راه صعود به جام جهانی همچنان دشوار است؛
ایران برد اما ضعف ها همچنان باقیست
هر چند این پیروزی دلچسب سبب شد تا بار دیگر مردم با فوتبال ملی آشتی کنند اما نباید فراموش کنیم که تیم ملی ایران همچنان دچار ضعف های آشکاری در تمامی خطوط بوده و برای رسیدن به جام جهانی برزیل و موفقیت در بازی های آتی مرحله مقدماتی، می بایست تغییراتی اساسی در بین بازیکنان ایجاد کرد.
به گزارش افکارنیوزبه نقل از فردا، تیم فوتبال ایران سهشنبه شب با پیروزی بر تیم ملی کره جنوبی، امیدهای خود برای کسب جواز ورود به جام جهانی را بیشتر کرد و در رده دوم جدول گروه قرار گرفت.
ورزشگاه آزادی تهران بعد از حدود ۲۹۸ روز، یکبار دیگر به خاطر تیم ملی پر شد. از آن روز که تیم ملی ایران مقابل تیم ملی عربستان شکست خورد حدود ۳ سال و ۶ ماه می گذشت. آن بازی آخرین شکست تیم ملی ایران در ورزشگاه آزادی بود که خاطره ای تلخ برای ایرانیان به یادگار گذاشت. اما بعد از آن بازی دیگر استادیوم آزادی هیچ وقت برای تیم ملی پر نشده بود تااینکه شب گذشته برای بازی با کره جنوبی، تمام سکوها مملو از تماشاگر شد.
نگاهی به ترکیب تیم ملی فوتبال کشورمان برابر کره نشان می دهد که این ترکیب کامل تر و پرستاره تر از تمام ترکیب های چند سال اخیر بود. حضور بازیکنانی مثل اشکان دژاگه، رضا قوچان نژاد، آندو تیموریان، جواد نکونام، خسرو حیدری و مسعود شجاعی در ترکیب اصلی و بازیکنانی مثل خلعتبری، علی کریمی، نصرتی و پژمان نوری روی نیمکت سبب شده بود تا تیمی ایده آل در این بازی برای ایران به میدان بروند.
در این بین هر چند این پیروزی دلچسب سبب شد تا بار دیگر مردم با فوتبال ملی آشتی کنند اما نباید فراموش کنیم که تیم ملی ایران همچنان دچار ضعف های آشکاری در تمامی خطوط بوده و برای رسیدن به جام جهانی برزیل و موفقیت در بازی های آتی مرحله مقدماتی، می بایست تغییراتی اساسی در بین بازیکنان ایجاد کرد.
بازیکنان ما می ترسیدند
در برخی از صحنه های مسابقه شاهد حرکات عجیب و غریب برخی بازیکنان به ویژه نفرات دفاعی تیم بودیم. زیر توپ زدن های مدافعان ایرانی که یکی از معضلات فوتبال کشور نیز هست شب گذشته در برابر کره به حد اعلای خود رسیده بود و بازیکنان ما از ترس از دست دادن توپ تنها راهی که برای خود باز می دیدند، فرستادن توپ به زمین کره جنوبی بود. پژمان منتظری دو بار توپ را برمیدارد و جلو میرود، بعد با یک پاس بلند توپ را لو میدهد اما بقیه مدافعان حتی همین کار را هم نمیکنند. سید جلال حسینی، مهرداد پولادی و خسرو حیدری هر چه توپ نصیبشان میشود را خیلی زود با دستپاچگی و عجله خاصی از دست
میدهند. این اتفاق در حالی رخ میدهد که البته کرهایها خیلی خوب پرس میکنند اما ظاهرا به جای اینکه کرهایها از جو ورزشگاه آزادی بترسند، این بازیکنان ما هستند که ترسیدهاند و مدام زیر توپ میزنند.
از سوی دیگر مشاهده ۲۰ دقیقه ابتدایی مسابقه نشان می دهد که کرهایها چه در دفاع چه در میانه میدان خیلی راحت توپ را بین خودشان میچرخانند و روی کار حساب شده موقعیت هم میسازند اما تیم ما یک فوتبال پیش پا افتاده ارائه میکند. تعداد پاسها به چهار نمیرسد و بهجای اینکه بازیکنان ۱۰ پاس ۵ متری بدهند همه میخواهند با پاسهای ۳۰-۲۰ متری همبازیشان را به سمت دروازه کره بفرستند.
دورگه ها پاسخ همه منتقدین را دادند
رضا قوچاننژاد در ۴۵ دقیقه اول شاخصترین چهره تیم ملی ایران بود. قوچاننژاد که در راس خط حمله قرار گرفته بود، هم زیاد میدوید هم خوب صاحب توپ میشد و هم اینکه توپ را از دست نمیداد. گوچی دو سه موقعیت نیمه اول ایران را به تنهایی و با استمرارش در محل توپ خلق کرد و یکی دو فرار خوب انجام داد و یک ضربه جالب به سوی دروازه حریف شلیک کرد. اشکان دژاگه نیز فوقالعاده بود. ۹۰ دقیقه دوید، جنگید، پاس داد و حمله کرد. بدون شک اشکان دیشب از همه بازیکنان تیم ملی بیشتر دوید. او شمایل یک بازیکن متعصب و البته توانمند را به رخ کشید و کاری کرد تا امیدواری اولیه نسبت به او که بعد از بازی
با قطر شکل گرفته بود به حقیقت بپیوندد. دژاگه برابر کره حتی بهتر از بازی با قطر بود.
بازیخوانی کی روش، عامل نگه داشتن تک گل نکونام
بلافاصله پس از اخراج مسعود شجاعی بود که کارلوس کروش از چند بازیکن خواست تا خود را آماده حضور در زمین کنند. شاید در آن لحظه کمتر کسی تصور میکرد حسین ماهینی یکی از بازیکنان تعویضی تیم ملی باشد. مدافع راست پرسپولیس اما با تشخیص و صلاحدید کروش به عنوان نخستین بازیکن تعویضی تیم ملی وارد زمین شد و از قضا توانست فشار کره جنوبی در سمت چپ خط هجومی را کاهش دهد. با حضور ماهینی، خسرو حیدری آزادتر شد و توانست در کارهای هجومی بیشتر شرکت کند. کارلوس کروش با آوردن حسین ماهینی بار مثبتی به تیم ملی وارد کرد و نشان داد در بازیخوانی تبحر خاصی دارد.
ضربه های ایستگاهی، تفاوت از زمین تا آسمان
هر بار که کره صاحب ضربه ایستگاهی میشد تن کروش میلرزید چرا که کرهایها به بهترین نحو ممکن از ضربات ایستگاهی استفاده میکردند. کرهایها توپ را به بهترین نقطه ممکن میفرستادند، جایی روی خط ششقدم و نقطه پنالتی که دو سه تا از آنها تبدیل به موقعیت صددرصد گل شد. در عوض تیم ما هر وقت صاحب ضربه ایستگاهی شد بهراحتی موقعیت از دست رفت چرا که هم ارسالها بد بود هم نفرات زیادی برای استفاده از توپ جلو نمیآمدند.