جامجهانی 2026 بیش از هرچیز ثابت کرد ورزش از سیاست جدا نیست. آخرین فریمهای این تورنمنت را یکبار دیگر نگاه کنید. همان لحظهای که دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا روی سکوی قهرمانی رفته و حتی حاضر نیست زمانی که تیم قهرمان جام را بالا میبرد، از سکو پایین بیاید.
اینجا سکوی زیر پای ترامپ و بازیکنان اسپانیا چیزی جز سپهر سیاست نیست. یک تیم با عبور از چالشهای مختلف پیروز صحنه شده و یک فرد خارج از این تیم و تورنمنت، خود را در جشنی که همه کار کرد تا خرابش کند سهیم میداند.
این خود ترامپ است. همان کسی که انتظار داشت بعد از بهپا کردن چندین جنگ و درگیری در جهان، جایزه صلح نوبل بگیرد اما ناکام ماند؛
بنابراین یک جایزه صلح در فیفا ساخت و به خودش هدیه داد! از همان لحظهای که اعلام شد قرار است آمریکا میزبانی بخشی از جامجهانی را بر عهده داشته باشد و این رویداد همزمان است با ریاستجمهوری دونالد ترامپ، همه فهمیدند که جهان قرار نیست یک جامجهانی عادی تجربه کند و برای هر سناریویی آماده بودند.
ترامپ اما فراتر از تصور ظاهر شد و صحنه را طوری برهم زد که در ذهن هیچکس نمیگنجید؛ از رد ویزای بازیکنان و داوران سرشناس گرفته تا دخالت در حذف کارت قرمز بازیکن آمریکایی و فروش چمن استادیومها.
بااینحال این جامجهانی با تمام نقاط تاریکش، صفحات روشنی هم داشت که ایراندوستان برای ایران رقم زدند.
آنها با وجود خطراتی که بخشی از دیاسپورای افسارپارهکرده ممکن بود ایجاد کنند، شجاعانه در مسابقات حاضر شدند و در حمایت از وطنشان که در میانه یک جنگ همهجانبه قرار داشت فریاد زدند.
علیرغم همه ناعدالتیها، این ماندگارترین بخش جامجهانی برای ایرانیان بود.
