مدیریت فوتبال ، مقصر اصلی شکست های سریالی؛
خنده آزار دهنده مدیریت فوتبال به مردم فوتبالدوست
به یاد آوردن روزهایی که فوتبال ایران در آسیا حرف اول را می زد خیلی سخت و دشوار نیست. روزگاری که ورزش تا این حد با سیاست آمیخته نشده بود و اجازه ورود به هر فردی را نمی داد. آن روز ها حتی اگر می باختیم مردم چشم امید به آینده داشتند و می گفتند که ان شاالله در آینده جبران می کنیم و امروز به جایی رسیدیم که دیگر فوتبال برای همان مردمان بی اهمیت و وسیله ای برای سرگرمی شده است.
به گزارش خبرنگار سرویس ورزشی «افکار» بیش از چهار سال است که فوتبال ایران یک روز خوش به خود ندیده است. در سال های بعد از بازگشت از جام جهانی ۲۰۰۶ نه دیگر پا به این مسابقات نگذاشتیم، بلکه در مسابقات دوستانه و محلی هم به گونه ای بازی کردیم که بالاخره تعداد تماشاگران تیم ملی در یکی از بازی ها به زیر هزار نفر رسید. کاری که علی کفاشیان و دوستانش در فدراسیون فوتبال زحمات بسیاری برای آن کشیدند و سرانجام به موفقیت رسیدند.
پانزده سال قبل وقتی تیم ملی ایران در نیمه نهایی جام ملتهای ۱۹۹۶ در ضربات پنالتی مغلوب عربستان شد و از صعود به فینال بازماند، بغض فرو خورده جامعه از این اتفاق را میشد لمس کرد. یک روز بعد همه با حسرت از فینالی که از دست رفت حرف میزدند. پانزده سال بعد تیم ملی ایران در مرحله یک چهارم نهایی در وقتهای تلف شده به کره جنوبی میبازد اما خبری از آن حس و حال نیست. انگار همه منتظر این شکست بودند. فوتبال در این سالها آن قدر به آرزوهای مردم پوزخند زده که دیگر حسابی روی آن باز نمیکنند.
ریاست علی کفاشیان در فوتبال یادآور ناکامیهای پرطرفدارترین رشته ورزشی ایران است. تیم ملی در زمان ریاست وی از راهیابی به جام جهانی آفریقای جنوبی بازماند و در روزهای گذشته قهرمانی جام ملتها را هم از دست داد؛ یعنی تیم ملی همان نتیجهای را به دست آورد که در دوره قبلی جام ملتها فدراسیون بدون «رئیس» کسب کرده بود. در جام چهاردهم بهدلیل شرایط ویژه فوتبال داریوش مصطفوی بهعنوان سرپرست موقت، فدراسیون را اداره میکرد و تیم ملی در مرحله یک چهارم و در ضربات پنالتی مقابل کرهجنوبی شکست خورد.
تیم ملی قرار بود در جام ملتهای ۲۰۱۱ از حیثیت فوتبالی دفاع کند که دقیقا ۳۴سال از قهرمانی به دور مانده بود. در تمام این سالها بارها شایسته قهرمانی بود اما به علت اشتباهات خودمان، جفای داور و بدشانسی قهرمانی را از دست دادهایم. سالهای ۱۹۸۴،۱۹۹۶ و ۲۰۰۴ فوتبال ما واقعا شایسته قهرمانی بود، هر۳ بار در مرحله نیمهنهایی و در ضربات پنالتی باختیم تا به فینال نرسیم و قهرمانی را از دست بدهیم. در این ۳دوره در تمام بازیها حتی یک باخت هم نداشتیم.
اما این بار قضیه به گونه ای دیگر پیش رفت و نه بدشانسی شامل حالمان شد و نه داوری به ضرر تیم ملی ایران بود. دیگر خبری از بازیکنان بنجل و قدیمی که تیم ملی را ارثو میراثخود بدانند هم نبود و تیمی یک دست و جوان را راهی این بازی ها کردیم. اما اینکه چه عاملی یا عواملی باعثشد تیم ملی ایران جام ملت های آسیای ۲۰۱۱ را هم با ناکامی پشت سر گذاشته و حسرت قهرمانی را ۴۰ ساله کند چه بود؟ در زیر به علل ناکامی های ایران در جام ملت ها اشاره خواهیم کرد.
مدیریت فوتبال، اولین و اصلی ترین علت شکست های سریالی
جام ملت های آسیا هم به پایان رسید و فرصت طلایی کفاشیان برای بقا در صندلی ریاست فدراسیون فوتبال از دست رفت تا شاید این بار به جای خنده های تکراری در پی ناکامی ها، شاهد استعفای این رئیس همیشه شکست خورده باشیم.
