گفتوگوی خواندنی مظفریزاده با ۹۰
به گزارش افکار نیوزبه نقل از نود، روزنامه ۹۰ میزبان سعید مظفریزاده یکی از داوران خوب کشورمان بود که این روزها با مصدومیت دست و پنجه نرم میکند و امیدوار است با رهایی از بند آسیبدیدگی بازگشت قدرتمندانهای به لیگ دوازدهم داشته باشد. حضور مظفریزاده در دفتر روزنامه در حالی اتفاق افتاد که کمیته داوران فدراسیون فوتبال یکی دو سالی است همه داوران را از انجام مصاحبه و اظهارنظر در خصوص مسائل فوتبالی کشور منع کرده است. بر همین اساس سعی کردم سئوالاتی را مطرح کنم که از گرفتن جوابشان خیالم راحت باشد یا حداقل سئوالاتم را طوری مطرح کنم که بدون جواب
باقی نماند. البته او بابت محدودیت و معذوریتی که داشت برای عدم اظهارنظر در خصوص مسائل فوتبال ایران از همه مخاطبان ۹۰ عذرخواهی کرد.
مظفریزاده با حوصله و متانت خاصی پاسخگوی سئوالاتم بود و در پایان هم با حضور در جمع تحریریه ۹۰، عصرانه را با بچههای ما صرف کرد.
از سعید مظفریزاده بیشتر بدانیم
من متولد ۲۳ مهرماه ۱۳۵۳ در شهر یزد و فارغالتحصیل رشته مهندسی راه و ساختمان، دو برادر و یک خواهر دارم و خودم فرزند دوم خانوده هستم. دوران ابتدایی و راهنمایی و دبیریستان را در شهر یزد سپری کردم و تا پایان دانشگاه نیز در شهر یزد ساکن بودم. پدرم در زمینه ساخت و ساز فعال هستند. در سال ۷۶ پس از اتمام تحصیلاتم در دانشگاه یزد، به دلیل علاقه بیش از حد به پدرم با ایشان همکار شدم. پدرم همیشه برای من اسطوره بود و هست و از کودکی فکر میکردم که شغل پدرم بهترین شغل دنیاست. برای همین ترجیح دادم شغلی را انتنخاب کنم که پدرم سالها در آن حضور داشته است. ضمن اینکه در سال ۱۳۷۴ با یکی از
هم دانشگاهیهای خود ازدواج کردم و ثمره ۱۷ سال زندگی مشترکمان دو فرزند دختر است.
ورزش عشق دوران کودکی من
از سنین نوجوانی علاقهمند ورزش بودم. از کوچکترین فرصت برای ورزش استفاده میکردم. البته دوران نوجوانی و جوانی من که با دهه ۶۰ و زمان جنگ مصادف شده بود، امکانات بسیار محدود بود و با همه کمی و کاستیها دست از ورزش برنمیداشتم. همه برنامههای ورزشی تلویزیون را با هیجان خاصی دنبال میکردم. آن زمان شبکه یک برنامه ورزش و مردم داشت و شبکه دو هم برنامه گزارش ورزشی را روی آنتن میبرد.
البته در خانواده ما هیچ کس اهل ورزش نبود و تنها عضو خانواده بودم که به این سمت روی آوردم. در میان ورزشهایی که انجام دادم، در رشتههای بسکتبال و جودو فعالیت به صورت حرفهایتر پیش رفتم. بسکتبال را در سطح باشگاهی ادامه دادم و موفق به کسب مقام هم شدم ولی هیچ چیز مثل فوتبال مرا ارضا نمیکرد. در واقع تمام هیجان و شور و شوق من در فوتبال خلاصه میشد و به همین دلیل این رشته را خیلی جدیتر دنبال کرده و در ردههای سنی مختلف(نوجوانان، جوانان، امید و دانشجویان) در سطح استان یزد فعالیت کردم.
در رده دانشگاهی هم تا فینال مسابقات کشوری پیش رفتم و در همان بازی فینال که در اصفهان برگزار شد، آخرین باری بود که فوتبال بازی کردم و پس از آن در هیچ مسابقه فوتبالی حضور پیدا نکردم.
