کمیل قاسمی
پول فوتبالیها از جیب مردم خرج میشود
به گزارش افکارنیوزبه نقل از رجا، حضور قهرمانان موفق جویباری در المپیک و بازیهای جهانی و کشوری، نکته شگفتآوری است که بیش از هر چیزی ما را به انجام این مصاحبه ترغیب کرد. هدف این بود که توجه مسئولین را به صرف وقت و هزینه به شهرستانهای کوچکی که فقط به مدد عشق و ایمان و با کمترین امکانات، بهترین نتایج را گرفتهاند، جلب کنیم تا شاید از این پس به جای صرف هزینه در جاهائی که در واقع «هیاهوی بسیار برای هیچ» به راه انداخته و بدنه ورزشکار کشور را بهرغم شایستگیهای بیشمار جوانان ما ضعیف کردهاند، با برنامهریزیهای صحیح، کسب افتخارات جهانی را
میسر سازند.
خانم قاسمی! لطفاً خودتان را معرفی کنید.
مادر: من آمنه خانلری، مادر کمیل قاسمی هستم.
آقاکمیل فرزند چندم شماست و چند فرزند دارید؟
مادر: فرزند اولم است و چهار پسر دارم.
آقاکمیل! سال تولدتان؟
کمیل: ۸/۱۲ / ۶۶.
با توجه به اینکه شهرستان جویبار شهرستان کوچکی است، به نظر شما چگونه سه سهمیه المپیک گرفته است؟
مادر: آقای حسین نقیبی، مربی خوب و دلسوز این بچه ها خیلی زحمت کشیدند. کمیل از بچگی یعنی ۸ سالگی تا جوانی با مربیهای مختلفی کار کرد، ولی از آن به بعد زیر نظر آقای نقیبی بود.
خودتان پسرتان را به باشگاه بردید یا خودش تمایل نشان داد؟
مادر: ما خانوادگی اهل ورزش هستیم. پدربزرگش در لوچو کشتی میگرفت و خیلی دوست داشت کمیل هم این ورزش را شروع کند و کمیل هم تشویق شد. هیکل و جثهاش هم بیشتر به کشتی میخورد. پدرش هم معمولاً در همه جا همراهیاش میکرد. اگر پدرش کار داشت، او خودش میرفت و پدرش پشت سرش کمی بعد میرفت. معمولاً از ۶ بعد از ظهر تا ۱۰ یازده شب با هم بودند. در واقع مشوقین اصلی کمیل، پدرش و بیشتر از همه پدربزرگش بود.
پدر: پدربزرگشان لوچوکار بود و کشتیهای خوبی هم میگرفت، برای همین ایشان علاقه زیادی به این ورزش پیدا کرد. من خودم فوتبالیست و دروازهبان بودم.
در کدام تیم بازی میکردید؟
پدر: استقلال جویبار. پدرم خیلی اصرار داشت و من هم آقاکمیل را بردم باشگاه و یک ماهی که گذشت مربیها به او امیدوار شدند. آن موقع سوم ابتدایی بود. پنج ماهی به ژیمناستیک رفت و بعد از آن به کشتی.
اسم اولین مربی ایشان خاطرتان هست؟
مادر: آن موقع ساری بودیم و اولین مربیش آقای خدایی بود.
پدر: مربی پایهاش آقای خدایی بود که در ورزشگاه تختی ساری، شش ماهی با او کار کرد و بعد آمدیم جویبار. آن موقع ده سال داشت و کلاس چهارم ابتدایی بود. در سالن شهید فقیه جویبار تمریناتش را ادامه داد.
مادر: مربی دیگرش آقای نادر ناظری بود.
پدر: شروع کارش با آقای سیار و آقای حسین نقیبی بود. مربی فعلی اختصاصیاش هم آقای نقیبی هستند. مدتی هم مرحوم حاج حسینعلی نوروزیان، پدر کشتی پهلوانی مازندران مربیش بودند. حدود یک سالی با آقایان حسن و محمود اسماعیلپور و دو سه ماهی با آقای عسگریمحمدیان کار کرد، ولی مربی اختصاصی و پایهاش حاج حسین نقیبی هستند که شبانهروز تلاش کردند.
