۴ طلا، ۵ نقره و ۳ برنز المپیک معادل قیمت " یک " فوتبالیست لیگ برتری!
بازیهای المپیک به پایان رسید و هیاهوی استادیومها جای خود را به فضای خالی دهکده المپیک دادهاند. هیجان بالای بازیهای المپیک ۲۰۱۲ هم مانند المپیکهای گذشته به خاطرهای تبدیل شد که برای برخی شیرین و به یادماندنی و برای برخی دیگر تلخ و فراموشنشدنی است.
به گزارش افکارنیوز به نقل از ایسنا، در اين ميان اما آنها كه از مدالهاي رنگارنگ سهمي داشتند، بيش از هر كسي در قاب خاطره المپيك لندن باقي ماندند. طلاييها، نقرهايها و برنزهاي لندن ۲۰۱۲، از كشورهاي دور و نزديك به كشور ميزبان آمده بودند و حالا با اتمام بازيها به خانه خود بازگشتهاند، به جايي كه خيل استقبالكنندگان انتظار ورودشان را ميكشد.
همین چند روز پیش بود که جردن باروفس آمریکایی در فینال وزن ۷۴ کیلوی کشتی آزاد، صادق گودرزی را شکست داد و صاحب گردنآویز طلا شد. همه ایرانیها در آن شب به این فکر میکردند که چه خوب میشد اگر گودرزی میتوانست به جای باروفس روی سکوی اول بایستد اما کشیگیر سیه چرده اهل ینگه دنیا، خوشحالترین فرد در سالن «اکسل» بود. جردن باروفس با کسب نشان طلای المپیک، ۲۵۰ هزار دلار از سوی کمیته ملی المپیک کشورش پاداش گرفت؛ پاداشی که به باروفس تعلق گرفت و کشتیگیر ایرانی قرار است درصدی از آن را " بعدا " بگیرد. ۱۵۰ سکه طلا پاداش کشتیگیر ایرانی است که مدالش رنگ نقره دارد. پاداش
گودرزی به پول رایج کشور میشود به عبارتی حدود ۱۱۰ میلیون تومان، مبلغی که گودرزی با فکر کردن به آن در خلوت خود به این نتیجه رسیده که عطای حضور در تیم ملی را به لقایش ببخشد و راه لیگ را در پیش بگیرد، تا شاید با پولی که از کشتیگرفتن در لیگ به کف میآورد کمی و فقط کمی از زخمهای زندگیاش را ترمیم کند.
صادق گودرزی تنها یک نمونه است از دهها ورزشکار ایرانی که پس از سالها سعی و تلاش و ریاضت در اردوها و دوری از خانه و خانواده به کسب عنوانی جهانی نائل میشوند ولی پاداششان آنقدر نیست که در برابر کوه مشکلات آنها رقم قابل توجهی به چشم بیاید. این میشود که گودرزیها دل از تیم ملی میکنند و طهماسبیها و دیگری و دیگری پا روی ملیت خود میگذارند؛ هر چند اکثر قریب به اتفاق ورزشکاران ایرانی در سختترین شرایط مالی هم دست از میهن و مردم خود نمیکشند و حتی حاضر میشوند مانند آن کشتیگیر قدیمی در خیابان پشتی منزل خود سمبوسه بفروشند ولی روی پیراهنشان پرچم کشور دیگری
نقش نبندد.
اینها که گفته شد حکایت مدالآوران المپیک و جهانی است، حکایت آنان که دستشان از مدال کوتاه میماند تلختر از این حرفها است. کاروان المپیکی ایران در لندن ۲۰۱۲، صاحب ۴ طلا، ۵ نقره و ۳ برنز شد و بنا بر قولی که وزارت ورزش داده است باید برای هر طلا ۲۰۰، هر نقره ۱۵۰ و هر برنز ۱۰۰ سکه طلا به مدالآوران داده شود. این تعداد سکه با احتساب ۳۵ سکهای که قرار شده به تیراندازان داده شود با یک حساب سرانگشتی میکند به عبارتی ۱ میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان!!! تعجب هم دارد چون این رقم برای ورزشدوستان ایرانی تا حدودی آشناست.