حذف تیم های نوجوانان و جوانان که تمام شد، تیم ملی امید هم نتوانست ناکامی آنها را جبران کند. تیم ملی بزرگسالان هم با شکست مقابل کره جنوبی نشان داد که دیگر حریف خطرناکی برای کره و ژاپن نیستیم و باید قبول کنیم که سطح فوتبال ما با تیم های شرق آسیا تفاوت فراوانی داشته است.
در این بین در حالی که تیم ملی عربستان در جام جهانی ۲۰۱۰ حضور داشت و در مسابقات دوستانه و تدارکاتی نیز عملکرد قابل قبولی از خود نشان داده بود، شکست در هر ۳ بازی رقابت های جام ملت های آسیا رئیس فدراسیون این کشور را مجاب کرد تا برای همیشه از سمت خود استعفا دهد.
در مقابل فدراسیون کفاشیان با شکست های سریالی که از عدم صعود به جام جهانی آغاز شد و به ناکامی تیم های ملی نوجوانان، جوانان، امید و بزرگسالان انجامید همچنان با گشاده رویی عنوان می کند که یک سال دیگر برای ادامه ناکامی ها در فوتبال خواهد ماند.
کفاشیان در شرایطی دست به این اظهار نظر زد که گمانه زنی ها حاکی از آن بود که ماندن یا رفتن وی به موفقیت یا عدم کسب نتیجه توسط تیم ملی در مسابقات جام ملتهای آسیا بستگی داشته باشد. اما بار دیگر در حالی که همه خبرنگاران در پایان دیدار تیم ملی کشورمان برابر کره جنوبی منتظر اظهار نظر کفاشیان بودند این رئیس پرخنده فدراسیون فوتبال به صراحت اعلام کرد که با وجود چنین نتیجه ای از سمت ام استعفا نمی دهم و تا یک سال دیگر در فوتبال ایران خواهم ماند.
این در حالی است که علی سعیدلو که تا ۲۳ روز دیگر سازمان تحت امرش منحل میشود، پیش از جام ملتها گفته بود این بازیها آخرین فرصت ما برای فدراسیون فوتبال است. بنابراین تنها یک سال از دوره مدیریت مدیر خنده رو باقی مانده و به نظر میرسد پس از بازگشت به ایران اتفاقات تازهای در انتظار او خواهد بود.
بنابراین گزارش آیا علی کفاشیان حالا این ضعفهایاشکار را میپذیرد یا باز هم به دنبال پیدا کردن بهانههایی برای توجیه است؟
قطبی و بازیکنان تقصیری نداشتند
از قدیم گفته اند آزموده را آزمودن خطاست. پس از اولین باری که قطبی اعلام کرد دو کره را مثل کف دستش می شناسد و توانایی این را دارد تا تیم ملی فوتبال ایران را به جام جهانی برساند و نتوانست، باید فدراسیون فوتبال سراغ مربی بزرگ و با تجربه می گشت تا بتواند از پتانسیل موجود بهتر استفاده کند و نتیجه مناسب و در شان کشور بزرگ ایران کسب کند.
وقتی رئیس سازمان تربیت بدنی در اقدامی عجولانه پیش از آغاز جام ملت ها خبر از جدایی افشین قطبی می دهد نباید انتظار داشت که بازیکنان تیم ملی آنچه راکه مربی تیم از آنها می خواهد در زمین مسابقه پیاده کنند و خود مربی نیز دیگر انگیزه ای برای ادامه کار نخواهد داشت.
افشین قطبی در ۳۰ مسابقه روی نیمکت تیم ملی ایران نشست و در ۱۵ بازی به پیروزی رسید. ۸ مسابقه باشکست به پایان رسید و ۷ دیدار هم به تساوی کشید. از همین رو نمی توان ایرادی به کار افشین قطبی گرفت. چراکه تیم افشین قطبی در جام ملتها سازماندهی خوبی داشت. او تلاش میکرد اصول اولیه فوتبال استاندارد را در سبک بازی رعایت کند و میتوان گفت این تیم به لحاظ اتحاد و دوری از حواشی اردویی، سالم ترین تیم سالهای اخیر فوتبال ایران بود.
بنابراین گزارش نتایج ضعیف به دست آمده در ردههای مختلف پایه و بویژه ناکامی اخیر در جام ملتهای آسیایی قطر لزوم یک خانهتکانی اساسی در تشکیلات فوتبال ایران را به وضوح گوشزد میکند. مدیریتی که به اعتقاد اهالی فوتبال هنوز نتوانسته بین جدی و شوخی، منطقی را در گفتار و رفتار خود حاکم ساخته و پاسخگوی انتظاراتی باشد که پیرامون این رشته جذاب وجود دارد.