تبلیغات
کد خبر: ۲۰۵۱۶۴

امیر حاج رضایی: فوتبال جدال بین تنش و آرامش است

گفتگوی پیش رو از آن دست مصاحبه هایی نیست که با ستاره ها انجام می شود و در آن قدر و وزن و علایق شان سخن به میان می آید.

امیر حاج رضایی: فوتبال جدال بین تنش و آرامش است

به گزارش افکار نیوز،زود قضاوت نکنید! آیا زود قضاوت کردن کار درستی است؟ خب اگر قرار بر صداقت باشد باید عنوان کرد! گفتگوی پیش رو از آن دست مصاحبه هایی نیست که با ستاره ها انجام می شود و در آن قدر و وزن و علایق شان سخن به میان می آید. عکس آتلیه ای هم در کار نیست!

دنبال چیزهای جدی تری هستیم. مصاحبه ای که قرار است بخوانید یک بحثکارشناسی است بین من و «امیر حاج رضایی» در مورد بخش مهمی از فوتبال یعنی «هواداران» و بررسی نقش «آرامش» در آنها، اما خب کی گفته که خواندن این گفتگو از حوصله شما خارج است؟ کی گفته که ذائقه مخاطب دنبال مباحثی که «سرش به تنش می ارزد» نیست؟ هست. مطمئناً هست. تضمین خواندنی بودنش با من. قضاوتش با شما. بفرمایید:

 فرض کنیم که شما این امیر حاج رضایی که هستید، نبودید! یک حاج رضایی عادی بودید مثل میلیون ها آدم دیگر که شناخته شده نیستند. یک امیر حاج رضایی عادی چگونه مسابقه فوتبال را در ورزشگاه تماشا می کند؟ آیا امکانش بود که یک «دو آتیشه» از آب در بیایید؟

** چه غافلگیر کننده!(پوزخند می زند) خب طبیعی است که به عنوان یک مربی و در حقیقت معلم فوتبال مراقب رفتارم باشم، نه فقط در ورزشگاه بلکه در همه جا اما راستش را بخواهید اگر یک حاج رضایی عادی بودم اصلاً ورزشگاه نمی رفتم.

 دلیلش تنبلی است؟
** نه، به هیچ وجه. من شیفته فوتبالم و همه می دانیم که از نزدیک دیدنش لذت خاصی دارد اما متاسفانه فضای ورزشگاه های ما سالم نیست. به عنوان مثال به خاطر همکاری با یکی از تیم های لیگ برتری، روزی مجبور شدم به ورزشگاه بروم. دو ردیف بالاتر از من یک آقای جا افتاده همسن و سال خودم یکریز داشت شعارهای رکیک می داد و ناسزا می گفت. بیست و چند دقیقه که گذشت، دیگر طاقتم طاق شد. برگشتم نگاهش کردم تا شاید با دیدن من خجالت زده شود. واقعاً تحمل شنیدن آن الفاظ از یک چنین کسی که سنی از او گذشته، تحمل کردنی نیست.

 چرا نباید سکوها فضای آرام تری داشته باشد؟
** تنش در ذات فوتبال است. گاهی پیش آمده که این تنش ها و استرس ها چندین نفر کشته داده است. گزارش هایی به فیفا رسیده که در مراحل حذفی و هنگامی که کار به زدن ضربات پنالتی می کشد، حملات قلبی افزایش پیدا می کند. فیفا دنبال یک راه حل جدی برای این قضیه گشت و از قانون هایی مثل گل طلایی و گل نقره ای استفاده کرد اما خب موثر نبود. هنوز هم نتوانسته چیزی را جایگزین ضربات پنالتی کند. به نظر می رسد آرامش و فوتبال دو موضوع متناقض باشند. حساسیت بالای این ورزش همه چیز را تحت تاثیر قرار می دهد. فوتبال پادشاه قرن است.

من این حرف را قبول ندارم. فوتبال مهم و وسیع است اما قطعاً برتر از انسان نیست. آدمیزاد قابلیت نامحدودی برای یادگیری و کنترل خودش دارد. اگر قرار باشد این هیجان و حساسیت بالا در فوتبال را کنترل نکنیم و بشویم اسیر دست این ورزش، واقعاً به کجا خواهیم رفت؟

** من هم منظورم این نبود که هیچ کاری نکنیم. بحثم این بود که ذات فوتبال با هیجان گره خورده است. فوتبال جنگ است، ‌ تنش زاست. شما ببینید در والیبال یک تور چند متری مانعی است بین دو دسته بازیکن اما در فوتبال برخوردهای فیزیکی وجود دارد و چه بسا برای حفظ همین آرامشی که شما می گویید، فیفا قوانینی را تدوین می کند که طی آن مثلاً‌ تکل از پشت، ممنوع شده است.

