وقتی علی پروین از استیلی کتک خورد!
آن لگد از پشت را مجتبی(محرمی) به او زد. درگیری من و جمال شریف پس از به صدا در آمدن سوت پایان بازی بود که باعثمحرومیت یک سالهام شد. آخرین بازی ملیام نیز همان بازی با ژاپن در هیروشیما بود. بعد از آن راهی قطر شدم.
به گزارش افکارنیوزبه نقل از " حوادثدات نت "، مرتضی کرمانی مقدم در زمان خودش در دسته فوتبالیست های یاغی قرار می گرفت. در گیری های گاه و بی گاه او با بازیکنان حریف و از همه مهمتر کتکی که در جام ملتهای هیروشیما به جمال شریف داور سوری زد از او یک بازیکن یاغی ساخته بود.
آنچه میخوانید گفتوگوی ما با مرتضی کرمانی مقدم و مجتبی کرمانی مقام است. به آنها که نمیدانند و این دو را نمیشناسند، باید یادآور شد، مرتضی کرمانی مقدم همان مجتبی کرمانی مقام است که …
کودکی و نوجوانی
متولد ۱۳۴۴ در خرم آباد لرستان هستم. آنجا به دنیا آمدم ولی تهران بزرگ شدم. شش ساله بودم که با خانواده به پایتخت آمدیم. همانند تمام فوتبالیستهای قدیمی از زمینهای خاکی و فوتبال گل کوچک شروع کردم؛ از زمینهای محله " جی " و " هاشمی ". " محسن گروسی " هم محلهایام بود.
مجتبی کرمانی مقام
خودم هستم. علی پروین زبانش نمیچرخید و به جای مرتضی، مجتبی صدایم میزد. خودم هستم و دو نفر هم نیستم. البته برادری به نام «مجتبی» دارم. مجتبی کرمانی مقام اما، خودم هستم.
دهداری کاری کرد ببازیم
نخستین تورنمنت بزرگ من همراه با تیم ملی فوتبال بود. هنوز هم سر در نمیآورم چرا پرویز خان(دهداری) کاری کرد به کرهجنوبی ببازیم و در نیمه نهایی با عربستان روبهرو شویم. اگر در نیمهنهایی با چین بازی میکردیم، این تیم را به سادگی برده و راهی فینال میشدیم. صعود کرده بودیم و بازی آخرمان با کره جنوبی کاملا تشریفاتی بود. اگر با تیم اصلی برابر کره جنوبی قرار میگرفتیم، با یک تساوی صدرنشین میشدیم و در دور نیمه نهایی با چین بازی میکردیم ولی او ذخیرهها را به میدان فرستاد. از کره ۳ بر صفر شکست خوردیم و باید با عربستان بازی میکردیم. آنها هم تنها موقعیت خودشان را به
گل تبدیل کردند. " ماجد عبدالله " معروف هم آن گل را از روی سر " مرتضی فنونیزاده " به ثمر رساند. فقط حمله میکردیم. روز بد فرشاد بود. نزدیک به ۱۶ ۱۵ فرصت گلزنی را از دست داد. آن قدر گل نزدیم که خود عربستانیها هم باورشان نمیشد، بازی را برده و راهی فینال شدهاند. در آن بازی گلی زدم که داور انگلیسی قبول نکرد ولی بعدها معلوم شد " سالم " بوده است. آن گل را آفساید گرفت در حالی که دست مدافع عربستان به تیر دروازه خودشان بود. چهار سال بعد اما گلی خوردیم که آفساید بود ولی …
سیروس قایقران
(آه بلندی میکشد) او بیهمتا بود. ۱۰ سال با او زندگی کردم. درون و بیرون اردوها. روحش شاد. حق او هم خورده شد. او هم به حق خود در فوتبال نرسید. هر چه از او بگویم کم گفتهام. با معرفت بود. دست خیلیها را هم گرفت، ولی در سالهای آخر که وضعش خراب شد، کسی دستش را نگرفت. اگر در آن روز سوار رنو نبود، جان نمیداد. ولی دستش تنگ شده بود و مجبور بود سوار رنو شود. روزی در انزلی سوار ماشین او بودیم که ماشینی از پشت به ماشین سیروس کوبید. به من گفت: " مرتضی! خدا کند من را نشناسد. " همین که پیاده شد، راننده ماشین عقبی گفت: " چاکر آقا سیروس! " او هم فریاد زد: " خداحافظ! " سوار ماشین شد و رفت که
رفت.
