کفاشیان: همیشه مردم از ما طلبکار هستند
- گفت و گو با رییس همیشه شیرین است. متاسفانه این تلخترین اعترافی است که یک روزنامهنگار میتواند مکتوب کند.
به گزارش افکارنیوزبه نقل از قدس آنلاین، چرا باید مصاحبت با رییسی که در تمام سالهای ریاستش بر فوتبال شکست خورده شیرین باشد؟ از کدام موفقیت باید حرف زد؟ از کدام روز شیرینی که گذشته باید شنید؟ کدام خاطره را پیش کشید و لذت برد؟ با کفاشیان گفت و گو میکنیم، فقط در مورد آینده! از وعدههایش میشنویم، از بیم و امیدهایش، از برنامههایش، از امیدواریهایش و البته احساس میکنیم که این یک گفتمان شیرین بوده! آیا روزی میرسد که با کفاشیان در مورد یک پیروزی صحبت کنیم و از شیرینیاش لذت ببریم؟!
***
هنوز هم مسایلی هست که شاید برای ما حل نشده! شاید روی آن را خاک گرفته باشد، اما احساس میکنیم همه آن اتفاقات و درگیریهای شما که معنی فدراسیون فوتبال را میدهید با وزارت ورزش تبدیل شده به آتشی زیر خاکستر! الان واقعاً باید باور کنیم که همه چیز خوب است و خوش؟
- چی خوب و خوش شده؟
همین که جواب تلفن شما را هم نمیدادند. اینکه به جلسه هماهنگی فدراسیونها دعوت نشدید و بعد یک دفعه زنگ زدند و گفتند با اعضای هیأت رئیسه فردا صبح بیایید ساختمان وزارتخانه! همین که همه چیز حالا آرام شده… حداقل در ظاهر!
- آن روزها مقطعی بود. تمام شد و رفت. من نمیدانم… شما بگویید به نظرتان همه چیز الان حل شده؟
ما آمدیم که از شما بپرسیم!
- واقعاً دارید ضبط میکنید؟ یعنی مصاحبه شروع شده؟
آقای کفاشیان!
-[می خندد] خب ببینید… من که نخواستم مرا دعوت کنند به وزارت ورزش برای جلسه. زنگ زدند گفتند بیایید با وزیر دیدار کنید. ما هم رفتیم. فکر میکنم مشکلات خیلی قبل پیش با همین اتفاق حل شد.
- جلسه جالبی بود. وزیر ورزش هم با پیشکسوتهای فوتبال دیدار داشت، هم با اعضای هیأت مدیره استقلال، هم شما را در همان جلسه دید و بعد به دیدن تیم ملی والیبال رفت. فکر میکنیم اصلا جلسه اصلی وزیر با ملی پوشان والیبال بود.
- نه! این قدر سیاه نبینید.
اتفاقاً ما خیلی رنگی میبینیم. شما در اتاقی با وزیر دیدار کردید که جا برای نشستن نبود! ولی یک ساعت بعد وزیر با تیم ملی والیبال و اعضای فدراسیون و مربیان تیم ملی خیلی تمیز و با برنامه دیدار کرد. این میشود یک جلسه رسمی.
- ببینید … آقای عباسی وزیر است. وزارت کار سادهای نیست. تمام طول روز شما دقیقه به دقیقه درگیر میشود. من همین الان رئیس فدراسیون فوتبال هستم، یک ساعت وقت برای گفت و گو با شما به زحمت پیدا کردم. همین یک ساعت ببینید چند میس کال روی گوشی من میافتد. به نظر من وزیر میخواست به تمام شایعات پایان دهد. من این دعوت را به فال نیک گرفتم. میشد همان روز هم بگوید من برای فوتبال وقت ندارم.
یعنی وقت برای استقلال و هیأت رئیسه و هیأت مدیره اش داشت، اما برای فدراسیون نه؟
- چرا ماجرا را جنایی میکنید؟ استقلال متعلق به خود وزارتخانه است. مثل پرسپولیس! در ضمن جلسات یک ساعته هم نبود. هر کسی نیم ساعت وقت داشت. وقتی ما وارد اتاق وزیر شدیم دیدم آقای وزیر برای استقلالیها حرف میزند. گفتم الان نوبت ما نشده؟ گفت چرا شما هم بیایید. نیم ساعت با ما، نیم ساعت با والیبال و بعد هم میدانم دو گروه دیگر هم جلسه داشتند. ما برای دیدن وزیر نیم ساعت وقت میخواستیم که گرفتیم. من حرف داشتم و برای حرفهایم ۵ دقیقه هم کفایت میکرد.
فدراسیون به این مهمی فقط ۵ دقیقه با وزارت حرف دارد؟
- بله … باید ۲۴ ساعت حرف داشته باشم؟ من خیلی خلاصه و مفید حرف زدم. اتفاقاً خیلی هم احترام و عزت گذاشتند. گفتم آقا جان! ما میخواهیم یک سال بعد این موقع به جام جهانی رفته باشیم. میخواهیم کار را تمام کنیم. گفتم برای رفتن به جام جهانی من از وزارت ورزش کمک میخواهم، از دولت محترم کمک میخواهم، از بدنه کشور باید به ما کمک کنند.
این برداشت شخصی من است. کفاشیان این حرف را در جواب آن اعتراض وزیر ورزش زد. عباسی یک ماه قبل از این دعوت به رسانهها گفته بود فدراسیون هایی که میخواهند استقلال داشته باشند خودشان هم بروند دنبال پول!
