توهم «نتیجه»
وقتی فدراسیون فوتبال " صدقه " میدهد!
فدراسیون فوتبال میخواهد حق طبیعی ما را به خودمان صدقه بدهد و برای همین از بازیهای ملی سپری میسازد برای «عملکرد» مدیریتی خود
«هزار بار یک مساله را گفتیم و کسی توجه نکرد، اما وظیفه حکم میکند که باز هم بگوییم» آندره ژید
۱ - به نظر میرسد سوءتفاهم شده است، فدراسیون فوتبال میخواهد حق طبیعی ما را به خودمان صدقه بدهد و برای همین از بازیهای ملی سپری میسازد برای «عملکرد» مدیریتی خود؛ ۸۱ درصد ناکامی فوتبال ایران در این ۵ سال نشانه خوبی برای نتیجهگیری فعالیت مدیران است اما مدیریت فوتبال سعی دارد بازیهای تیم ملی را ملاک این «تحلیل» به خورد ما دهد.
فدراسیون فوتبال در مهمترین روزها، خودش را به نشنیدن میزند تا اوضاع به حالت عادی برگردد. تیمهای باشگاهی فوتبال ایران از آسیا به راحتی حذف میشوند، تیمهای فوتبال نوجوانان، جوانان و امید ایران، تیم فوتسال، فوتبال ساحلی و فوتبال زنان از تورنمنتها حذف میشوند و فدراسیون فوتبال خودش را به «ندانستن و ندیدن» میزند.
فوتبال ایران «پارادوکس» است، اسپانیا را متوقف میکند و به کلمبیا میبازد، ژاپن را میبرد اما به بدترین شکل به کره میبازد، به جام جهانی هم صعود میکند اما در جام جهانی مثل «توریست» حاضر میشود. بله! تیمها را میبریم اما واقعیتها را نمیتوانیم «تغییر» دهیم، ما همیشه «بازنده» هستیم، نتیجه فعالیتها، «شکست» است چون نه برنامهیی را پیریزی کردیم و نه اعتقادی به برنامهریزی داریم. علی کفاشیان باید به خودش نهیب بزند که «مرد» این کار نبود – و ما هم مقصر هستیم - مثل شخصیتهایی که در مقابل رلهایی که تاریخ برای آنها تعیین کرده، کم آورده باشند.
۲ - رشد و توسعه فوتبال بدون شک با بداخلاقی و دور شدن از ارزشهای انسانی و فرهنگی میسر نخواهد بود و تنها ما را به بیراهه میبرد. در گذشته «تربیت»، مهمترین اصل برای فوتبال بود اما حالا هیچ جایگاهی ندارد و نکته اینجاست که کشورهای دیگر به «تربیت» بیشتر از «فوتبال» بها میدهند و همین میشود که امروز در فوتبال ایران نه تنها بازیکنان و مربیان خوبی تربیت نکردیم بلکه در این حوزه شاهد مدیرانی هستیم که از این «تربیت» فاصله دارند.
وقتی سیستم متولی فوتبال ایران به این بیاخلاقیها دامن میزند و بافت اخلاقی را فراموش کند، چه انتظاری از بدنه پرحجم فوتبال دارید که «اخلاق» را رعایت کنند؟ وقتی مدیر فوتبال ایران از «صداقت» و «ضابطه» سخن به میان میآورد اما برای انتخاب شدن در مجمع فدراسیون، جرات رفتار «صادقانه» با دولت ندارد – و البته استقلال از دولت اصلی مهم است - و در انتخابات سه استان فارس، کرمانشاه و هرمزگان با زیر پا گذاشتن «قانون» سعی دارد تا گزینه موردنظر رای بیاورد، آنگاه چگونه میتوان در فوتبال اعتماد ایجاد کرد؟ با دروغ یا با زیر پا گذاشتن قانون؟ وقتی «توصیهشده» ها در فوتبال
ایران پست میگیرند چه انتظاری میتوان داشت؟
۳ - علی کفاشیان: «بیسوادی و بیفرهنگی فوتبال است که این بلا را سر ما آورده!۱» بیفرهنگی «ما» ها همین شده که از زیبایی شهرهای جهان تعریف میکنیم و در خیابانهای ایران زباله میریزیم، یعنی از دانشمندهای کشورهای دیگر به صورت اغراقآمیز تعریف میکنیم اما همان دانشمند دست استاد ایرانی خودش را میبوسد، یعنی فوتبال پایه آلمان و ایتالیا را میبینیم و آنها را میستاییم اما وقتی فرزندمان بخواهد کلاس فوتبال برود و فوتبال را به صورت آکادمیک یاد بگیرد او را نکوهش میکنیم و مشکلات اقتصادی را بهانه میکنیم، بیفرهنگی یعنی به خودمان اعتقاد و اعتماد نداشته باشیم که
«کار» درست انجام دهیم و از دکتر ایرانی تا کالای ایرانی را «بی ارزش» بنامیم، یعنی از دیدن آثار تاریخی غربی لذت ببریم ولی روی دیوارهای تخت جمشید یادگاری بنویسیم، یعنی در فوتسال ایران تبانی روی دهد و آنگاه سقوط فوتسال در آسیا و جهان را نبینیم و از مدیریتش دفاع کنیم، یعنی پس از انتخاب به عنوان رییس از تغییر و تحولات تازه بگوییم ولی همان افراد بر سر کار باشند و همان رویه دنبال شود، یعنی شعار «استقلال» فوتبال بدهیم اما در مجامع مختلف انتخاباتی «تخلف» کنیم، … شما درست میگویید آقای رییس! ما همه از باورهای کور خستهایم، از خجالتهای ابدی خستهایم…
۴ - علی کفاشیان: «آخرتم را به خاطر مسائل دنیوی خراب نمیکنم۲» نکته مهم درباره کسانی که در ملاء عام اعتراف میکنند این است که حواستان به چیزهایی باشد که او اعتراف نمیکند. صحبت امروز فوتبال ایران، کمرنگ شدن «وجدان» است، گو اینکه هر چه میگذرد ما «باید» کم حرفتر و منفعلتر شویم. دورویی در فوتبال ایران بیداد میکند، از تماشاگر تا مربی، از بازیکن تا مدیر، کدام رفتارها را باید باور کرد؟ به کشورهای توسعه یافته در فوتبال دقت کردهاید؟ کمتر پیش میآید یک «بحران» را دو بار تکرار کنند. به نظر میرسد هر بحران برای آنها درسی برای حل بحران بعدی است و برای همین جنس
«شکست» های احتمالی برای آنها متفاوت است اما در فوتبال ایران همیشه «بحران» ها و «شکست» ها شبیه هم شده است. از انتخاب سرمربی تیم ملی تا نتایج فوتبال، از زد و بندهای معمول تا عملکرد مدیران فوتبال… این شکستها و پیروزیها، این امتیازات به دست آمده و از دست رفته، این شادیها و ناراحتیها واقعا «حق» ما نیست، توهم «این» نتایج بادآورده و بی برنامه هیچگاه به توسعه منتهی نمیشود؛ مشکل «نگاه» است…
پینوشتها:
۱ - گفتوگو با خبرآنلاین، ۵بهمن ۸۹
۲- گفتوگو در برنامه ۹۰ ، ۲۲ آبان ۹۱