فرزندان از پدر جدا از مادر سوا
هزینههای میلیاردی سرخها؛ حسرت بخاری آبیها
پدر خانواده به نظر می رسد تبعیض را به خوبی اجرا می کند، به یکی پول تو جیب بیش از حد می دهد و به دیگری پول بخور و نمیر هم نمی دهد.
فرهاد فخرآبادی / این یک اصل اثبات شده است علمی که " ورزش حرفه ای اگر در مسیر درست حرکت کند می تواند تاثیرات به سزایی در شادابی جامعه باقی بگذارد. علاوه بر تاثیر در روحیه جامعه ورزش در کشورهای حرفه ای وسیله یا است مناسب برای کسب درآمد است و باشگاه های ورزشی برای کشورشان سرمایه های کلانی از طریق ورزش و مشتقات اقتصادی مربوط به آن به دست می آورند. "
ایران هم به عنوان یکی از کشورهایی که صاحب ورزش و مدعی جهانی در برخی رشته ها سالهاست ادعای حرفه ای شدن در سر دارد. ادعایی که در نگاه های از دور هم کاملا مشخص است پوچ و بی اساس می باشد. زمانی نه چندان دور بود که اصل اول در ورزش ایران به قول ورزشی های قدیم غیرت و تعصب بود و ورزشکار بدون هیچ نوع چشم داشتی به میدان می رفت و از جانش مایه می گذاشت. اما امروز در سال ۲۰۱۳ میلادی عصر آن همت ها و غیرت ها به نوعی تمام شده است. نه اینکه ورزشکاران ما خالی از غیرت شده اند، بلکه حرف اینجاست که ورزش در سالیان دور تنها وسیله ای برای نشاط جامعه و سلامتی فرد تلقی می شد اما امروزه ورزش حرفه
ای یک شغل است.
ورزش حرفه ای شغلی شده است که باید مانند بسیاری از مشاغل برای موفقیت در آن لوازمی فراهم باشد. همانطور که که مهندس ساختمان به ایمنی کار و فراهم بودن لوازم و مصالح خوب برای پیشرفت بنایش نیاز دارد، یک ورزشکار هم برای رسیدن به اهداف مدنظر نیازمند لوازمی است که بتواند با خیال راحت تمام مشغله های زندگی اش را رها کند و به شغلش بپردازد.
با خودمان شوخی نداریم و نمی توانیم سر خودمان را کلا بگذاریم. باید روراست بود و پذیرفت اوضاع ورزش حرفه ای در ایران تاسف بار است. گوشه ای از این تاسف اینجاست که می شنویم نهاد سکان دار ورزش ایران برای کسب درآمد به شیوه ای متوسل شده است که می تواند در سطح دنیا بی نظیر و البته مایه سرافکندگی ورزش کشور را فراهم کند. در خبرها آمده است کمیسیون تنظیم مقررات ارتباطات با تصویب تعرفه ارسال پیامک طرح ملی ورزشیاری به وزارت ورزش و جوانان اجازه داد تا از طریق شبکههای تلفن همراه و تلفن ثابت کمکهای نقدی جمعآوری کند.
یک نفر از مسئولان وزارت خانه بزرگ خیابان سئول به ما توضیح دهد این طرح یعنی چه؟ آیا ورزش ما اوضاع مالی اش با این همه منابع مالی که از طرق مختلف به آن تزریق می شود اینقدر خراب است که باید دست یاری به سوی مردم دراز شود؟ اگر ورزش ایران پول ندارد پس لطف کرده و آن واژه گول زننده ی حرفه ای را از جلوی نام ورزش برداشته و عنوان آماتوری را اضافه کنند تا خیال همه راحت شود و دیگر هیچ کس هم به عملکرد آقایان خرده نگیرد.
اما وقتی دقیق تر به ماجرا نگاه می کنیم پی می بریم به اینکه اوضاع اقتصادی ورزش خراب نیست بلکه پر از تناقض است. برای مثال دو تیم پرطرفدار پایتخت نمونه مشخص اوضاع اقتصادی ورزش محسوب می شوند، تیم هایی که سکان دار اصلی اش همان وزارت خانه ای است که می خواهد از طریق پیامک از مردم پول جمع کند.
پرسپولیس و استقلال فرزندان همان خانواده ای هستند که با زبان بی زبانی می گوید بی پول است. اما یکی از فرزندان سرخ رنگ اس. به راحتی قراردادهای میلیاردی برای جذب بازیکن می بندد و برای مثال همین هفته قبل بود که گفته شد برای جذب یک بازیکن بنا به ادعای خود مسئولان باشگاه پرسپولیس چیزی قریب به یک میلیارد تومان هزیه شده است.
اما در آن سوی سکه ورزش دولتی ایران باشگاه آبی پوش است. تیمی که اکنون در صدر جدول فوتبال ایران قرار دارد و نماینده ایران در مسابقات آسیایی است. اما اوضاعش صد و هشتاد درجه متفاوت به نظر می رسد. امیر قلعه نوعی حرفی زد که واقعا عرق شرم را بر گونه های ورزش ایران بیش از پیش روانه کرد. او گفته است: " حریفان ما در آسیا تا دندان مسلح هستند و قطعا برای بازیهای لیگ قهرمانان هم بازیکنان جدیدی به خدمت میگیرند آن وقت ما باید دنبال یک بخاری برای رختکن باشیم. هر روز بازیکنان به من میگویند مشکل بخاری کی حل میشود. شما نگاه کنید که کار استقلال به بخاری کشیده است آنوقت حریفان ما در
آسیا هر روز قوی تر از قبل میشوند. "
حالا این دو حرف را طی یک هفته کنار هم بگذاریم؛ دو فرزند وزارت محترم ورزش و جوانان را نگاه کنیم. یکی به آن صورت پول خرج می کند و یکی دیگر دنبال خرید یک بخاری است برای گرم کردن رختکن تیمش. پدر خانواده به نظر می رسد تبعیض را به خوبی اجرا می کند، به یکی پول تو جیب بیش از حد می دهد و به دیگری پول بخور و نمیر هم نمی دهد. لطفا پدر خانواده بهانه های تکرای نیاورد که فرزند سرخ از طریق دیگری کسب درآمد می کند؛ کسی باورش نمی شود که محمد رویانیان منبعی غیر از همان خانواده برای کسب درآمد داشته باشد.
حالا چه اتفاقی در ورزش ایران افتاده است نکته مبهمی است؛ آدم می ماند که بالاخره در ورزش ایران پول هست یا نیست. اوضاع گیج کننده است قضاوت با شما خواننده محترم.