- این اعتقاد من است… فکر میکنم وقتی تیم ایران به جام جهانی میرود، برای کلیت نظام خوب است. نمی گویم فقط برای مردم. من به اندازه عمر انقلاب در بدنه مدیریتی ورزش بودم، نه فقط دوومیدانی. فوتبال چیزی فراتر از تمام ورزشهاست. فوتبال حتی از خیلی از دغدغههای مردم ما هم بالاتر رفته. باور نمی کنید اما همین امروز ملی پوش دوومیدانی کشور به من زنگ میزند و به جای اینکه از خودش و وضعیتش و مشکلاتش حرف بزند، میپرسد وضعیت تیم ملی فوتبال چطور است. ما یک وفاق ملی را میخواستیم. علی کفاشیان و غرور علی کفاشیان این وسط مهم نیست. مردم نباید ۴ سال دیگر ضربه غرور مرا بخورند.
… و امروز نگران این هستید که وزارت ورزش کمکهایش را از شما قطع کند؟
- دروغ نمی گویم. بله من نگران بودم و هستم. امروز اگر دولت حمایتش را از روی ما بردارد، بدون شک من باید یک تنه مشکلات را حل کنم. امروز اگر کروش به من بگوید فلان برنامه را دارم، فلان چیز را میخواهم، بازی تدارکاتی بزرگ لازم دارم یا هر چیز دیگری، من به کروش نمی گویم که پول نداریم. اگر شده از جاهای دیگر میزنم و خرج تیم ملی میکنم. اگر شده از ساخت و سازها میزنم و خرج تیم ملی میکنم. امروز کارلوس کروش بگوید این امکانات را فراهم کن نمی گویم ندارم، نمی گویم بلند شو برو هرجا که خواستی! خیلی رک میگویم که اگر روزی احساس کنم که دیگر پارهای برایم باقی نمانده، از جیب تیمهای
دیگرم در میآورم و خرج تیم ملی میکنم. نهایتش این است که میگویم تیم ملی جوانان بدون بازی تدارکاتی و اردو برود بازی کند. بعد میگویم تیم نوجوانان هم اردویش را کنسل کنید. بعد میگویم تیم بانوان نه اردو داشته باشد، نه بازی کند، نه یک ریال خرج روی دست فدراسیون بگذارد. ببینید… من چهار سال چوب نرفتن به جام جهانی را خوردم. مردم چهار سال حسرت جام جهانی را داشتند. این بار دیگر همه چیز باید در خدمت تیم ملی باشد.
شما همیشه موافق کار پایه بودید، اما امروز هم مثل خیلی از مدیران ایرانی نتیجه گرا شده اید.
- نه! هنوز هم دارم به پایهها فکر میکنم. هنوز هم میگویم که چیزی مهمتر از کار روی پایهها وجود ندارد، اما جام جهانی بحثش فرق میکند. شما هرچقدر روی پایهها کار کنید ولی به جام جهانی نرسید، انگار هیچ کاری نکرده اید. نه از نظر مردم، که حتی جام جهانی روی عملکرد پایههای شما هم تاثیر میگذارد. این چیزی نیست که من در سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک فهمیده باشم. این را وقتی میفهمید که روی صندلی من بنشینید.
روی صندلی شما بنشینیم که به قول خودتان راحت تر معنی فحش خوردن را هم بفهمیم!
- باور کن همین را به آقای وزیر گفتم. گفتم من در فدراسیون فهمیدم که فحش خوردن مال من است و تعریف و تمجید شنیدن مال دیگران. هیچ وقت رئیس فدراسیون فوتبال نمی تواند مفهوم تشویق شدن را بفهمد، چون همیشه مردم از ما طلبکار هستند.
چیزی که ما میفهمیم این است که همه هدفگذاری فدراسیون فوتبال، رسیدن به جام جهانی است. تا جام جهانی دو سال باقی مانده، اما دو ماه پیش با هزار و یک منت، برای شما نامهای زمان دار امضا شد. نامهای که حکم به فعالیت یک ساله شما از سوی هیأت وزیران میداد.
- باور کن من نمی دانم که نامه یک ساله است یا نه! من فقط شنیدم که هیأت وزیران براساس قانون فقط حق دارد برای بازنشستهها حکم فعالیت یک ساله امضا کند. بعد یک سال یک سال این حکم را تمدید میکنند.
تمدید میکنند … اما به شرطها و شروطها!
- کدام شرط؟ کدام شروط؟ نه آقا … ما مجمع فدراسیون فوتبال داریم که تعیین میکند، علی کفاشیان رئیس فدراسیون فوتبال باشد یا نباشد.
یعنی مجمع فدراسیون فوتبال برای هیأت دولت و هیأت وزیران تعیین و تکلیف میکند که کفاشیان رئیس باشد یا نه؟
- هیچ تضمینی نیست که یک سال دیگر مرا بخواهد یا نخواهد! شاید یک سال دیگر که تیم به جام جهانی نرفت خود مجمع من را نخواهند و نیازی هم به تمدید حکم من نباشد، اما در کل من نیازی به مجوز… ندارم!
چون فیفا پشت شما ایستاده!
- مجمع من را قبول دارد. فیفا پشت من ایستاده چون مجمع با من است. من نیازی به مجوز ندارم!
نامه هم نداشته باشید، مهم نیست!
- خود شما بگویید… مهم است؟
واقعاً برای شما مهم نیست؟
- نه!
یکی از معاونان وزیر همان روزها میگفت در نهایت برای کفاشیان حکم قضایی میگیریم و بازداشتش میکنیم تا استعفا بدهد.
- واقعاً؟ شما فکر میکنید این چنین اتفاقی به نفع فوتبال ماست؟
شما با نفع فوتبال فعلاً کاری نداشته باشید. فکر کنید در اتاق شما را میزنند با حکم قضایی به دلیل تخلف در قوانین جاری کشور وارد میشوند و دست بند میزنند و میروند. شما میخواهید چکار کنید؟ این مسأله در شأن علی کفاشیان است؟
- شان من را بگذارید کنار. کسی که رئیس فدراسیون فوتبال شد، دیگر نباید دنبال این شأن و شؤون باشد. ما آنقدر در سطح شهر و بین مردم حرف میشنویم که دیگر … بگذریم! من کار غیرقانونی انجام ندادم. من فقط نامزد ریاست فدراسیون فوتبال شدم و بازنشسته هم بودم. ماجرا را اینقدر جنایی و پلیسی نکنید. من رأی آوردم. امروز یک کارشناس حقوقی قوی و بی طرف بیاید برود با فیفا صحبت کند. بگوید کفاشیان برای ریاست فدراسیون فوتبال نیاز به تمدید حکمش دارد. شما بگویید او برود یا بماند. اگر فیفا گفت برود، من بلافاصله استعفا میدهم.
این را میگویید چون مثل روز برای تان روشن است که فدراسیون جهانی مخالفت میکند.
- خب … من حتی اگر بدون هماهنگی و نظارت فیفا استعفا بدهم هم فوتبال ایران تعلیق میشود. ببینید درد ما وزارت ورزش نیست. یک بار همان چند ماه قبل و در اوج اختلاف نظرها، آقای شاه حسینی پشت خط شبکه دو آمد و حرفهایی زد که آدم شاخ در میآورد. میگفت همین امروز مجمع را منحل کنید و پیشکسوتها را بیاورید. بعد هم باید واقعیتها را پذیرفت. همیشه دور وزرا یکسری آدمهای خودشیرین هستند که میخواهند برای خودنمایی حرفهایی بزنند که فقط دردسر درست میکند.
صبر کنید. ما با همین بخش خیلی کار داریم. این استدلال خود ما هم بود؛ اینکه اطراف آقای عباسی به عنوان وزیر ورزش و جوانان، هستند که سعی میکنند آب را به بهترین شکل ممکن گل آلود کنند. خیلی از آن اتفاقات محصول مشاورهها بود…
- بله صد در صد! ببینید آقای عباسی واقعاً مرد خوبی است. شما هم باید تابع قانون باشید. شما امروز میروید نامزد ریاست جمهوری میشوید. ممکن است من با شما مشکل داشته باشم یا اصلاً از تو خوشم هم نیاید، اما اگر رأی بیاوری باید از تو تبعیت کنم. همین امروز هم آقای عباسی از مجلس رأی اعتماد آورده. باید به حرف و نظر او احترام گذاشت. با اینکه میگویم خودم هم شخصا او را قبول دارم. من با خیلی از رئیسان سازمان تربیت بدنی کار کردم. خیلی از آنها تحت تاثیر شدید مشاورهها و روزنامهها بودند. من به چشم خودم میدیدم که به محض چاپ شدن یک متن تند در مورد یک رئیس فدراسیون، رئیس سازمان موضعش
در قبال رئیس عوض میشد.
در این مدت خیلی یک مسأله ذهن ما را درگیر کرده. شما سالهای اول انقلاب، سرپرست تیمهای دوومیدانی ایران بودید که به خارج از کشور اعزام میشد، بعد هم رئیس فدراسیون دوومیدانی شدید. مثلاً همین آقای سجادی که امروز معاون وزیر ورزش است و دیروز هم قهرمان دوومیدانی ایران بوده، زیر نظر شما میدویده، آن سالها شما خیلی دیکتاتور بودید؟
- نه به وا…! خدا وکیلی سجادی تا همین امروز هم خیلی به من احترام گذاشته، یک کلمه در مورد من حرف بدی نزده!
شما را به خدا مثل همیشه رک باشید!
- من رک هستم. بابا من هم یک زمانی جایی که او الان نشسته مینشستم. به من هم سفارش میکردند که فردا برو و کاری کن که فلانی رأی بیاورد. درست است که این خواست قلبی و نیت من نبود، اما مجبور بودم روال کاری را جوری پیش ببرم که آن اتفاق بیفتد.
خود شما هم وقتی جای سجادی بودید سعی میکردید که به رئیس سازمان تربیت بدنی تفهیم کنید که فلان مدیر و فلان رئیس به درد نمیخورند؟
- نه! من اصولاً آدمی هستم که از همه خوشم میآید.
ولی چطور ممکن است یکی از دوستان قدیمی از شما بدش بیاید؟
- شما الآن یکی را پیدا کنید که از من بدش میآید بعد از او سؤال کنید و حتماً جوابش را به من هم بگویید که خودم را اصلاح کنم.
حمید سجادی امروز نزدیک ترین شخص به وزیر ورزش و جوانان است. همان روزها هم از وزارت ورزش و جوانان خبر رسیده بود که آقای سجادی به آقای عباسی سفارش کرده که اگر میخواهید در جامعه صاحب یک مقبولت اولیه شوید، علی کفاشیان را از ریاست فدراسیون کنار بزنید. دلیل شان هم واضح بود. شما مدیر پیروزی در فوتبال نبودید؛ اما اینکه این توصیه از سوی یکی از شاگردان قدیمی شما به وزیر بشود …
- امروز من میتوانم خیلی راحت پایم را بگذارم روی تمام حقایق و رد شوم. سه ماه قبل از آغاز انتخابات فدراسیون فوتبال، من به دفتر آقای عباسی رفتم. همانجا به وزیر گفتم که اگر شما میخواهید من نباشم، من ثبت نام نکنم. خدای من شاهد است که چنین حرفی زدم. حتی گفتم شما یکی را جای من انتخاب کنید که هم با شما هماهنگ باشد، هم آدم خود شما باشد، هم توان ادامه دادن داشته باشد. اتفاقاً گفتم که من تا آخرین روز حرفی از رفتن نمی زنم، چون من اگر امروز بگویم که دیگر در انتخابات شرکت نمی کنم، زیر مجموعه من دیگر دل به کار نمی دهد. از سرمربی تیم ملی گرفته تا بقیه همه و همه کار را میگذارند روی
زمین.
اما به حرفتان پایبند هم نبودید، چون تا آخرین لحظه ماندید و الآن هم که رئیس فدراسیون فوتبال هستید.
- شاید دو دلیل داشت؛ اولی اینکه گزینه وزارت خیلی دیر معرفی شد. من به این نتیجه رسیده بودم که شاید اصلاً وزارت نمی خواهد برای فوتبال هیچ گزینه خاصی را معرفی کند.
… و دومی هم اینکه گزینه وزارت از نظر شما قوی نبود!
- شاید … بله! نه از نظر من، که از نظر مجمع فدراسیون فوتبال قوی نبوده. شاید به این دلیل که خیلی دیر آمد و نتوانست برنامه هایش را به خوبی ارایه کند. من بارها به خود آقای عباسی گفتم آقا دیر شد… نفر مورد نظرت را معرفی کن. حداقل بگو کی هست که من بدانم بیایم یا نیایم! اما واقعاً گزینه مشخصی وجود نداشت.
ما هنوز هم بحثمان بر سر وزیر نیست، بر سر معاون وزیر است؛ اینکه قبلاً چه اتفاقی در اردوهای تیم ملی دوومیدانی افتاده که امروز در فوتبال خودش را نشان میدهد؛ بین کفاشیان که آن روزها مدیر و رئیس بوده و سجادی که دونده بوده!
- هیچی، هیچی، هیچی! سجادی در انتخابات فدراسیون فوتبال هیچ دخالتی نداشت.
خدا را شکر که برنامه نود لب خوانی سجادی را در نشان داد که میگفت به او(یعنی شما) بگویید بکشد کنار. شما میخواهید ما به زور قبول کنیم که هیچ مشکلی بین شما نبوده و نیست؟ کمی به خاطراتتان برگردید. شاید زیاد به او سرکوب میزدید، جلوی جمع او را تحقیر میکردید!
- اصلاً… دنبال چی هستید؟ چه جوابی میخواهید؟ من برای خودم اصولی دارم. امروز با تو رفاقت میکنم. اگر بشنوم روزی پشت سر من حرف زدی، برای من زدی، زیر پای مرا خالی کردی، باز هم وقتی تو را میبینم سلام میکنم، برایت جک تعریف میکنم و میخندم. هیچ وقت هم پشت سرت حرفی نمی زنم. من کاری ندارم رفیق من چکار کرده؛ مهم این است که من هنوز هم سجادی را مثل قدیم دوست دارم، مثل همان روزهای اولی که میدیدمش.
بگذریم. تاج رفت… اوضاع باب میل است؟
- تاج رفت؟ با تاج بنده خدا چکار دارید؟ این همه آدم از هیأت رئیسه رفت، شما گیر دادید به تاج؟
آن همه در فدراسیون فوتبال جنگ و جدال راه انداختید که سرانجام مهدی تاج به عنوان نایب رئیس شما انتخاب نشود. تاج هم عضوی از همان هیأت رئیسه بود.
- به هرحال مجمع تصمیم گرفت که چه کسی باشد و چه کسانی نباشند. این تصمیم شخصی من نبود. حالا اگر میخواهید به اسم من بنویسید بحثش فرق میکند.
الان هم به یک هیأت رئیسهای رسیده اید که خیلیها میگویند منفعل است، یعنی از بیرون که نگاه میکنیم این حس را داریم که برعکس چهار سال قبل که شما هر چه میگفتید هیأت رئیسه مخالفت میکرد، امروز هرچه که علی کفاشیان بگوید هیأت رئیسه میگوید چشم!
- نه این جوری هم نیست که آنها بله قربانگو باشند، اما واقعیت این است که من این هیأت رئیسه را واقعاً میپسندم. کار کردن با این جمع به مراتب راحت تر است.
مهمترین دلیلش این است که وقتی شما میخواهید کاری انجام دهید و در هیأت رئیسه مطرح میکنید، بلافاصله خبرش به روزنامهها نمی رسد و یا کسی کارشکنی نمی کند.
-[میخندد] بله بله!
و اینکه کسی هم بدون اجازه شما به اتاق تان نمیآید که کارتابل روی میزتان را بخواند.
- ای بابا! کارتابل که چیزی نیست. من فقط روی کارتابل حراستم حساس هستم که رویش همیشه رمز میگذارم.
شما راضی هستید. اما شاید ما نه! چیزی ایده آل نشده آقای کفاشیان. شما از هیأت رئیسه راضی هستید اما حقیقت این است که خیلی از کمیتههای فدراسیون فوتبال مشکل داشته و دارند.
- صد در صد! شما ببینید من دارم کمیتهها را اصلاح میکنم. یکسری از کمیتهها را اصلاً نداشتیم. کمیته فنی و توسعه یا کمیته ساحلی و یا کمیته ارزشیابی پایه ها! ما نیاز داریم که کمیتههای جدید بسازیم و یا کمیته هایی را که واقعاً مشکل دارند با تغییرات روبه رو کنیم.
شما برای تعیین اعضای کمیتهها با چه کسانی مشورت میکنید؟
- بیشتر با دو نفر. با آقای نبی و آقای آیت اللهی.
همه میگویند مهدی محمد نبی روی علی کفاشیان بسیار صاحب نفوذ است. میگویند هر تصمیمی که بخواهد در فدراسیون میگیرد و حمایت شما را دنبال خودش دارد.
- من آن قدر عاقل و بالغ شدم و در این فدراسیون آدمها را شناخته ام که بفهمم باید به کی اعتماد کنم و به کی نه! نبی آدم قابل اعتمادی است. اولاً هر کاری که بخواهد نمی کند، دوم اینکه بدون اجازه و مشورت من کاری نمی کند، در ضمن او به من مشورت میدهد… همین!
ولی بعضیها دبیر فدراسیون فوتبال را دقیقاً با آقای سجادی مقایسه میکنند. اینکه هر دو توانسته اند با دو مجموعه مدیریتی متفاوت و دو رئیس کاملاً متفاوت همکاری کنند و یا اینکه هر دو روی مدیران بالا دستی صاحب نفوذ هستند.
- نبی در کار کسی دخالت نمی کند. حداقل من در این ۴ سال ندیدم. زیر و رو نمی کشد. این حرفها در ورزش ما همیشه بوده و هست. هر کسی که دارد کار خودش را میکند، برایش حرف در میآورند. چه نبی، چه سجادی!
اینکه میگویند نبی در احکام کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال هم خیلی صاحب رأی و با نفوذ است، چی؟
- اصلاً و ابداً! حتی خود من هم دخالت نمی کنم. سر پرونده نساجی نظر من این بود که بازی تکرار شود، اما حسن زاده آمد و گفت طبق قوانین نمی توانیم بازی را تکرار کنیم. من هم گفتم هرچی که خودتان صلاح میدانید. وقتی من دخالت نمی کنم، نبی چطور میتواند نطر بدهد؟ من اگر روزی بفهمم که کمیته انضباطی دارد از جایی یا از کسی خط میگیرد، آن کمیته انضباطی را تحمل نمی کنم.
واقعاً فکر میکنید امروز از هیچ جایی خط نمی گیرند؟
- نه! ممکن است جاهایی اشتباه یا زیاده روی کنند، اما خط نمی گیرند.
بعد شما برای اینکه بفهمید این کمیته انضباطی از جایی خط میگیرد یا نه چه ابزاری دارید؟
- همین شما رسانههای محترم!
ما رسانههای محترم؟ ما رسانههای محترم که بارها نسبت به نوع حکم دادن، زمان حکم دادن، توصیههای وزیر در تبریز و بعد حکم دادن کمیته انضباطی اعتراض کردیم. سر همین داستان تبانی فوتسال پرسپولیس بارها و بارها اعتراض شد…
- شما بحثفوتسال را پیش میکشید که به نظر من ربطی به خط گرفتن فدراسیون و کمیته انضباطی ندارد. شما میگویید چرا حکم نمی دهد و دیر میدهد، من میگویم کار قاضی قضاوت است. نمی تواند بدون استدلال و بدون مدارک محکمه پسند حکم کند. این که شما بگویید من تشخیص دادم در فلان بازی تبانی شده بود کافی نیست. شما باید مدرک اثبات تبانی را نشان بدهید.
از شما پرسیدم اوضاع فدراسیون فوتبال چطور است و شما گفتید راضی هستم. حالا جور دیگری نگاه میکنیم… از ریاست لذت میبرید؟
- کار من ریاست نیست، ریاضت است!
برای این ریاضت این همه مشکل در فدراسیون با وزارت و دولت و … را پذیرفتید؟ تلاش کردید که رئیس شوید. حداقل رئیسی شوید که حرفش برو دارد. یکی برای حرفش تره خورد میکند! بعد از آن همه شکست و ناکامی که سرآمد همه فدراسیونها شده بود، فکر میکردید تا این حد حمایت رسانهای و مردمی داشته باشید؟
- من خوشحالم. نمی توانم منکرش شوم. من ثبت نام کردم که جبران کنم. یک روز به فکرم رسید که بروم تا یکی جای من بیاید که بتواند بهتر کار کند، اما واقعیت این بود که هرچه جلوتر رفتم بیشتر فهمیدم که واقعاً چنین گزینهای جلو نمی آید. نه اینکه من بهترین باشم. بهترینها جلو نیامدند. به هر حال من ۴ سال تجربه داشتم و نمی خواستم این ۴ سال تجربه به باد برود. من لابی خاصی هم نکردم. رؤسای هیأتها زنده و شاهد هستند. کسی را پیدا نمی کنید که به شما بگوید کفاشیان آمد و به من گفت به من رأی بده.
اگر هم لابی میکردید حق شما بود. هر نامزدی در هر بخش مدیریتی برای داشتن رأی لابی میکند. همه جای دنیا هم مقبول است. اما انگار به علی کفاشیان این وعده داده شده بود که اگر در انتخابات فدراسیون فوتبال شرکت نکند، در یک پست مدیریتی جدید از او استفاده خواهیم کرد.
- نه این جوری نگفتند. گفته بودند از تجربیاتت استفاده میکنیم. اما این دیگر به خودم مربوط بود که قبول کنم یا قبول نکنم. اما این دفعه واقعاً یک سیل و موج به راه افتاد تا من بمانم.
همیشه شما را میآورند. یک بار علی آبادی، یک بار هم این سیل و موج!
- از بس که پسر خوبی هستم…
بحثسیل و موج و خدمت و تکلیف و ادای دین را بگذاریم کنار. یک دلیل جدی تر به ذهن ما میرسد. شما سالهای سال در فدراسیون دوومیدانی، سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک ریاست و مدیریت کردید. به هرحال یک سابقه مدیریتی قابل قبول هم داشتید. تا اینکه در فدراسیون فوتبال با شکستهایی روبه رو شدید که قابل قبول و قابل دفاع هم نبود. شاید آمدید که از سابقه قبلی تان دفاع کنید. شاید برای اینکه بگویید من این شکست خورده نبودم!
- شما به این ماههای اول نگاه نکنید که رسانهها کنار من هستند. با اولین شکست دنیا را سر من خراب میکنند. من نیامدم که چیزی را جبران کنم. نیامدم که از ریاست لذت ببرم، چون واقعا لذت نمی برم. نه بخاطر پول آمدم، چون یک ریال حقوق نگرفتم نه بخاطر شهرتش! من میدانم هر زمانی که از فوتبال بروم، رسانهها از من تعریف خواهند کرد. همین شمایی که بارها مرا کوبیدید میگویید کاش کفاشیان برگردد. بهترین روزهای زندگی من آن روزها خواهد بود، نه امروز که اینجا جلوی شما به عنوان رئیس فدراسیون فوتبال نشسته ام.
این تجربه را از روی رفتار رسانهها در قبال محمد دادکان به دست آوردید؟
- نه …
در مورد داریوش مصطفوی هیچ وقت هیچ کس حسرتش را نخورد. این قاعده همیشگی نیست آقای کفاشیان. مردم به عملکردها نگاه میکنند.
- شما چرا صفایی فراهانی را نمی گویید؟ زمانی که صفایی رئیس فدراسیون بود، وحشتناک ترین حملات را تحمل میکرد. نصف چیزهایی را که برای صفایی نوشتند در مورد من ننوشتند. شاید به این دلیل که در مورد صفایی و دادکان به این نتیجه رسیده بودید که نباید رئیس را نابود کرد.
شما دو دلیل برای اینکه ما دلمان برای این علی کفاشیان تنگ شود، بگویید!
- اولی اینکه تجربه کسب کردم. دومی بخاطر تغییر و تحولاتی که به زودی در فدراسیون خواهید دید. سومی به خاطر تسلطم است.
شما اول تغییرات را شروع کنید، بعد انتظار داشته باشید ما دلمان برای تان تنگ شود! اما مهمترین دلیلی که فکر میکنید روزی مردم حسرت نبودن شما را میخورند این است که میبینید امروز در فدراسیون فوتبال کسی نیست که علیه شما باشد. کسی نیست که برای تان زیر و رو بکشد. برای همین با اطمینان حرف میزنید.
- دقیقا! بابا به خدا دوره قبل خسته شده بودم. ولی باید میماندم و درستش میکردم. دوره قبل وقتی میخواستند هیأت رئیسه را بچینند گفتند یکی از قرمزها میگذاریم، یکی هم از آبی ها. یکی را میگذاریم که با ما باشد، یکی را میگذاریم که برای ما باشد. این که شکل هیأت رئیسه چیدن نیست. بعد من باید با این هیأت رئیسه میرفتم جام جهانی؟!
دوره قبل یکی از اعضای سازمان تربیت بدنی میگفت اشتباه ما(یعنی مسؤولان وقت سازمان تربیت بدنی) این بود که سعی کردیم کسانی را انتخاب کنیم که با ما باشند نه با هم!
- دوره قبل سازمان فقط روی رئیس فدراسیون فوتبال صاحب نفوذ بود. بقیه اعضا از دستش در رفت. امروز اعضای هیأت رئیسه باهم هستند، برای هم هستند، با هم برای این فوتبال زندگی میکنند، نه برای شخص خودشان. من از این لذت میبرم، نه از اینکه هرچه من بگویم آنها بگویند چشم!
کم کم برویم سراغ پرسشهای پایانی، مثل این که مهمترین و بزرگترین آرزوی علی کفاشیان چیست؟ آرزوی مدیریتی؟
- میخواهم نفس بکشم. این بزرگترین آرزوی من است. چند سال پیش تا آمدم فهمیدم کی هستم و چی هستم و کجا هستم، پرت شدم پایین. تا امروز هم که جلوی شما نشستم نتوانستم خودم را بالا بکشم. نرفتن به جام جهانی برای من سقوط بود. واقعاً دیگر تحملش را ندارم که دوباره پرت شوم.
یعنی اگر به جام جهانی صعود نکنیم، فردای آن روز دیگر علی کفاشیان را در فدراسیون فوتبال نمی بینیم؟
- این دیگر بستگی به شرایط دارد. یک روزی هست که ما توپهایمان به تیرک میخورد و گل نمی شود و با یک ضدحمله یک گل میخوریم و همه چیز تمام. خب … این یک مثال بود. اگر واقعاً ببینم که کاری نکردم و اصلاً تمام این مدت آب در هاون کوبیدم، قطعاً میروم. اما اگر … لطفاً در مورد نرفتن به جام جهانی حرف نزنیم. فکرش هم آزاردهنده است.
خب یک جور دیگر نگاه کنیم. تصور کنید الان داور سوت پایان مسابقه را میزند و ایران به جام جهانی رسیده. دوست دارید اولین کسی که به شما زنگ میزند یا به او تلفن میزنید چه کسی باشد؟
- اول از همه دوست دارم به یکی زنگ بزنم و بگویم: «آخیش!»
خب همان فرد … چه کسی است؟
- دوست دارم تنها باشم، با کسی هم حرف نزنم. شاید یکی دو ساعت! کمی نفس بکشم… شاید اگر شرایط هم مهیا بود گریه کنم. اما واقعیت این است که همه چیز را روی جام جهانی نگذاشتم. ما به توسعه و پایهها هم فکر میکنیم.
قبلاً هم فکر میکردید اما نرفتن به جام جهانی جلوی همان توسعهها و کار روی پایهها را هم گرفت.
- دقیقا برای همین میگویم امسال همه چیز در خدمت تیم ملی خواهد بود، چون اگر تیم ایران به جام جهانی نرود، چیزی به نام اسپانسر و درآمد نخواهیم داشت. اگر به جام جهانی نرویم، جوان و نوجوان و بچههای مردم دیگر علاقهای به فوتبال نشان نخواهند داد که ما روی استعدادها کار کنیم. ما اگر به جام جهانی نرویم دیگر کنفدراسیون آسیا و فیفا روی ما آن حساب قبلی را باز نمیکند. ما محکومیم و این محکومیت ماست.