فوتبالیست نشدم
میتوانستم فوتبال را ادامه بدهم و با استعداد و پشتکاری که داشتم قطعاً میتوانستم پیشرفت کنم و حداقل به یک بازیکن درجه سه لیگ تبدیل شوم. در این صورت درآمد من از قبل فوتبال خیلی بیشتر از درآمد یک داور بود. ولی عشق و علاقه من به داوری چیز دیگری بود. من داوری را عاشقانه دوست داشتم و یکی از اهداف زندگیام این بود که بتوانم وارد این حوزه شوم و مدارج ترقی را طی کنم. با تواناییهایی که در خودم میدیدم، مطمئن بودم که در مسیر داوری زودتر به موفقیت میرسم و این انگیزه مرا برای بر تن کردن لباس داوری بیش از پیش افزایش میداد.
اشتیاق به داوری
من در همان دورانی که فوتبال بازی میکردم، علاقه خاصی به داوری داشتم و همیشه داوری کردن در فوتبال برایم جذابیت خاصی داشت. حتی به یاد دارم در آن زمان بازیهای تمرینی و تدارکاتی را داوری میکردم. اصولاً قضاوت امری مهم و حساس است که به لحاظ روانشناسی احساس خوبی در آدم ایجاد میکند. اگر چند نفر برای قضاوت و داوری در مورد یک موضوع به شما مراجعه کنند، قطعاً احساس خوبی پیدا خواهید کرد و اعتماد به نفس شما افزایش خواهد یافت. این حس خوبی است که مورد اعتماد دیگران قرار گرفتهاید و میتوانید با تشخیص درست از نادرست حق را به حقدار برسانید.
ورود به عرصه داوری
در سال ۱۳۷۸ فدراسیون فوتبال اقدام به برگزاری یک دوره کلاس داوری در استان یزد کرد و من نیز با علاقهای که داشتم با حضور در این دوره آموزشی رسماً وارد دنیای داوری شدم. قضاوت در ردههای سنی نوجوانان و جوانان استان شروع کار من بود که با طی دورههای تکمیلی و بهرهمندی از محضر اساتید، ردههای مختلف را یکی پس از دیگری طی کرده و با قضاوت در لیگ ۲ و ۱ کشوری نهایتاً به لیگ برتر ایران راه یافتم.
من دورههای مقدماتی را زیر نظر آقای سنایی گذراندم. در سال ۱۳۸۰ کلاسهای درجه ۲ داوری را با آقای هوشنگ نصیرزاده و در سال ۱۳۸۲ کلاسهای درجه ۱ را با آقای منوچهر نظری تجربه کردم. در سال ۱۳۸۴ نیز دورههای داوری ملی را خدمت آقای حسین عسگری بودم و نهایتاً در سال ۱۳۸۶ وارد لیست دواران بین المللی شدم.
داوری شغل نیست
به هیچ عنوان داوری برایم شغل محسوب نمیشود. در مورد درآمد یک داور لیگ برتری باید بگویم که ایدهآلترین شرایط تراز درآمد وی صفر است که این تراز در سطوح پایینتر منفی میشود. شرایط داوری در سطوح پایین و در لیگهای ۲ و ۱ خیلی سخت است و یک داور برای عزیمت به شهرهای مختلف برای داوری باید با هزینه شخصی خود مسافرت کند. به این هزینهها، هزینههای تمرین و هزینه فرصت و زمانی را که یک داور صرف میکند را نیز اضافه کنید. در لیگ برتر شرایط کمی بهتر است در همین حد که درآمد داور فقط پاسخگوی نیازهای وی است ولی خبری از درآمدی که بتواند امورات زندگی را بگذراند، نیست.
داوری علم است
دلیل حضور من در داوری ورزش است و دوست دارم بیشتر از این منظر به داوری نگاه کنم. بعد ورزشی داوری برایم مهمتر است تا بعد حقوقی. دوست دارم قضاوت را در کنار ورزش داشته باشم. مسلماً برای یک داور که در قضاوت خود با بازیکنان مختلف هم به لحاظ سن و سال و هم به لحاظ فرهنگ و خلق و خوی مختلف برخورد دارد، مطالعه در زمینه روانشناسی ضروری است.
شخصاً روانشانسی را دوست دارم و مطالعات زیادی هم در این زمینه دارم. در واقع اگر یک داور روانشناس خوبی باشد قطعاً مدیریت خوبی هم در زمین خواهد داشت.
مدیریت، مهمترین ویژگی داور
مدیریت علمی است که در همه مقاطع مختلف زندگی ما را به بهترین نتایج میرساند. مدیریت علمی است که تواناییهای بالقوه افراد را به فعلیت میرساند و کمک میکند تا بیشترین بازدهی را داشته باشیم. مطالعه و تجربه و بکارگیری همه دانستههای یک داور و اینکه با هر بازیکن با توجه به سن و سال و فرهنگ و اخلاق رفتاری متناسب با ویژگیهای او داشته باشی و بتوانی ارتباط درستی با او برقرار کنی. مدیریت چشم پوشی از قانون و فقط به پایان رساندن بازی نیست، مدیریت اعمال قانون به شکل درست است.
