ورزش ایران در حسرت آرامش
باید پذیرفت که غیر ورزشیها بالاخره میروند؟
کار به جایی رسید که حتی اعلام شد با این اوضاع اصلا دور از انتظار نیست که در آیندهای نزدیک خوذ مسئولین برای داخل کشورمان مسابقات جهانیِ داخلی برگزار کنند.
تعلیق واژه ای آشنا برای ورزش ایران شده است، چند سالی است که جامعه ورزش ما درگیر ماجرائی است که همه ی علت آن اساسنامه ی ناقابلی است که بر حسب آن ورزش کشور باید عین ورزش سایر ملل اداره شود و در این زمینه تمامی ملل باید ا هم همسان باشند. اوایل تاکید اکید دوستان ورزش نشین بر این بود که ما تافته جدا بافته ایم اما چند وقتی است مجامع بین المللی از سُمه پور زور خود استفاده کرده و ورزش کشورمان را تهدید می کنند. اوایل این ها شوخی پنداشته می شد اما کم کم ثابت شد که اجنبی ها در این مورد شوخی ندارند. کار به جایی رسید که حتی اعلام شد با
این اوضاع اصلا دور از انتظار نیست که در آینده ای نزدیک خوذ مسئولین برای داخل کشورمان مسابقات جهانیِ داخلی برگزار کنند.
اما امروز که چند سالی است از شروع ماجرای تهدید می گذرد جارچیان اعلام نموده اند که اساسنامه تصحیح و به مقر اساسنامه داران عالم ورزش(IOC) ارسال شده و به امید حق، بی حرف پیش ما هم جزء کشورهائی می شویم که دیگر مورد تهدید اجانب ورزشی قرار نمی گیریم!
اینکه چرا بین همه ی کشور های ریز و درشت دنیا از افریقا تا آمریکا، از آسیا تا اقیانوسیه، کشور ما و ورزش ما مورد تهدید قرار می گرفت؟ و باز اینکه چرا بین این همه کشورهای همسایه و غیر همسایه، ما جزء یکی دو کشور غیر دموکرات ورزشی جهان قرار گرفته ایم و متهم شده ایم؟ سوال مهم تر این است که چرا IOC هیچ آدرسی از کشورهای افریقائی، آمریکائی و حتی همین همسایگان عرب ما ندارد. که البته ندارد و…
ما خوشحالیم و اهالی و علاقمندان به ورزش نیز دوصد که بالاخره اساسنامه نویسان کشور بدون درنگ و فوت وقت کاری را کرده اند شایسته و درخور که در آن هم مدعیان جهانی به گوشه رینگ می روند و هم ما سربلند و گردن فراز در تمام میادین حاضر می شویم. اما…
اما جدای از پرسش های بی پاسخ فوق، پرسش اساسی این است که کدام بند و یا بندهای اساسنامه، محل مناقشه ی ما و جهانیان بوده است؟! و اینکه این مناقشه ها با چه بند و یا بندهائی تصحیح شد؟ و آخر اینکه میزان ساعت اوقات شریفی که از آقایان بر حلق اساسنامه ریخته شد چقدر بوده است؟
به عبارت ساده و روان، ما به چه دلیلی تهدید می شدیم و حال به چه دلیل دلیل تری دیگر تهدید نخواهیم شد و آیا ورزش نشینان واقعا قصد ترک این جبهه پر منفعت را دارند؟