زمین تمرین ندارند، بازیکن دو میلیاردی میخرند!
جلال طالبی بازیکن اسبق تیم ملی ایران و تیمهای تاج و دارایی که سابقه سرمربیگری تیم ملی در جام جهانی ۹۸ را هم در کارنامه دارد از اتفاقات این روزهای فوتبال شگفتزده به نظر میرسد.
به گزارش افکار نیوز به نقل از روزنامه تهران امروز،جلال طالبي بازيكن اسبق تيم ملي ايران و تيمهاي تاج و دارايي كه سابقه سرمربيگري تيم ملي در جام جهاني ۹۸ را هم در كارنامه دارد از اتفاقات اين روزهاي فوتبال شگفتزده به نظر ميرسد. او امكانات فوتبال ايران را با رقم قرارداد بازيكنان مقايسه ميكند، پوزخندي ميزند و ميگويد:
«تا چند سال دیگر همین فوتبال نیم بند را هم نخواهیم داشت.»
این روزها صحبت از پرداخت دستمزدهای نجومی به فوتبالیستها شنیده میشود. به نظر شما این قیمتهای کاذب چگونه ایجاد شده و تا چه زمانی سیر صعودی خواهد داشت؟
پرداخت دستمزدهای کلان و نامتعارف به فوتبالیستهای لیگ برتری مشکل امروز و دیروز نیست و ریشه در زمانی دارد که فوتبال ایران به سمت و سوی حرفهای شدن قدم برداشت. مدیران فوتبال ما از همان ابتدا مطابق اصول و مقررات حرفهای رفتار نکردند و فضای فعلی نشان میدهد که این رویه همچنان ادامه دارد.
آیا یدک کشیدن نام فوتبال حرفهای برای پرداخت چنین دستمزدهایی کفایت میکند؟
حرفهای شدن تنها با ریخت و پاش کردن امکان پذیر نیست و رسیدن به آن برنامهریزی، هدف، تشکیلات و البته مدیران حرفهای را میطلبد. از اولین روزهایی که لیگ حرفهای فوتبال ایران حیات خود را آغاز کرد تفکر مدیران فوتبالی به این شکل بود که تیمی ببندیم و جامی بگیریم و اگر اصول حرفهای هم رعایت نشود به جایی برنخواهد خورد.
امروز در بازار نقل و انتقالات برخی بازیکنان از رقمهای دو میلیارد تومانی صحبت میکنند.
در چنین بستری طبیعی است که مدیران در راستای بقای خودشان سر کیسه را برای ستارهها و حتی بازیکنان معمولی که تا مدتی قبل ارزش آنها کمتر از ۱۰۰ میلیون تومان بوده شل کنند و دستمزدهای چند صد میلیونی به آنها بپردازند. پرداخت پولهای کلان به فوتبالیستهای ایرانی مصداق از هول حلیم در دیگ افتادن است.
این پول دقیقا از چه کانالی به فوتبال ایران تزریق میشود و آیا به لحاظ اقتصادی توجیهی هم دارد؟
تیمها با پول دولت وارد یک رقابت کاذب شدهاند که عملا بهرهای برای فوتبال رو به افول ایران ندارد. همه ما میدانیم قریب
به اتفاق تیمهای لیگ برتری فوتبال ایران صرفا تیم هستند نه یک باشگاه انسجام یافته. جالب اینکه همین تیمها از نداشتن زمین تمرین استاندارد و امکانات اولیه فوتبال حرفهای رنج میبرند اما مدیران آنها چند صد میلیون تومان را صرف خرید یک بازیکن میکنند.
در حال حاضر اکثر انتقادات خطاب به باشگاه پرسپولیس است و گفته میشود مدیرعامل این باشگاه باب جدیدی را در پرداخت دستمزدهای کلان به فوتبالیستها باز کرده است.
همه میدانیم که امروز مدیریت باشگاه پرسپولیس سردمدار پرداخت دستمزدهای کلان به فوتبالیستهای مطرح لیگ برتری است. مدیریت فعلی این باشگاه بواسطه نتایج فصل قبل از سوی هواداران تیم تحت فشار قرار گرفته تا تیم خوبی ببندد و قهرمان فصل بعد لقب بگیرد، غافل از اینکه تنها با ساختارسازی میتوان آینده یک باشگاه را تضمین کرد نه عملیات مقطعی و گلخانه ای. سال آینده قرارداد این بازیکنان تمام میشود و اگر رویانیان در راس کار نباشد ممکن است دوباره چهره پرسپولیس از این رو به آن رو شود.
شما با صرف چنین هزینههایی توسط دولت در فوتبال موافقید؟
پرسش اساسی این است که آیا چگونگی خرج کردن این پولها که صرفا برای رویایی زندگی کردن عدهای هزینه میشود در دایره نظارتی دولت قرار دارد؟ و پرسش دیگر اینکه تیمهای بیبضاعت لیگ برتری که درآمدشان گاهی برای سفرهای درون مرزیکفایت نمیکند چگونه چند میلیارد تومان صرف خرید بازیکن میکنند؟
عدهای از کارشناسان معتقدند در همه جای دنیا تیمهای پرطرفدار بیش از سایر تیمها هزینه میکنند و استقلال و پرسپولیس هم از این قاعده مستثنی نیستند.
در اسپانیا باشگاهی مثل رئال مادرید طبعا بیشتر از اوساسونا خرج میکند چون اساسا درآمد بیشتری دارد؛ چه از محل خرید و فروش بازیکن و چه از طریق دریافت حق پخش تلویزیونی و جذب اسپانسر. بنابراین در چنین باشگاهی نه چک بلامحل کشیده میشود و نه بازیکنانش به فیفا شکایت میکنند. مدیرانش هم از بودجه دولتی ارتزاق نمیکنند. این با آنچه در فوتبال ایران میگذرد متفاوت است.
شما سابقه فعالیت در لیگ آمریکا را دارید. آنجا بحثپرداخت به فوتبالیستها به چه شکل است؟
در لیگ «MLS» هیچ باشگاهی مستقیما به فوتبالیست پول نمیدهد و یک کمیته تخصصی بعد از ارزشگذاری بازیکنان مورد نظر باشگاهها کار امضای قرارداد و پرداخت دستمزد را انجام میدهد. بعد هم یک نسخه از قرارداد برای باشگاه مورد نظر ارسال میشود تا بر اساس آن مالیات پرداخت کنند. در لیگ آمریکا کمیته مذکور تشخیص میدهد که دیوید بکام با ۵۰ میلیون دلار به تیم لس آنجلس گالکسی بپیوندد اما قبلا این ۵۰ میلیون دلار را از مک دونالد و پپسی و چند کمپانی معتبر دیگر درآمدزایی شده است. در فوتبال ایران که درآمد حاصل از تبلیغ اسپانسرها روی پیراهن تیمها به عنوان تنها ممر درآمد، مخارج
سفرهای آنها را هم تامین نمیکند این پولهای درشت از جیب دولت پرداخت میشود.
راهکاری برای برون رفت از این بحران خودساخته وجود دارد؟
به مديراني احتياج داريم كه فوتبال را به سمت حرفهاي شدن و نه به سمت و سوي بيشتر خرج كردن و خودنمايي شخصي سوق بدهند.