سختگیر نیستم
در اعمال قانون سختگیر نیستم. فیالواقع به این حقیقت معتقدم که قانون به خودی خود استحکام لازم را دارد. وقتی ماهیت قانون حد و حدود را برای انسان تعریف میکند دیگر نیازی به سختگیری نیست. ترجیح میدهم قانونمند باشم تا سختگیر! من نمیپذیرم که داور برای اثبات تواناییهای خود به عوامل دیگری روی بیاورد. اینکه بخواهی با اخلاق تند و خشونت بازیکن را مطیع خود کنی، امری غیرمنطقی است. قرار نیست که بازیکن از داور بترسد، بازیکن باید از قانون و عواقبی که قانون برای خطاهای احتمالیاش در نظر گرفته بترسد. شما که قرار نیست از پلیس راهنمایی و رانندگی بترسید شما باید به فکر
جریمهای باشید که در صورت گذشتن از چراغ قرمز در انتظارتان خواهد بود. البته کارت زرد و قرمز ابزارهایی هستند که داور را در اجرای قانون و مدیریت مسابقه یاری میکنند ولی گاهی هم میتوان با یک نگاه معنی دار بازیکن را متوجه اشتباهش ساخت.
مطالعات تخصصی داوری
فدراسیون فوتبال دوبار در طول سال اقدام به برگزاری کلاسهای آموزشی در اول لیگ و تعطیلات نیمفصل میکند و آخرین نکات و مسائل مربوط به داوری را آموزش میدهد. ولی خودم مطالعات وسیعی دارم و با تهیه مجلههای فیفا و کنفدراسیون فوتبال آسیا و نیز از طریق اینترنت آخرین اخبار و مسائل مربوط به داوری را پیگیری میکنم. ضمن اینکه ما کتاب قوانین فوتبال را که یک مرجع محسوب میشود همه ساله از کنفدراسیون فوتبال آسیا و فیفا دریافت میکنیم که به عنوان کتاب مرجع تلقی میشود. اطلاعات آن توسط کارشناسان همه ساله به روز شده و در اختیار داوران قرار داده میشود.
حفظ آمادگی جسمانی
من تمرینات بسیار منظم و هدفمندی را در طول هفته دنبال میکنم ضمن اینکه سعی دارم رژیم غذایی مناسبی را در نظر بگیرم. تغذیهام براساس برنامههای غذایی تنظیم شده و به مسئله بدنسازی هم خیلی اهمیت میهم. چند وقت پیش در یک کلاس تخصصی تغذیه شرکت کردم. خیلی جالب بود که اکثر داورانی که در آن کلاس حضور داشتند، تصور میکردند داور برای داشتن یک استیل بدنی مناسب باید خیلی کم غذا بخورد. ولی با مسائلی که در این کلاسها مطرح شد متوجه شدند اتفاقاً داوری که به صورت حرفهای تمرین میکند باید خیلی بیشتر از یک آدم معمولی تغذیه داشته باشد. در بحثبدنسازی و تمرینات اختصاصی هم سعی
میکنم طوری تمرین کنم که همیشه در اوج آمادگی جسمانی باشم.
داوری یعنی هوش بالا
یک داور باید در لحظه بهترین تصمیم را بگیرد. یعنی باید در کمترین فرصت خوب ببیند، درست تصمیم بگیرد و قاطعانه عمل کند. این یعنی هوش سرشار! شاید این مسئله در نگاه اول سخت به نظر بیاید ولی میتوان با تمرینات مستمر و به بکارگیری تجربیات به این مرحله نیز رسید. در فوتبال هوش یعنی انطباق با محیط اطراف و همه چیز را زیر نظر داشتن. شما هنگام آموزش رانندگی روزهای اول مشکل دارید چون باید در آنِ واحد بتوانید حواس خود را معطوف به چند نکته کنید. برای همین است که روزهای اول لذتی از رانندگی نمیبرید ولی به محض اینکه به همه فنون رانندگی تسلط پیدا میکنید، آن زمان است که از نشستن پشت
فرمان لذت میبرید.
ارتباط خوب با مطبوعات و رسانهها
من خودم را همیشه مدیون مطبوعات میدانم زیرا مطبوعات هستند که ورزشکار را به مردم معرفی کرده و او را زنده نگه میدارند و با نقد اعمال و رفتار و نیز زیر ذره بین بردن ورزشکار نقش مهمی در پیشرفت او ایفا میکنند. ولی باید بگویم که سختترین قسمت برای داور، مواجهه با مطبوعات و رسانههای گروهی است. زیرا کوچکترین اشتباه باعثمیشود با نقد مطبوعات دید مردم نسبت به داور تغییر کند. نکتهای که بسیار مهم است اینکه در نقد مطبوعات اصل انصاف نادیده گرفته نشود.
برنامه نود
برنامه نود برنامه بسیار خوبی است که همیشه سعی میکند بهترین باشد. خیلیها بر این باورند که نود محلی است برای تخریب داوران ولی من معتقدم نود نوری را به قسمتهایی از فوتبال ما تابانده که قبل از این دیده نمیشدند. نود با رویکردی انتقادی سعی در به چالش کشیدن مسائلی دارد که ما را به حقیقت نزدیکتر میکند. من شخصاً انتقاد پذیرم و وجود برنامه نود را برای فوتبال و داوری کشورمان لازم میدانم. ما در هفتهای اخیر دو هفته برنامه نود را نداشتیم. دیدیم که ضریب اشتباهات داوران ما بالا رفت و دچار اشتباهات زیادی شدند. در مجموع برنامه نود جنبههای مثبت زیادی دارد و من نیز شخصاً
این برنامه را خیلی دوست دارم. ناگفته نماند که این برنامه توانسته تحول بزرگی در فوتبال ما ایجاد کند. البته قضاوت درست در مورد عملکرد داوران مستلزم این است که ابزار به روز و حرفهای هم در اختیار داشته باشیم. اگر همه ورزشگاههای ما به پیشرفتهترین تجهیزات تصویربرداری مجهز باشند قطعاً قضاوت بهتری روی عملکرد داوران خواهیم داشت. آن وقت است که میفهمیم پرچمی که کمک داور زده شاهکار بوده یا فاجعه!
روز سیاه فوتبال
یک روز سیاه در فوتبال ما وجود دارد که هر زمان یادم میافتد متاثر میشوم. حادثهای که در لیگ یک و شهر تالش اتفاق افتاد برای همه ما تلخ بود و همه مردم جامعه را متاثر کرد. داور برای اینکه بتواند با قاطعیت به کارش ادامه دهد نیاز به حمایت قانون گذار دارد. فدراسیون فوتبال و کمیته انضباطی با حمایت خود از داوران کمک خیلی زیادی به اجرای بهتر قوانین خواهند کرد.
نه قرمز نه آبی
خیلی از مردم همیشه از ما میپرسند که پرسپولیسی هستم یا استقلالی؟ خب ما هم مثل همه انسانها علایق خودمان را داریم ولی زمانی که در مقام قضاوت قرار میگیری باید خیلی چیزها را فراموش کنی. داوری برایم اینقدر جذابیت داشته که به خاطر آن پا روی گرایشهای رنگی خودم در فوتبال گذاشته ام و جایگاه و اعتبارم در داوری را به هررنگی ترجیح میدهم.
المپیک فراموش نشدنی
با دیدن بازیهای المپیک واقعاً لذت بردم و با هر مدالی که توسط ورزشکاران ما کسب میشد احساس غرور میکردم. المپیک لندن یکی از رویاییترین المپیکها برای ورزش ما بود که نتایج خیلی خوبی در آن گرفتیم. البته برخی ورزشکاران ما به حق خودشان نرسیدند و میتوانستند به مدالهای خوش رنگی دست یابند. مثل مظاهری بوکسور خوب کشورمان که با اشتباهات داوری از رسیدن به مدال محروم ماند. باید سرمایه گذاری حساب شدهتری در ورزش داشته باشیم. باید به رشتههای دیگر هم بپردازیم، رشتههایی که مدال آور هستند و این پتانسیل را دارند که برای ورزش ما افتخارآفرینی کنند.
از لابهلای حرفها
* تنبیه کردن را دوست ندارم ولی بعضی از اوقات مجبور میشویم که از ابزاری مانند کارت قرمز نیز استفاده کنیم تا قانون رعایت شود البته چیزی که مهم است این که اشتباه از جانب بازیکن انجام شده و برای رعایت قانون باید تنبیه شود و این جزئی از واقعیات فوتبال است. شخصاً بازیهایی را که بدون کارت تمام میشود را خیلی دوست دارم.