آیا از همان اول که وارد این رشته شدند، به صورت قهرمانی به این قضیه نگاه میکردند؟
مادر: میدانید که بچهها چه جوریاند، اوایل تنبلی میکرد و نمیرفت و ما تشویقش میکردیم. پدرش هم به دلیل مشغلههایش زیاد در خانه نبود و بیشتر داییهایش او را با موتور سر تمرین میبردند یا با تاکسی تلفنی میرفتند، یا زنگ میزدیم یک نفر او را با موتور ببرد و از آن طرف پدرش او را میآورد، اما بعد که دید استعدادش خوب است، دیگر رها نکرد و به شکل حرفهای دنبال کرد.
آقاکمیل! اولین کسی که به شما گفت به درد کشتی میخورید، چه کسی بود؟
کمیل: مربیهای زیادی بودند. از همان بچگی خیلیها به من گفتند که استعداد این ورزش را دارم و میتوانم به سکوهای قهرمانی برسم. اولین نفر را یادم نیست، اما خیلیها میآمدند و در این باره با پدرم صحبت میکردند.
مادر: البته کمیل در نونهالان و حتی استان هم مقامی نیاورد، ولی بعد که بهرده جوانان رفت، در مسابقات کشوری جوانان، در کشور سوم شد. بعد از آن به مسابقات آسیایی رفت و اول شد.
پدر: دو بار در رده جوانان در آسیا اول شد و دو بار هم برنز جهانی جوانان را گرفت.
مادر: برای مسابقات جهانی که رفت، نفر سوم شد. سال بعدش توانست در رده جوانان کشتی بگیرد و در انتخابی کشوری و در مسابقات آسیایی اول شد. همان سال هم برای مسابقات جهانی رفت و سوم شد. کمیل زیاد تغییر وزن داد، چون ۹۶ کیلو بود و بعد آمد ۱۲۰ کیلو و تا در وزن خودش جا بیفتد یکی دو سالی طول کشید.
آقاکمیل مدال المپیک را کسب کردند و به آنچه که یک ورزشکار حرفهای میبایست برسد، رسیدهاند. آیا شما به عنوان پدر و مادر ایشان تمایل دارید همچنان ادامه بدهند؟
مادر: کمیل تازه اول کارش است و در بزرگسالان اولین مدالش را کسب کرده است. یک سال پیش در آسیایی دوم شد. بعد از آن در تیم ملی زیاد صحبت کمیل نبود و اصلاً محو شده بود.
دایی کمیل: تازه به ۱۲۰ کیلو آمده و هنوز جا نیفتاده بود.
مادر: در مورد کمیل همه ما امیدمان این بود که خودش را پیدا و باور کند و همینکه با تیم ملی به مسابقات المپیک رفت، برای ما خیلی ارزش داشت و خوشحالیم که با دست پر و با مدال آمد. بعد از این مسابقات آسیایی، جهانی و دانشجویان جهان را پیش رو دار. تازه کارش شروع شده است.
وجود سه کشتیگیر جویباری که توانستند سهمیه المپیک را کسب کنند و یکی از آنها توانست مدال کسب کند تا چه حد میتواند سهمیه ورزشی مازندران را افزایش بدهند؟
دایی کمیل: بستگی به فدراسیون دارد. زمان آقای طالقانی، مازندران حرف اول را در کشتی میزد، اما وقتی آقای یزدانیخرم رئیس فدراسیون شد، مازندران زیاد در بورس نبود. بستگی به رئیس فدراسیون دارد که دیدش به کدام منطقه کشور باشد. مازندران قطب کشتی ایران است، البته شهرهای دیگر مثل آبادان، همدان و ملایر هم کشتیگیر دارند، اما مثل مازندران نیستند.
مادر: و جالب این که در جویبار ممکن است خانوادهای درآمد خوبی هم نداشته باشند، اما برای کشتی واقعاً هزینه میکنند. مثلاً اگر بلیط مسابقهای ۱۰۰۰۰ یا ۲۰۰۰۰حتی تومان باشد، برایشان فرقی نمیکند، میدهند و میروند تا مسابقه را تماشا کنند. چرا؟ چون کشتی در خونشان است. همه اینها باعثمیشود که بچههایشان هم به این ورزش تشویق بشوند. در بعضی از مناطق جویبار، هر پسری که ازدواج میکند، بعد از ظهر عروسی یک مسابقه کشتی میگذارند به اسم لوچو که کشتی قدیمی و معروف این منطقه است.