پیش از شروع فصل جدید لیگ برتر فوتبال از عقد قرارداد تیمهای لیگ برتری با ملیپوشان خبر رسید که مبلغ قرارداد هر یک از آنها یک میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان بود.
" یک " بازیکن از " یک " تیم لیگ برتری فوتبال، مبلغی را برای یک سال میگیرد که ۱۲ ورزشکار المپیکی پس از چهارسال اردونشینی و زحمت و تلاش خواهند گرفت. تازه اگر هزینه آمادهسازی تیمهای المپیکی را که بیشترین میزان آن، یعنی حدود دو میلیارد تومان است که به کشتی اختصاص یافته، جمع بزنیم باز هم به بودجه " یک " فصل " یک " تیم لیگ برتری نمیرسد. بی پرده اگر بگوییم، باید بپرسیم که چقدر باید امیدوار بود تا تیمی مثل راهآهن، فجر سپاسی، داماش یا گهر دورود، پرچم ایران را در میدانی بینالمللی برافرازد؟ در حالی که تیمهای یرامید فوتبال ایران مثل سپاهان و ذوب آهن هم در آسیا بهتر از "
یک " مقام دومی کسب نکردهاند. وضع استقلال و پرسپولیس پرتماشاگر هم که از خورشید روشنتر است.
مدیران ورزش کشور، دست اندرکاران تقسیم بیتالمال در دنیای توپ گرد و مستطیل سبز، نمایندگان قانونگذار مردم در مجلس، مجریان قانون و بازرسان کل کشور تا کجا میخواهند چشم خود را بر این واقعیت ببنندند که با پول خرید یک بازیکن درجه چندم فوتبال برای یک سال، میتوان ۴ مدال طلا، ۵ نقره و ۳ برنز المپیک گرفت؟!
تا کجا میخواهیم در برابر این حقیقت بیتفاوت باشیم و ساکت بنشینیم که پول بیتالمال در فوتبال بیبنیه و بیریشه، چوب حراج میخورد و در حالی که جیب دلالان را پر میکند و حاصلی در بر ندارد، افتخارآفرینان کشتی، وزنهبرداری، دوومیدانی، تیراندازی و تکواندو و غیره و غیره بزرگترین و شاید تنها مانع کسب افتخارات زیاد را بیپولی و کمبود امکانات میدانند؟
المپیک ۲۰۱۲ هم به تاریخ پیوست اما در کنار تمام درسهایی که داشت این نکته را گوشزد کرد که با مدیریت بهتر سرمایههای مادی، میتوان به کسب سرمایههای معنوی بیشتری رسید؛ و چه کسی است که بتواند برای بالا رفتن پرچم سه رنگ ایران در ورزشگاه اصلی المپیک و در برابر چشم میلیونها تماشاگر از کشورهای مختلف، قیمت بگذارد. در یک سوی دنیا ورزشکاری روی سکوی نخست میایستد، بالا رفتن پرچم کشورش را نظاره میکند، سرود ملی را زیر لب زمزمه میکند و اشک میریزد و در همین حال به فکر خانواده و همسر و فرزندانش است که چگونه زندگی بیدغدغه برایشان بسازد و در سوی دیگر مهاجمی فرصتهای
گل را یکی پس از دیگری خراب میکند، دروازهبانی توپها را به ضیافت دروازهاش فرا میخواند، مدافعی با مهربانی، مهاجم حریف را به محوطه جریمهاش راه میدهد، کل تیم فقط به تمام شدن بازی و رفتن به گردش و تفریح فکر میکنند، تماشاگران عصبی و ناراحت، انرژی خود را صرف ناسزا گفتن به داور میکنند و در پایان، هیچکس به پولهای خرج شده در فوتبال فکر هم نمیکند.
المپيك بعدي چهارسال ديگر در برزيل، كليد ميخورد. اميد است كه لندن ۲۰۱۲ درس بزرگي براي مديران ورزش ما داشته باشد تا در ريو ۲۰۱۶ در عوض ۴ طلا، ۵ نقره، ۳ برنز و جمعي از فوتباليستهاي گرانقيمت و بيهنر، دهها طلا و نقره و برنز و فوتبالي پويا و زاينده داشته باشيم.