* در عمر قضاوتم دو بازی خیلی بد داشتم که بسیار بد کار کردم. بازی پرسپولیس و صباباتری در تهران و تراکتورسازی و نفت در تبریز که از بدترین بازیهای من بودند و تصمیمات اشتباه و تاثیرگذار زیادی در آن بازیها داشتم.
* همیشه اساتید ما به این نکته اصرار دارند که یک اشتباه بهتر از دو اشتباه است. بعد از هر صحنه مشکوک باید آن صحنه را فراموش کنی تا در ادامه قضاوت بر ذهن شما تاثیر منفی نگذارد.
* در داوری الگوی خاصی ندارم از همه فرصتها برای یادگیری استفاده میکنم حتی از یک داور درجه سه.
* در سال ۱۳۷۴ من و همسرم در دانشگاه یزد با هم آشنا شدیم. از آنجا که من و همسرم هم دانشگاهی بودیم و در پروژههای مختلف با هم همکاری داشتیم حدود یک سال از هم شناخت پیدا کردیم و کم کم به این شناخت و آشنایی به علاقه تبدیل شد. با مطرح کردن موضوع خانوادهها نیز در جریان امر قرار گرفتند و شرایط برای ازدواج مهیا شد.
* خانواده من شرایط مرا پذیرفته و به خوبی مرا نیز حمایت میکنند. من هم سعی میکنم در مواقعی از کار و داوری فارغ میشوم تمام وقت خود را صرف خانواده ام نمایم. جا دارد از همسر عزیزم و فرزندانم تشکر کنم که در همه این سالها شرایط خوبی را برایم فراهم کرده اند تا بتوانم با آرامش خاطر کارم را انجام دهم.
* مسافرت به یزد را خیلی دوست دارم. عاشق شهرهای شمالی هستم و به خاطر طبیعت زیبا سعی میکنم در طول سال مسافرتی به آن مناطق داشته باشم. ضمن اینکه عاشق بناهای تاریخی هستم.
* رابطه خیلی خوبی با سینما دارم. همیشه به اتفاق خانواده به سینما میرویم. فیلمهای با مضمون خانوادگی را بسیار دوست دارم. همیشه دوست دارم بعد از تماشای فیلم یک احساس خوب به من دست بدهد آن وقت است که از دیدن یک فیلم لذت میبرم. متاسفانه مدتی است که فیلم خوب ندیده ام و به عنوان یک هوادار سینما توقع دارم شاهد تولید فیلمهای خوب با تعداد بالا باشیم.
* من پیشنهاد بازیگری در سینما هم داشتم حتی یک مدت مجری برنامه فوتبال برتر هم بودم ولی به این نتیجه رسیدم که همزمان نمیتوان هم مجری بود و هم داور! سینما و تلویزیون جذابیتهای خاص خودش را دارد ولی من عاشق داوری هستم و این شد که قید بازیگری و مجری گری را زدم.
* به شدت عاشق خوانندگی هستم ولی ذرهای استعداد در این زمینه ندارم. موسیقی سنتی را
خیلی دوست دارم خصوصاً که با صدای حسامالدین سراج همراه باشد و در موسیقی پاپ هم مرحوم ناصر عبداللهی را دوست داشتم.
* در زندگی شخصی خودم هم به شدت قانونمدارم و از قوانین تبعیت میکنم. مثلاً هیچ وقت چراغ قرمز را رد نمیکنم و اهل لایی بازی در رانندگی نیستم.
* دوست دارم یک روز از خانه بیرون بروم و ببینم که همه مردم شاد هستند.
* در زندگی خیلی داوری میکنم و هیچ گاه اسیر احساسات نمیشوم و منصفانه قضاوت میکنم.
* داوری در زندگی تاثیری زیادی روی من گذاشته. داوری به انسان بودن من کمک کرده و باعثشده که به همه چیز منصفانه نگاه کنم و همیشه صبور بوده و آستانه تحمل خود را بالا ببرم.
* دخترم میگوید هر زمان که مرا در تلویزیون میبیند که به بازیکنان کارت زرد و قرمز میدهم خیلی لذت میبرد. آن زمان پدرش را با ابهتترین مرد دنیا میداند.
تک کلمهای با سعید مظفریزاده
فوتبال: عشق
داور: عدالت
قضاوت: تشخیص بین درست و نادرست
سوت: stop
سوتی: دردسر
کارت زرد: حواست جمع باشه
کارت قرمز: تا دیدار بعد خدانگهدار
آفساید: نهایت جوانمردی در فوتبال
داربی: اوج هیجان
جام جهانی: نهایت داوری
روزنامه ۹۰ : حامي فوتبال