پدر: متأسفانه از مازندران در کشتی به کسی مسئولیت بالائی ندادند که این قضیه باید پیگیری جدی شود. مازندران شش کشتیگیر به المپیک فرستاده! مهدی تقوی، کمیل قاسمی، رضا یزدانی و مسعود اسماعیلپور در آزاد و
قاسم رضایی و بشیر باباجانزاده در فرنگی، اما حتی یک مربی از مازندران نیست.
آیا در اینجا محیط روی علاقمندی جوانان به کشتی تأثیر میگذارد؟
کمیل: بله، اما من کشتی را از جویبار شروع نکردم و در ساری بودم. کشتی در جویبار و مازندران جایگاه خاصی دارد، اما علاقمندی خودم باعثشد که این ورزش را شروع کنم.
مادر: مردم جویبار، فامیلها و آشنایان در هر مسابقهای که میرفتند، کلی تشویق میکردند که همه اینها تأثیر دارد.
جویبار شهر کوچکی است و خیلی به ورزش اهمیت میدهد. حتی خانمهای مسن جویبار هم به کلاسهای بدنسازی میروند. اینجا چه ویژگیای دارد که مردم اینقدر مشتاق ورزش هستند؟
کمیل: به نظر من شرایط جغرافیایی بیتأثیر نیست و به خاطر قهرمانان زیادی که در این شهر بوده است مردم این شهر به ورزش علاقمندند. با وجود این، متأسفانه کمبودهای زیادی در جویبار است که باید رفع شود. یک نمونه آن نبود یک استخر مناسب در این شهرستان است.
خانم قاسمی! آیا این موفقیت آقا کمیل روی فرزندان کوچکتر شما هم تأثیر گذاشته؟
مادر: پسر دومم تا شش هفت سال پیش کشتی میگرفت و با کمیل همه جا میرفت، اما ناگهان از کشتی زده شد و احساس کرد در فوتبال موفقتر است و الان رفته سراغ فوتبال.
دایی کمیل: مدتی در امید فجر سپاسی تمرین و چند وقتی در امید نساجی مازندران بازی میکرد. الان هم که در خدمت سربازی است تا انشاءالله خدمتش تمام شود و او را در یکی از این تیمها ببینیم.
مادر: سربازیاش در شیراز بود و یک سال در امید فجر سپاسی شیراز بازی کرد و چون الان سنش به بزرگسالان میخورد، باید به تیم بزرگسالان برود، اما چون آنها نفراتشان را گرفتهاند، فعلاً دارد به خدمت سربازی میرود.
بقیه چطور؟
مادر: پسر سوم و چهارمم هم فوتبالی هستند. پدرشان هم فوتبالی است و دروازهبان بود.
آقاکمیل! برای علاقمند کردن خانوادهها به ورزش همگانی که پایه ورزش قهرمانی است، چه پیشنهادهایی دارید؟
کمیل: برنامههایی که ورزش جوانان برگزار میکند، مثل پیادهرویهای صبحگاهی یا وسایل بدنسازی که در پارکها میگذارند، مؤثر است. باید ورزش کردن را ارزان و آسان کنند.
سرمایه زیادی در فوتبال هزینه میشود. گفته شده اگر کل جوایزی را که به المپیکیها داده شده با هم جمع کنند، نصف قرارداد فوتبالیستها هم نمیشود. نظر شما چیست؟
کمیل: آنها هم زحمت میکشند و نمیشود گفت که آنها باید کمتر بگیرند، اما به سایر ورزشها هم باید رسیدگی شود. ضمن این که اکثر تیمهای فوتبال دولتیاند و در واقع دارند از پول مردم استفاده میکنند. این پولها را میتوانند در ورزشهای دیگر هم هزینه کنند.
