تبلیغات
کد خبر: ۱۷۸۰۶۸

حرفه ای های آماتور

کاپیتان استقلال کیست؟

کسی به دل نگیرد این حرف ها را و لطفا انگ تعصب به نگارنده زده نشود. بحثدرد یک جامعه است، همه باشگاه ها عضو خانواده فوتبال ایران هستند و نمی توان نقطه ضعفی غیر فنی را تنها مختص به یک رنگ دانست.

کاپیتان استقلال کیست؟
افکارنیوز گروه ورزشی:

داستان فقط مربوط به یک رنگ خاص نیست، مشت نمونه خروار است. کسی به دل نگیرد این حرف ها را و لطفا انگ تعصب به نگارنده زده نشود. بحثدرد یک جامعه است، همه باشگاه ها عضو خانواده فوتبال ایران هستند و نمی توان نقطه ضعفی غیر فنی را تنها مختص به یک رنگ دانست.

سالها است که سخن از بین المللی شدن می گوئیم و از حرفه ای بودن تعریف کردیم اما در ساده ترین مسائل هم قادر نیستیم که بین المللی باشیم. نگاهی به حوادثاخیر بیافکنیم؛ قصه کاپیتانی در استقلال باید تا این اندازه مهم باشد؟! جواد نکونام تا همین چند وقت پیش در حرفه ای ترین لیگ دنیا توپ می زده است، مهدی رحمتی شماره یک فوتبال ایران و بدون شک بهترین سنگربان حال حاضر فوتبال ایران است. واقعا خنده دار است وقتی قضایا را از بیرون نگاه می کنیم.

اشتباه نکنید، معتقدیم بازوبند کاپیتانی آن طور که امیر قلعه نوعی گفته یک تکه پارچه نیست بلکه نشان کاپیتانی مفهوم رهبری می دهد. یعنی کسی که قادر به رهبری گروهی باشد و این رهبر باید تاثیر گذار باشد و توجه کند و تصمیم گیری صحیحی داشته باشد و تحمل خود را بالاتر از هم نگاه دارد. حالا آیا این ویژگی های را در میان مدعیان کاپیتانی در استقلال دیده ایم؟!

یک کاپیتان بین المللی خوب چه کسی است؟ برای بیان مثال نگاهی به رهبران موفق چند سال اخیر فوتبال جهان یعنی مردانی چون کاسیاس و ژاوی و پویول و می اندازیم. این رهبران نشانه های رهبری را که ذکر کردیم به خوبی دارند. آنها تیمهای خود را به خوبی رهبری می کنند. بعنوان مثال کاسیاس مشکل بزرگی که با مورینیو دارد در این نکته است که روابط خوبی با بارسلونائی‌هائی چون ژاوی و پویول و … دارد و این مسئله به مذاق مورینیوی مغرور خوشایند نیست که گویا پدیده " پرتغالی ها " ما در مورد او هم صدق می کند که می اندیشند مرکز جهان هستند.

کاسیاس خونسرد است. با او رفتار بدی می کنند اما روی نیمکت می نشیند و در طول سالهای طولانی بازی خود هیچگاه دنبال حاشیه نبوده است و کم فروشی نکرده و منافع خودش را بر منافع تیمی ترجیح نداده است، و از همه مهمتر او یک برند موفقیت است او در وجه داخلی یعنی در لا لیگا و چه در بعد جهانی تیم ملی اسپانیا عامل موفقیت بوده است.

در فوتبال ما چه کاپیتان موفقی در سالهای اخیر می توانیم بیابیم که این چنین بوده باشند؟ مردانی چون نکونام و یا فرهاد مجیدی و یا رحمتی چنین رفتارهائی داشته اند؟ شاید مقایسه بی دلیلی باشد که کاسیاس را با مردان فوتبال آماتور حرفه ای نما مقایسه کنیم، پس به معیار های خود باز می گردیم در فوتبال ما کاپیتان های ما چه کسانی بوده اند؟ چه معیار هائی داشته اند؟ بر خلاف نظر علی فتح الله زاده که معتقد است مکتبی در استقلال نیست(هرچند وی چند ماه پیش معتقد به وجود مکتب حجازی در استقلال بود و قلعه نوعی را جزو این مکتب دانست) باید بگوئیم که فوتبال ما و تیمهائی چون استقلال امروز و تاج دیروز و پرسپولیس امروز و شاهین دیروز و پاس دیروز و کیان و دارائی و عقاب و … مکتب دارند و برای اثبات این معیارها به سخنان حسن آقا حبیبی اشاره دارم که می گوید؛ " در روزگار ما تیمها و بازیکنان با هم قسم نامه امضا می کردند ". خود حسن آقا پس از اختلاف با تیم شاهین دکتر اکرامی نمی توانست به تیم تاج منتقل شود زیرا باید تکلیف قسم نامه او مشخص می شد.
اما در فوتبال امروزی به راحتی تیم را ترک می کنند و حتی اعلام می کنند دوست ندارند که برای این تیم بازی کنند علی رغم این که مخارج بی دلیلی را برتیمی تحمیل کردند. فرهاد مجیدی تیم را به یک باره ترک می کند به قطر می رود و یا نکونام مجانی از اوساسونا جدا می شود اما اعلام می کند باشگاه باید به او چند صد هزار یورو در ازای رضایتنامه از اوساسونا بپردازد آیا این گونه افکار شایسته کاپیتانی است؟ رحمتی چند بار در هنگامی که قرار داد داشته ناز کرده که از تیم می رود و این مسائل فقط مختص استقلال نیست و یا حسن آقا حبیبی می گوید؛ " در تیم پاس تا ۸ کاپیتان پشت سر هم معلوم بود " این معیارها در تیمهای ما وجود دارد فرهاد مجیدی می گوید؛ " خودم بازوبند کاپیتانی را به بازو جوان ترین بستم " آیا این روش معنای مدیریت می دهد؟ و یا جواد نکونام بی این که سابقه استقلالی شدن داشته باشد به صرف این که کاپیتان تیم ملی است خواهان کاپیتانی در استقلال بوده است؟!

می پرسیم چرا این قصه برای علی دائی رشد کرده در فوتبال مدرن آلمان نبوده که حاضر نشد در حضور یحیی گل محمدی و پیروانی در پرسپولیس و یا صادقی در سایپا این کار را بکند؟ از سوی دیگر گوئی یادمان رفته است که رهبری در تیم با زور و اجبار حاضل نمی شود بلکه عامل توافقی و حتی در خیلی از وقتها انتخابی و یا حتی انتصابی است و به بازیکنی ربط ندارد که بخواهد به زور کاپیتان شود که نمونه آن کاپیتانی پاتریک اورا در منچستر یونایتد در زمانی است که گیگز و اسکولز همچنان در تیم هستند.

بيائيم نگاهي به الگوهاي كاپيتاني خودمان يعني مرداني چون علي جباري و ناصر حجازي و حسن حبيبي و پرويز دهداري و علي دائي و کریم باقری ... و يا نمونه هاي خارجي چون توتي و رائول گونزالس و فرناندو هيرو و پويول و كاسياس و بكن بائر و كرايوف و بابي مور و... بياندازيم و بيانديشيم كه اگر كاپيتاني بايد بر اساس منطق و رهبري باشد، شايد خيلي از صداهاي امروز بايد خاموش مي شد!

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات