عادل عزیز! ممنون که ما را تنها گذاشتی
خبر به یکباره پیچید؛ سه بازیکن باسابقه تیمملی که همه آنان را میشناسند بازیکنان را دور هم جمع کردند که در حق فوتبال و ما احجاف شده و باید برای مقابله به مثل، رسانه ملی را تحریم کرد.
به گزارش افکارنیوزنود نوشت، آنان دلخور بودند از عادل فردوسیپور و رسانه ملی که چرا این قدر مدال آوری قهرمانان المپیک را مثل پتک روی سر فوتبال میزند و گوشه و کنایه و «تکه» نثار فوتبالیستها - این ورزشکاران گرانقیمت - میکند. این شد که راهحل را در تحریم رسانه ملی و عادل فردوسیپور دیدند.
حرف عادل اما درست بود و حرف شمار زیادی از افراد جامعه. این درست که فوتبال، پرطرفدارترین رشته ورزشی ایران و جهان است و اگر شرایط «منصفانه» باشد میتواند بیشتر از اینها در بیاورد و به فوتبالیستها بدهد اما بحث، بحثرقابت بینالمللی بود و تیمهای فوتبال ایرانی در مسابقات آسیایی و جهانی به هیچ موفقیتی نرسیده بودند و این ناکامیها مردم را رنج میداد. ورزشدوستان همانطور که موفقیت والیبال و بسکتبال را در آسیا میدیدند و با مدالآوری وزنهبرداران، کشتیگیران، تکواندوکاران و دو و میدانیکاران شاد میشدند، دلشان میخواست موفقیت تیمهای ملی را در ردههای
امید و بزرگسالان و قهرمانی نمایندگان ایران در لیگ قهرمانان آسیا را نیز ببینند و شادتر شوند. به یقین، آنها قهرمانی تیمملی در آسیا با نمایندگان ایران در لیگ قهرمانان آسیا را همسطح قهرمانی در جهان میدانستند و به همین خاطر، به خیابانها هم میآمدند. اما فوتبال در جا زد و مردم را مایوس کرد.
این شد که رسانههای نوشتاری و اینترنتی نیز پشت صدا و سیما و عادل درآمدند و از این «حرف درست» حمایت کردند. روزنامه ۹۰ نیز به رغم آن که میدانست منظور ملیپوشان عادل فردوسیپور و تلویزیون است، تیتر اول یکی از شمارههای خود را به این موضوع اختصاص داد که «ما هم شما را تحریم میکنیم» تا همراهی خود را با این جریان درست نشان داده باشد. در روزهای بعد، اتحاد رسانهها بیشتر و بیشتر شد و ملیپوشان نیز متوجه شدند نه تنها با عادل و تلویزیون، بلکه با همه رسانههای تاثیرگذار طرف هستند. اما بعد از این ماجرا چه شد؟
عادل فردوسیپور خیلی راحت خود را کنار کشید. نه دیگر کنایهای زد و نه بحثش را مطرح ساخت. نه تشکری از رسانهها به خاطر این همراهی کرد و نه حتی در برنامه ۹۰ به این قضیه پرداخت. او که به سوراخ ورزشگاهها، جمع شدن دانشآموزان برای ساختن لوگوی ۹۰ و هزار مسئله حاشیهای دیگر میپردازد، اشارهای به این موضوع مهم که ملیپوشان، رسانهها را تحریم کردهاند و رسانهها نیز ملیپوشان را، نکرد. او همراهی رسانهها را با خود دید اما خودش با رسانهها همراهی نکرد. اگرچه او درخواستی نداشت و از رسانهها برای حمایت از خود کمک نطلبید اما در اتفاقی نادر، رسانهها که متاسفانه
معمولا با هم متحد نمیشوند در این قضیه کنار هم ایستادند و در عوض، از عادل انتظار داشتند خودش را کنار نکشد و حالا که تشکری نمیکند، دستکم به ماجرا بپردازد. عادل اما این را هم دریغ کرد. فردوسیپور یکی از پربینندهترین برنامههای تاریخ تلویزیون ایران را ساخته و بخش بسیار بسیار زیاد این موفقیت، حاصل هوش بالا و اجرای دوست داشتنی اوست. برنامه ۹۰ به رغم کاستیهایی که دارد، مورد هجمه منتقدانی است که «منصفانه» برنامهاش را نقد نمیکنند و در پی خط و ربطهای سیاسی هستند.
برنامه ۹۰ در این برهه نیازمند حمایت است و نگارنده نیز جزو طرفداران آن. اما در این ماجرا به نظر میرسد عادل دچار نوعی «نگاه از بالا» شده و یا دستکم، «سکوت» را ترجیح داده.
بسياري از دوستان او ميگويند خصوصيت اخلاقي مجري ۹۰ اين است. در قبال انتقادات و شايعاتي كه عليه او راه ميافتد، سكوت ميكند. مثل حالا كه مليپوشان عليه او موضع گرفتهاند و عادل، ترجيح داده سكوت كند. اما آيا اين سكوت جايز است؟ رسانهها به خاطر او خودشان را به آب زدهاند. آيا عادل نميخواهد خودش را خيس كند؟