دایی کمیل: فوتبال هم تماشاگران خاص خودش را دارد، اما همان قدر که به فوتبال بها میدهند، درصدیاش را خرج کشتی که ورزش اول مملکت و مدالآور است، کنند. تربیت بدنی که دارد برای تیمهای دولتی استقلال و پرسپولیس چهار میلیارد و پنج میلیارد خرج میکند، یک میلیاردش را به فدارسیون کشتی بدهد.
به نظرتان وقتی برای فوتبال اینقدر هزینه میشود و بازدهی ندارد، مفید است؟ اگر همین مبلغ را برای کشتی و سایر ورزشها هزینه کنند…
دایی کمیل: بله، ورزشهای انفرادی…
در سطح المپیک مدالآوران بیشتری خواهیم داشت.
کمیل: دنیا طوری شده که الان فوتبال ورزش اول دنیاست و در کشورهای دیگر هم همین طور است و همیشه قراردادهای فوتبالیستها بالا بوده است، نمیگوییم اندازه آنها بدهند، ولی…
بازدهی فوتبالیستهای کشورهای دیگر هم خوب است و به ورزشهای دیگر هم خیلی خوب میرسند.
کمیل: اگر ایران هم این کار را بکند، خوب است.
دایی کمیل: ورزشهایی مثل تکواندو، وزنهبرداری و کشتی که ورزش اول مملکت ماست و همیشه برای ما مدالآور بوده است. متأسفانه سرمایهگذاریای که برای فوتبال میشود برای سایر ورزشهای مدالآور نمیشود، درحالی که اگر این کار بشود، چه بسا طرفداران ورزشهای انفرادی بیش از ورزشهای گروهی میشود که این شانس مدالآوری ما را در مسابقات مختلف از جمله المپیک زیاد میکند.
پدر: از رسانهها هم درخواست میکنیم واقعیتها را بنویسند. ما نمیگوییم به فوتبال نرسند، باید برسند. در چه زمانی؟ در زمانی که کشتیگیر، وزنهبردار و تکواندوکار اوج کارش است و ۴۰ روز اینها را کُشتند که به آمادگی لازم برسند و باید میرسیدند، اعلام میکنند فلان قرارداد سه میلیاردی کم است، چهار میلیارد کنید. مصاحبه میکنند ماشین فلان کم است اگر هواپیما داشته باشید میرویم. یک کشتیگیر جوان با چه روحیهای کار کند؟ درد ما اینجاست. باید این را درمان کنیم. ما نمیگوییم به آنها ندهند، بدهند، ولی اگر میخواهند بدهند کاری کنند که این طور رسانهای نشود که روحیه
امثال رضا یزدانی که اسطوره کشتیاند تضعیف شود. چقدر امثال ایشان داریم؟ اینها به آن صورت برخورد میکنند که اگر ماشین نباشد هواپیما هم داشته باشد میدهیم. از کیسه چه کسی داری میدهی؟ از کیسه شخصیات است بده، نوش جانشان! ولی از بیتالمال میدهی که چی؟ چرا اینها را له میکنی؟ حداقل در این شرایط خاص رسانهای و اعلام نکنید.
این موارد باید دائم گفته شود.
پدر: همین طور است. رسانهها باید همت کنند. در دوره قبل یک طلا داشتیم و یک برنز، در این دوره آن را به ۱۲ مدال تبدیل کردیم. باید بشود ۲۴ تا، چون پتانسیلش را داریم. خانم سوسن حاجیپور و خانم الهه احمدی واقعاً میتوانند، ولی متأسفانه رسیدگی نمیشود. اگر رسیدگی شود خیلی از موارد جواب میدهد. وقتی مسئول و مدیرعاملی میگوید، من میدهم. چهجوری میدهی؟ از کجا میدهی؟ اگر شخصی باشد، استفاده کنند، اما وقتی از جیب دیگران و بیتالمال میدهی، رشتههای دیگر را هم در نظر بگیر. درست است فوتبال طرفدار دارد، همه هم علاقمندیم و همه فوتبالی هستیم، اما باید شرایط و زمان را در
نظر گرفت.
آقا کمیل! در بچگی شیطان بودید یا آرام؟
باید از پدر و مادرم بپرسید.
مادر: آرام بود.
