حال روز کارلوس کیروش
او میداند که نمیداند
این غریبه نمیدانست که فوتبال ما باثبات نیست و «بگیر - نگیر» دارد و بیش از سه دهه است که بازسازی نشده.
فوتبال کشور روزهای غمانگیزی را پشت سر میگذارد و روزهای غمانگیزتری را هم پیش رو میبیند اما چنین به نظر میرسد که در این میان نه در وزارت ورزش و نه در فدراسیون فوتبال، برای دگرگونی اساسی و بنیادین این رشته جذاب و پرطرفدار که هر روزه صنعتیتر، تجاریتر و متاسفانه سیاسیتر هم میشود هیچ گونه عزم و اراده جدی وجود ندارد.
یک فدراسیون … که متاسفانه عمرش هم دارد به درازا میکشد همه چیز و همه کس را رها کرده و در پشت چهره یک مربی اسم و رسمدار ادای فدراسیونهای کارآمد و کاربلد را درمیآورد و امیدوار است دری به تخته بخورد و معجزهیی چون «معجزه ملبورن» رخ دهد و فوتبال ما باز هم جهانی شود! نگونبخت، این موسیو کیروش که شنیده بود تیم ملی ما سه بار به جام جهانی راه پیدا کرده، سالها در آسیا آقایی کرده، چنین بوده است و چنان و تماشاگرانش هم بهترین تماشاگران دنیا هستند.
از بد حادثه قبل از پذیرفتن سرمربیگری تیم ملی ایران با چشمان حیرتزدهاش تماشاگر مسابقهیی هم بود که تیم ما، تیم ملی روسیه را شکست داد(تیم علیرضا منصوریان). این غریبه نمیدانست که فوتبال ما باثبات نیست و «بگیر - نگیر» دارد و بیش از سه دهه است که بازسازی نشده. او نمیدانست که فوتبال ما پس از جام جهانی ۱۹۷۸، سالها از جیب خورده و اندوختههایش به پایان رسیده(تعبیر حسن آقا حبیبی از فوتبال ایران در مصاحبه اخیرش). او نمیدانست که ما استادیومها و میدانهای فوتبالمان را با سرخاب و سفیداب بزک میکنیم تا از AFC امتیاز بگیریم. او نمیدانست در سرزمین ما مردی چون
غلامحسین نوریان را که یک فوتبالیست ملی بوده به ریاست فدراسیون تنیس - ورزشی که تفریح آقا نوریان است - برمیگزینند و یک ملیپوش دیگر فوتبال مثل حسین فرزامی آنقدر نک و نال میکند تا ریاست فدراسیون اسکواش را پیشکش او کنیم. او نمیدانسته رییس فدراسیون فوتبال ما در جوانی یک دوومیدانیکار بوده که تمام هنرش راستگویی است و حالا حتی از همین راستگویی هم پشیمان شده! «دروغ نمیگویم اما قرار نیست هر حرف راستی را هم به زبان آورم.» کیروش نمیدانست در پس پرده این فوتبال، چه بریز و بپاشها و چه بدهبستانها که نمیشود. او نمیدانست که در این فوتبال چه زد و بندها و چه
حیله و نیرنگها که برای «انتخاباتش» نمیشود. او نمیدانست در فوتبالی که آه در بساط ندارد تیمهای چند ده میلیاردی میبندند!
كارلوس كيروش خيلي چيزهاي ديگر را هم نميدانست و چه بسا هنوز هم نميداند. شايد او نداند كه اگر تيمش نتيجه نگيرد، در مصاحبه تلويزيوني ميتواند به جاي تحليل فني، از نيروي انتظامي و نيز شهرداريهاي مناطق تعريف و تمجيد كند. شايد او نداند كه ميتوان داوري يك مسابقه را عالي توصيف كرد و از تيم داوري تشكر كرد و به فاصله ۱۰ دقيقه فرياد برآورد كه داور مانع پيروزي ما شد و در پاسخ به اين پارادوكس و تناقض آشكار هم با يك جمله كار را تمام كرد: او چنين خواست(!) مردي كه آبروي ورزشياش را در فوتبال طناز ايران هزينه كرده شايد نداند كه بسياري از رسانههاي ورزشي اين مرز و بوم گزينش وي از سوي
فيفا به عنوان دهمين مربي برتر جهان را به سخره گرفتهاند و از اين انتخاب به عنوان طنز ياد ميكنند! اما كيروش و كيروشها دير يا زود پولشان را تمام و كمال ميگيرند و از اين كشور ميروند و دست اهل و نااهل براي همه رو ميشود و... آنگاه آيا دنيا به ما نميخندد كه مثلا چرا براي يك مشت بچه محصل، يك استاد دانشگاه را به خدمت ميگيريم؟! داربي اخير را كه فراموش نكردهايم؟ آيا آيينه تمامنماي فوتبال ايران نبود؟ افسوس...