… وبزرگترین کابوس زندگی امروز رئیس فدراسیون فوتبال؟
- کسی که به خدا اعتقاد ندارد از همه چیز میترسد. من اعتقاد دارم و از چیزی هم نمی ترسم.
از نظر فوتبالی …
- از اینکه اشتباه کنیم و به جام جهانی نرویم. خودمان اشتباه کنیم… وگرنه اگر براساس جبر فوتبال صعود نکنیم، ناراحت نمی شوم.
این جواب قبلی شما میتوانست بهترین جواب برای پایان گفت و گو باشد. اما تکلیف یک سؤال روشن نشده. این که علی کفاشیان در روز مجمع انتخاباتی فدراسیون فوتبال، یک سخنرانی کوتاه اما حاشیه ساز داشت. شما گفتید که اگر به آقای قریب هم رأی بدهید خوشحال میشوم! این حرف شما باعثشد امیر عابدینی اعتراض کند و البته خیلیها معتقدند این کار یک نوع نمایش بود که شما را هم برنده دور دوم کرد.
-[چند ثانیهای مکثمیکند] من با این کار، تعهدم را انجام دادم و عملی کردم. همین و بس! من از قبل به وزارت تعهداتی داشتم. تعهدم این بود که از آقای قریب حمایت کنم. با این کار به تعهدم عمل کردم، همین و بس…
اگر امیر عابدینی بلند نمی شد و اعتراض نمی کرد، شما احتمالاً میباختید.
- شاید! شاید هم میباختم. از عابدینی ممنونم اما فکرش را نمی کردم از من دفاع کند.
واقعاً هماهنگ شده نبود؟
- به خدا قسم نه. اصلاً من و عابدینی وقت نکردیم همدیگر را ببینیم که هماهنگ کنیم. آن ناظر کرهای حواسش به همه کارهای ما بود.
****
حاجی خندان
در نایین متولد شد. اما برعکس بسیاری از هم ولایتی هایش، ته لهجه اصفهانی ندارد. شناسنامه اش سال تولد او را به سال ۱۳۳۳ نشان می دهد. خودش که می گوید در زمان او، چیزی به نام صغر سنی وجود نداشته و البته اگر هم وجود داشته، در دوومیدانی کسی به سراغ کوچک کردن سن و سالش نمی رفته. خانواده اش مثل همه ساکنان نایین، مذهبی و اصیل بودند. پدرش قرآن می خواند و به فرزندانش هم آموزش می داد. برای همین قبل از این که حتی به مدرسه برود و خواندن و نوشتن را بیاموزد، حافظ چند جزء قرآن شده بود. شاید بخاطر زندگی در چنین خانواده ای بود که او را کمی متفاوت می بینیم. هیچ وقت دروغ نمی گوید! به قول خودش
ممکن است حقیقت را به زبان نیاورد، اما چیزی به نام دروغ در چارت زندگی روزمره اش جایی ندارد. بذله گویی او اما چندان رابطه ای با اخلاقیات پدر مرحومش ندارد. پدرش هرچند بسیار مردمی بود و در شهر، همه او را به میهمان نوازی می خواندند، اما مثل پسرش علی، اهلیتی با خنده های قطع نشدنی نداشت. جدی بود، کمی سخت گیر بود، ابهت داشت و البته بین سکنه محل و شهر به امین محل معروف بود. کفاشیان پدر را «حاجی» صدا می زدند. مثل همین امروز که در ساختمان فدراسیون اکثر کارکنان او را به همین لقب صدا می کنند!
یک ضرب در دانشگاه
شاید اگر اصرار پدر نبود، درس خواندن را خیلی زود کنار می گذاشت. اما هم پدر و هم مادر، از کودکی روی درس خواندن علی و خواهر و برادرانش تمرکزی جدی داشتند. او دویدن را از همان زمانی آغاز کرد که باید به مدرسه می رفت. تصور کنید پسری با قدی کشیده و لاغر اندام که مسیر خانه تا مدرسه را می دود. درسش همیشه خوب بود و زبانزد معلمان. اما شاید بسیاری از دبیران او دوست داشتند که نمرات کمتری بگیرد و ساکت تر در کلاس و مدرسه بنشیند. شرور نبود، اما شیطنت های کودکانه در وجودش خانه داشت. با این وجود خیلی زود در کنکور قبول شد و در حالی که کسی فکرش را هم نمی کرد، بار و بندیلش را بست و به تهران
آمد. دلیلش این بود: «قبولی در رشته اقتصاد دانشگاه شهید بهشتی تهران» کفاشیان هرگز پشت کنکور نماند و این هم یکی از شاهکارهای اوست. انگار دویدن را فقط در خیابان ها و پیست ها یاد نگرفته بود و در درس هم سرآمد شد. او حالا باید در تهران هم کار می کرد، هم درس می خواند و هم می دوید. کاری که به نظر برای یک جوان ۱۹ ساله نایینی که تازه پا به تهران گذاشته ساده نمی رسید.
مدیر دلار و یورو
کارنامه مدیریتی اش را مرور کنید. کفاشیان از سال ۱۳۵۹ به بعد سرپرست تیم ملی دوومیدانی ایران بود. مدتی بعد به ماستریخ هلند رفت تا ادامه تحصیل دهد. او در هلند و در همان شهر ماستریخ فوق لیسانس مدیریت تجارت بین الملل را گرفت و در زمان بازگشت به ایران، کلیدی ترین پست تاریخ زندگی اش را به دست آورد. او در بانک استخدام رسمی شد و چنین پست هایی را به دست آورد: «مدیر اداره نظارت ارز بانک مرکزی، مدیر اداره سیاستها و مقررات بانک مرکزی، عضو کمیسیون ارز بانک مرکزی و عضو شورای خرید کالاهای اساسی کشور!» سال های سال دلارها، ین ها، یوروها، فرانک ها، پوندها و هرچه ارز در این مملکت
بوده، از زیر دست آقای خندان رد شده! او بازنشسته بانک است.