هیروشیمای ۹۲
هیروشیما برای خودم هم خاطره بسیار بدی بود و هست. بدترین خاطره ورزشیام مربوط به همان دوره از جام ملتهای آسیاست. در باشگاههای قطر بازی میکردم. دوران بدنسازی را سپری میکردیم که آقای پروین برای بازی در تیم ملی با من تماس گرفت. به او گفتم، از آمادگی کامل دور هستم ولی علی آقا گفت: " باید بیایی ". من هم در اوج دوران بدنسازی قطر را ترک کردم تا تیم ملی را در ژاپن همراهی کنم. از آنجا هم با محرومیت یک ساله برگشتم. هم از تیم ملی دور ماندم هم از فوتبال باشگاهی قطر. معلوم بود در هیروشیما باید ببازیم. ژاپن در آن بازی باید ما را میبرد. مساوی ما را به عنوان سرگروه به دور بعد
میفرستاد. چون در بازیهای قبل یک برد و یک تساوی به دست آورده بودیم، جمال شریف در آن مسابقه تیممان را از هم پاشاند. ۳ نفر را اخراج و تیممان را ۸ نفره کرد و دست آخر هم آن گل آفساید …
در آن بازی داوری عجیب و غریبی را از او دیدم که سابقه نداشت. انگار با ایرانیها لج بود. برای اخطار دادن و اخراج بازیکنان تیم ملی منتظر کوچکترین فرصت و بهانه بود. گویا واقعا از ایرانیها بدش میآمد. هیچ وقت هم آن بازی نشان داده نشد. البته آن لگد از پشت را مجتبی(محرمی) به او زد. درگیری من و جمال شریف پس از به صدا در آمدن سوت پایان بازی بود که باعثمحرومیت یک سالهام شد. آخرین بازی ملیام نیز همان بازی با ژاپن در هیروشیما بود. بعد از آن راهی قطر شدم. شاید اگر به قطر نرفته بودم آمار بازیهای ملیام به بالای یکصد میرسید، البته دوران ما بازیهای ملی این اندازه نبود. نه
تعداد بازیها و جامها مانند امروز بود نه تصویربرداری بازیها همانند امروز. پروین در هیروشیما از من به عنوان هافبک راست و نه مهاجم استفاده میکرد. جمشید شاهمحمدی و فرشاد فوروارد بودند.
خداحافظی
فوتبال را کنار نگذاشتم. در واقع از فوتبال کنار گذاشته شدم. برای خودم غروری داشتم و نمیخواستم برای بازی در تیم محبوبم التماس کنم. زمانی که خواستند از پرسپولیس بیرونم کنند، برای یک نیم فصل به کشاورز قرض داده شدم. سال ۷۴ یا ۷۵ بود. نیم فصل بود که بعد از صحبت با " امیر عابدینی "، مدیر عامل وقت پرسپولیس، برای کمک به کشاورز که در خطر سقوط قرار داشت به این تیم رفتم. پس از پاره کردن پیراهن پرسپولیس در داربی دنبال " دک کردن " ام بودند. رفتم به کشاورز کمک کنم و دیگر هم به پرسپولیس برنگشتم. فوتبالم هم همانجا تمام شد. ۳۰ یا ۳۱ سال بیشتر نداشتم. سراغی از من نگرفتند، من هم دیگر
دنبالش را نگرفتم و فوتبال را رها کردم. دیگر هم دنبال مقصر نمیگردم. پاره کردن پیراهن پرسپولیس برایم سابقه بدی شد. تنها فرهاد کاظمی بود که شجاعت به خرج داد و سراغم را گرفت.
فوتبال را کنار نگذاشتم. در واقع از فوتبال کنار گذاشته شدم.
استیلی
در بازی پرسپولیس با پاس به خواست علی پروین او را به شکل بدی زدم، همیشه خشن بود و یک بار علی آقا را زده بود. پروین به من گفت: " اجازه نده ۱۰ دقیقه در زمین باشد! " من هم او را زدم، چنان زدم که او را با آمبولانس از ورزشگاه بیرون بردند و دیگر تا آخر بازی ندیدمش. بعدها بازیکن خوب و آرامی شد که " فوتبال " بازی میکرد. احتمالا همان لگد من باعثپیشرفت او شده و برای همین هم مدیون من باشد!
احتمالا همان لگد من باعثپیشرفت حمید استیلی شد و برای همین هم به گمانم مدیون من باشد!
مجتبی محرمی
قدر خودش را ندانست. اذیت هم شد. او توان بازی در تیمهای بزرگ اروپایی را داشت. بازیکن کاملی بود؛ خلاق و باهوش. خودش باعثشد، نابود شود. فکر نمیکنم مربی بزرگی شود، چون حوصله این کار را ندارد. به من و مجتبی محرمی اجازه رشد داده نمیشود. جوان بودیم و اشتباههایی کردیم، ولی تا پایان عمرمان نباید چوب اشتباههایمان را بخوریم.
من و مجتبی محرمی جوان بودیم و اشتباههایی کردیم، ولی تا پایان عمرمان نباید چوب اشتباههایمان را بخوریم
بازیکن با اخلاقی بود و هست. با هم همبازی بودیم. خیلی دوستش داشته و دارم. کاشکی در بازگشت به فوتبال ایران خداحافظی میکرد. کاش همین امسال خداحافظی میکرد که محبوب بماند.
پایان رافت
به خاطر مشتی که از پرویز برومند خورد از او ناراحتم. باید جواب مشت برومند را می داد.