در رؤیاهای کودکیتان مدال آوردن در المپیک و اصلاً قهرمان شدن جایی داشت؟
کمیل: بله، از بچگی این هدفم بود که مدال المپیک را کسب کنم.
آیا از بچگی به کشتی علاقمند بودید؟
کمیل: بله، پدربزرگم کشتیگیر بود و لوچو کار میکرد. پدرم هم در ورزش و مشوقم بود. من علاقمند بودم که این ورزش را شروع کنم.
دوست داشتید فوتبالیست بودید یا یک قهرمان المپیک؟
کمیل: از نظر قرارداد فوتبالیستها حساب کنید، دوست داشتم فوتبالیست باشم، از لحاظ وجهه، مدالگیری در مسابقات المپیک، ارزش دیگری دارد و همین ورزشی را که شروع کردهام دوست دارم و اگر دو باره هم بخواهم شروع کنم کشتی را شروع میکنم.
آیا پیشنهاد خارجی داشتید؟
کمیل: لیگ کشتی ایران معروفترین لیگ در دنیاست و نیازی به مسابقه در لیگ کشورهای دیگر نمیبینم و تا الان هم پیشنهاد خارجی نداشتهام.
کشورهای خارجی چقدر به شما پول بدهند حاضرید مقابل تیم ملی ایران کشتی بگیرید؟
هر مبلغی بدهند، هیچ وقت با کشتیگیر کشورم کشتی نمیگیرم. من فقط برای وطنم کشتی میگیرم.
میخواهم در باره کشتیتان با تایمازوف، حریف ازبک و قبل از آن در باره کلینچ از شما بپرسم که به نظر شما آیا کلینچ عادلانه است، چون هر بار قرعه به نام یکی میافتد، مسلماً طرف خاک میشود. به نظر شما به جای آن چه بگذارند که عادلانه باشد؟
کمیل: قانونی است که فیلا تصویب شده و از سال ۲۰۰۴ تا الان اجرا میشود. آقای تایمازوف با این دوره که قهرمان شده، ۴ دوره در فینال المپیک شرکت کرده و سه طلا و یک نقره گرفته و چند دوره هم قهرمان جهان شده است. این کشتیگیر خیلی از کشتیگیرهای معروف ما را بهراحتی شکست داده است. از قبل با مربیها فیلم کشتیهای این کشتیگیر را دیده و آنها را آنالیز کرده بودیم.
نقطه ضعف آن کشتیگیر چه بود؟
کمیل: سن بالا و در نتیجه، کشش بدنی کم. کشتی المپیک هم سخت بود و من دور دوم با ایشان کشتی گرفتم و قسمت نشد و دو بار گوی شانس به نفع ایشان در آمد و یک بار به نفع من. اگر یک گوی به اسم بنده میافتاد و کشتی به تایم سوم میکشید، به نفع من بود، چون او از لحاظ بدنی کم میآورد و من میتوانستم او را شکست دهم.
اگر آن کشتی را میبردید، شرایطتان خیلی تغییر میکرد؟
کمیل: صد در صد! از لحاظ روحی بالا میرفتم، چون او کشتیگیر کمی نبود و قهرمان المپیک بود و همین باعثمیشد که از لحاظ روحی در شرایط خیلی بهتری قرار بگیرم.
چرا ایران که یکی از قطبهای کشتی دنیاست، در فدراسیون جهانی کشتی نماینده ندارد؟
کمیل: بستگی به سیاستها فدراسیون و نحوه تعامل آن با سایر کشورها دارد. قطر نه کشتیگیر دارد و نه ورزشکار درست و حسابی، ولی در فدراسیون جهانی نماینده دارد! صد در صد یکی از فاکتورهای مهمش پول است.
بهجای کلینچ چه پیشنهاد میدهید؟
کمیل: به نظر من، قانون قبل از سال ۲۰۰۴ که دو تا سه دقیقه کشتی میگرفتیم و در صورت مساوی شدن به صورت کمرگیری بود و شانس برای طرفین مساوی بود، بهتر بود.
مثل فرنگی؟
کمیل: الان که در فرنگی در خاک مینشینند و دوره قبل فرنگی و آزاد تقریباً یکی بودند و هر دو کمرگیری میکردند و شانس برای هر دو کشتیگیر مساوی بود و به نظر من آن قانون بهتر بود.
