «مورینیو آسیا» لقب گرفته است زمان کافی در اختیار دارد و به کار خودش هم باور دارد. این گفته درباره هونگ میونگ بو کاپیتان تیم ملی کره جنوبی در جام جهانی ۲۰۰۲ که در حال حاضر هدایت تیم المپیک این کشور را بر عهده دارد نیز صادق است. هونگ میونگ بو در آسیا از احترام زیادی برخوردار است. وی تحت نظر مربیان
بینالمللی زیادی کار کرده و کاریزما و قدرت رهبری مناسبی دارد. همچنین میر جلال کاسیموف سرمربی بنیادکار ازبکستان از دیگر مربیانی است که انتظار میرود دست کم بتوانند در روسیه مربیگری کنند. چه کسی میداند؟ در ژاپن نسل جدیدی از مربیان که دوران بازی خود را در جی لیگ گذراندهاند، کمکم پستهای مربیگری را در اختیار میگیرند.
روزي كه برترين ذهنهاي شرق با هوش فوتبالي خود به مصاف بهترينهاي غرب بروند چندان دور نيست. هنوز موانعي وجود دارد كه بايد از ميان برداشته شود، ولي اين موانع ديگر به اندازه قبل ترسناك نيستند.