یک عمر مدیریت ورزش
معاون ورزشی و امور فدراسیونهای سازمان تربیت بدنی به مدت ۳ سال، رئیس شورای برونمرزی، رئیس ستاد مسابقات دهه فجر، عضو شورای راهبری ورزش، رئیس مجامع ورزشی کلیه فدراسیونهای ورزشی به مدت سه سال، رئیس ستاد نظارت بر عملکرد بازیهای المپیک ۲۰۰۴ آتن و بازیهای آسیایی ۲۰۰۶ قطر، رئیس نخستین دوره مسابقات داخل سالن دوومیدانی آسیا در سال ۲۰۰۳، رئیس فدراسیون دوومیدانی به مدت ۱۷ سال(از سال ۱۳۶۰ تا ۱۳۷۰ و از سال ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۲)، سرپرست فدراسیونهای ورزشهای رزمی، ژیمناستیک، بولینگ وبیلیارد، سوارکاری، شطرنج، قایقرانی و اسکی روی آب، دبیرکل کمیته ملی المپیک(از سال ۸۳ تا ۸۷)،
رئیس کمیسیون رسانههای کمیته ملی المپیک، دبیرکل فدراسیون بازیهای غرب آسیا، عضو هیأت اجرایی فدراسیون همبستگی ورزشی کشورهای اسلامی و حالا هم رییس فدراسیون فوتبال ایران. یعنی از سال ۱۳۸۷ تا امروز! اینها برای مدعی بودن وی کفایت نمی کند؟ او از سال ۱۳۵۹ که دویدن را کنار گذاشت تا سال ۱۳۸۷ که ناخواسته سر از فدراسیون فوتبال درآورد، هرگز علاقه ای به حضور در فوتبال نداشت. حضورش اجباری بود، اما ماند تا گذشته اش را حفظ کند.
آقای رکورد
دانشگاه شهید بهشتی و تحصیل در رشته اقتصاد. اما این رویای علی نبود. خیلی زود عضویت خود را در تیم دوومیدانی دانشگاه اعلام کرد. همان روزها در دانشگاه های کشور بهترین ورزشکاران مشغول تحصیل بودند. کفاشیان می دانست که از تیم دانشگاهی خیلی زود می تواند به تیم های باشگاهی و ملی برسد. پس استارت دویدن را در پیست دانشگاه زد. سال ۱۳۵۵ بود که او را به تیم ملی دوومیدانی دعوت کردند. دلیلش چه بود؟ معلوم است…
پسری جوان و قد بلند و خنده رو. کفاشیان را در ذهن تان تجسم کنید که در دوهای ۴۰۰ متر، ۱۰۰ متر سرعت و ۱۰۰ متر با مانع در حال دویدن و پیشی گرفتن از رقیبان است. او سال ۱۳۵۴ قهرمان کشور شد و یک سال بعد به عنوان یکی از پدیده های کشور به تیم ملی رسید. کفاشیان در همان سال به رقابت های برون مرزی هم رفت، اما توفیق خاصی به دست نیاورد. سال ۱۳۵۶ کفاشیان یک رکورد تاریخی از خود بجای گذاشت و موفق شد قهرمان دوی ۱۰۰متر با مانع شود. کار بزرگی بود. هیچ فیلم و تصویر مستندی از آن روزها نیست. ولی ای کاش بود و می دیدیم که وقتی کفاشیان دارد از خط پایان عبور می کند، چه قیافه ای گرفته! او رکورد کشور
را زد و احتمالا وقتی از خط پایان گذشت تا نیم ساعت قهقهه می زد و می خندید! کفاشیان بیش از یک دهه، رکورددار دوی ۱۰۰متر بامانع کشور بود و البته به کسی که رکوردش را زد، شخصا جایزه ای ویژه داد.
علی کفاشیان از سال های ۵۵ تا ۵۹ عضو تیم ملی دوومیدانی بود. کسانی که او را و دویدن او را به یاد می آورند می گویند که می توانست باز هم عضویتش در تیم ملی را ادامه دهد، اما به دلیل مشغله های جدیدی که در پست سرپرستی تیم ملی دوومیدانی داشت از دویدن قهرمانی کنار کشید. کفاشیان هنوز هم می دود. اما حالا در جاده سلامت باشگاه انقلاب. کسانی که به جاده سلامتی می روند، می توانند او را سه شنبه ها در کنار چهار دوست قدیمی اش در حال دویدن و البته خندیدن ببینند. خودش می گوید هیچ اتفاقی در دنیا نمی تواند او را از حضور سه شنبه هایش در باشگاه انقلاب دور کند. شاید برای همین همیشه شاد است.
می توانی مثل او باشی؟
از شاد بودنش گفتیم. کفاشیان خانواده شادی هم دارد. کنار همسرش هیچ وقت نه رییس است و نه مدیر. اگر مردی هستید که در خانه به همسرتان مثل علی کفاشیان در پخت و پز و گردگیری کمک می کنید و همسرتان را در حضور دوستان و خانواده رییس من یا حاج خانم صدا می کنید، به پرونده قطور مدیریتی او نگاه کنید و ببینید که از سال ۱۳۵۹ تا امروز همواره مدیر و رییس بوده! هر وقت به اندازه او مدیریت کردید، هر وقت به اندازه او مرئوس داشتید و در خانه مطیع همسر بودید، هرگز صدای بلندتان را نه دختر دردانه تان شنید و نه همسرتان آن وقت ادعا کنید که یکی هستید مثل او!