حساسترین کشتیتان کدام بود؟
کمیل: همین کشتیام با آقای تایمازوف و کشتی آخرم با کشتیگیر آمریکایی که توانستم او را شکست بدهم.
و سختترین کشتیتان؟
کمیل: همین دو کشتی که اشاره کردم. هر دو قَدَر بودند. آقای تایمازوف که چند دوره قهرمان المپیک بود که متأسفانه در آن کشتی شکست خوردم و کشتیگیر آمریکایی هم که نفر سوم جهان بود و خیلی از قهرمانها را شکست داده بود که توانستم او را شکست بدهم. از همین جا میگویم، این مدال را تقدیم همه مردم ایران میکنم.
لحظهای که روی سکو رفتید چه حسی داشتید؟
کمیل: حس خوبی بود. بعد از این همه زحمتی که در این چند سال کشیده بودم، زحمات پدر و مادرم و مربیهایم، توانستم با یک مدال المپیک، دل مردم ایران را شاد کنم.
علت اینکه مازندران این قدر در کشتی موفق است، چیست؟
کمیل: به خاطر علاقهای است که از قبل، حداقل حدود ۴۰،۵۰ سال پیش مردم به کشتی داشتند و این استعداد در مازندرانیها هست. نمیدانم به خاطر آب و هواست یا عامل دیگری است که کشتیگیر در این استان زیاد است. اکثر کشورهای مجاور دریاچه خزر اینطوریاند، مثل روسیه، ارمنستان، آذربایجان و قزاقستان و اینها اکثراً در کشتی هستند.
تا حالا از زور بازویتان برای دعوا استفاده کردهاید؟
کمیل: نه، کسانی که مرا میشناسند میدانند که من اهل دعوا نیستم و همیشه آدم آرامی هستم.
اولین مدال مهم را کی گرفتید؟
کمیل: اولین مدال مهمم را در سال ۲۰۰۷، در مسابقات قهرمانی جوانان آسیا کسب کردم که طلا بود.
آیا دوست دارید فرزندتان مثل خودتان ورزشکار شود؟
کمیل: بله، دوست دارم ورزشکار باشد.
ورزشکار حرفهای؟
کمیل: باید ببینیم در آن موقع شرایط جامعه چگونه است. در جامعه ورزش، غیر از فوتبال و یکی دو رشته دیگر به بقیه رشتهها نمیشود به عنوان شغل نگاه کرد و باید یکی دو کار کمکی در کنارش داشته باشید تا بتوانید مخارج زندگیتان را تأمین کنید. به هر حال انتخاب رشته را به اختیار خودش میگذارم.
آیا در جویبار به عنوان یک قطب کشتیخیز در کشور، مربیای که به شیوه علمی کار کند داریم؟
کمیل: جویبار مربیهای خوبی دارد، ولی نهتنها در جویبار که کلاً در ایران مربیهای تحصیلکردهای که در سطح حرفهای کشتی گرفته باشند، خیلی کم هستند.
آیا دوست دارید ادامه تحصیل بدهید و یک مربی تحصیلکرده شوید؟
کمیل: الان مشغول تحصیل هستم و دوست دارم تا مقطع دکترا ادامه بدهم.
نقش دانش در ورزش را تا چه اندازه مؤثر میدانید؟
کمیل: کسی که تحصیلکرده باشد و به ورزش نهتنها کشتی بیاید، اگر ورزشکار باشد، خیلی بهتر است، چون فقط نمیتوان به جنبه علمی قضیه اکتفا کرد و مثلاً کسی که دکترای ورزش دارد باید بتواند در ورزش خوب کار کند. کسی که تجربه این کار را داشته باشد و ورزشکار حرفهای باشد و از لحاظ تحصیلی مدارجی را طی کرده باشد، میتواند واقعاً به ورزش کمک کند. بعضی از ورزشها هست که نیاز به تجربه بازی ندارند و میتوان به صورت علمی آن را مدیریت و هدایت کرد، ولی بعضی ورزشها مثل کشتی این طور نیستند که فقط دانشگاه بروید باشد و بتوانید آموزش بدهید، بلکه باید به طور تجربی چیزهایی را بلد
باشید. قبلاً سطح علمی بسیاری از ورزشکارها پایین بود، ولی جدیداً بهتر شده است و ورزشکارها ادامه تحصیل میدهند. خود من در دانشگاه مازندران در رشته تربیت بدنی تحصیل میکنم.
ترم چندم هستید؟
کمیل: ترم سوم. البته ترمهای دوم و سوم دائم در اردوها بودم و اصلاً فرصت نشد به دانشگاه بروم، چون هفت ماه است که بهطور مرتب در اردوها بودم و برای المپیک تمرین میکردم. انشاءالله از مهرماه دو باره شروع میکنم.
انشاءالله! فکر میکنم بهراحتی در کارشناسی ارشد پذیرفته شوید؟
کمیل: فعلاً کارشناسی را بگذرانم و بعد برای کارشناسی ارشد فکر میکنم.
به آقای مسعود واحدی، به دلیل قهرمانیشان سهمیه کارشناسی ارشد داده بودند.
کمیل: بله، او قهرمان دانشجویان جهان شده بود. نمیدانم مدال المپیک را هم تأثیر میدهند یا نه.
به نظر شما برای جذب اسپانسر در جویبار و هر شهر دیگری چه کار باید کرد؟
پدر: اسپانسر برای لیگ؟
کلاً کشتی…
پدر: اصلاً رشتههای مختلف ورزشی جز یکی دو مورد مظلوم واقع شدهاند که من در اینجا به کشتی اشاره میکنم. شما فکر میکنید در طول سال تربیتبدنی یا ورزش جوانان استان یا دیگر نهادها چقدر به هیئتها کمک میکنند؟ در مسابقات حتی لیگ خود هیئت از جیبش هزینه میکند.
باید مسئولین شهرها به دنبال افرادی که از نظر مالی وضعیت مناسبی برای این کار دارند بروند تا آنها در ورزش سرمایهگذاری کنند.
به نظر شما تبلیغات تأثیر ندارد؟
کمیل: چرا، مطبوعات و تلویزیون و دائماً باید این موارد گفته شود. همان طور که گفتم مسئولین شهری باید بروند دنبال این افراد و آنها را مشتاق کنند که در ورزش سرمایهگذاری کنند.
شما به عنوان یک قهرمان المپیک و در آینده یک مربی کشتی میتوانید در این باره تأثیرگذار باشید.
کمیل: این سیاست باید از بالا اعمال و به صورت قانون تصویب شود که برای فلان کارخانهای که فلان تیم را حمایت میکند، از نظر مالیاتی امتیازاتی را در نظر بگیرند تا آنها هم ترغیب شوند و سرمایهگذاری کنند.
وجود یک مدرسه تخصصی کشتی را در جهت استعدادیابی و تربیت نونهالان برای شهرهای کشتیخیز کشور همچون جویبار تا چه اندازه لازم میدانید؟
کمیل: کشورهای دیگر از جمله روسیه را که میبینید این قدر در کشتی خوباند، مدرسه کشتی دارند و کشتیگیرها از بچگی به این مدارس میروند و از ابتدا به صورت علمی، تخصصی و عملی کشتی را یاد میگیرند.
تغذیه چقدر در پیشبرد اهداف قهرمانی مهم است؟
کمیل: خیلی مؤثر است. سه فاکتور تمرین، استراحت و تغذیه خوب مکمل هم هستند.
برخورد ایرانیان مقیم لندن با شما چگونه بود؟
کمیل: خیلی عالی بود. ایرانیها در سالن زیاد بودند و خیلی تشویق و ابراز علاقه میکردند. فکر میکنم در تمام سالنها ایرانیها بودند.
و استقبال مردم جویبار از شما؟
کمیل: مردم جویبار که لطف کردند و استقبال خوبی بود. من هم خوشحال بودم که توانستم مردم را خوشحال کنم.
ممنون از وقتی که خانواده محترم قاسمی در اختیار ما قرار داد.
ما هم از شما ممنونیم که به حرفهای ما گوش دادید. امیدواریم مسئولین به این منطقه قهرمانپرور توجه بیشتری بکنند.