چرا؟ چون امواج خشونت داخل زمین به سکوها می رسد. این وسط البته مسئله ای هست که کار را مشکل کرده و می کند، ‌ آن هم غیر قابل پیش بینی بودن فوتبال است. فوتبال از همه ما جلوتر است. بسیاری از گل های سالم، مردود اعلام شده یا برعکس گل های مردودی مثل گل مارادونا به انگلیس که با دست زده شد، پذیرفته شده است. اینها آرامش تماشاگر را می گیرد. این موضوع را باید قبول کرد.

 شخصاً مشکلی در پذیرش این موضوع ندارم اما بحثم اینست که با وجود تمام مسائلی که فرمودید، تماشاگر باید یاد بگیرد و بپذیردکه اشتباه و خشونت بخشی از فوتبال است. باید به این درک برسد که اتفاقات فوتبال مربوط به درون زمین مسابقه است. روی همان گل مارادونا حتی اگر دو کشور آرژانتین و انگلیس وارد جنگ جدیدی همه می شدند، باز فایده ای نداشت. اینکه تماشاگر با تن و روان سالم، ورزشگاه را ترک کند، ‌ بهتر است یا اینکه چند نفر کشته شوند؟

** ببینید آرامش در ورزشگاه ها یک مقوله فرهنگی است. یعنی بسته به اینکه شما برخاسته از کدام سطح فرهنگی باشید، نگاه تان به مقوله آرامش و برداشت تان از آن متفاوت است. یک مثال می زنم. در فوتبال اسکاتلند دو تیم باشگاهی گلاسکو رنجرز و سلتیک با هم رقابت دیرینه دارند. فکر می کنید ریشه رقابت طرفداران این دو تیم، ورزشی است؟ خیر، آنها رقابت مذهبی دارند. به قدری حساسیت شان بالاست که اگر روز بازی برسی آنجا و از یک طرفدار سلتیک بپرسی که بازی رنجرز و سلتیک در کدام ورزشگاه برگزار می شود از تو خواهد رنجید و به شدت اعتراض خواهد کرد، فکر می کنید چرا؟

 می گوید چرا اسم تیم ما(سلتیک) را اول نیاوردی!
** بله، دقیقاً. اگر رنجرز میزبان باشد با وجود اینکه طبق قوانین فوتبال نام تیم میزبان باید اول بیاید، باز سلتیکی ها اعتقاد و انتظار دارند که نام تیم آنها را اول بیاوری و برعکس، گلاسکویی ها هم همین طور. شما بازیکنانی مثل بالوتلی، کاسانو و ته وز را در نظر بگیرید. هیچ کس نتوانسته از پس آنارشی آنها بر بیاید. بازیکنانی مثل اینها خشونت تولید می کنند. فوتبال یک نبرد دائمی بین تنش و آرامش است که البته بیشتر هم به سمت تنش گرایش داشته است.

 دلیلش اینست که برای تولید آرامش در فوتبال کم کار شده است. خود شما اگر جای بالوتلی باشید و شعارهای نژاد پرستانه بشنوید، عصبانی نمی شوید؟ در همین فوتبال خودمان بازیکنی که مدام دارد ناسزا می شنود چه باید بکند؟ تا حدودی تحمل می کند و بعد بسته به نوع شخصیتش واکنش نشان می دهد مثل عکس العملی که پولادی در بازی مس کرمان مقابل پرسپولیس نشان داد.

** بله، اینها هم هست. تنش های دو طرف است که بالاخره ایجاد می شود. این را هم باید در نظر بگیریم که دست فیفا بسته است. در فوتبال مسئله ظریفی وجود دارد. باید قوانینی اتخاذ شود که زیبایی این ورزش را از بین نبرد. اوایل سال ۷۰ لیگ را در ایران به دو گروه تقسیم کردند و استقلال و پرسپولیس را از هم جدا کردند که مثلاً‌ تنش کمتری ایجاد شود. رفتیم از ترس مرگ، خودکشی کردیم.

 از آن طرف در فصل قبل ۵ بازی بین سرخابی ها برگزار شد و خون هم از دماغ کسی نیامد. چون روی این بازی ها مانور نسبتاً صحیحی داده شد که البته کافی نیست. تماشاگر باید آموزش رفتاری ببیند.

** فقط بحثآموزش نیست. برای تماشاگر باید ارزش قائل شد. خیلی وقت ها همان بازیکنی که ناسزا می شنود مقصر نیست. شما ببینید خیلی از تماشاگرانی که به ورزشگاه می روند، وسیله نقلیه ندارند و حمل و نقل عمومی هم برایشان کافی نیست، ساعت ها پشت در می مانند، در ورزشگاه ها با احترام با آنها برخورد نمی شود، امکانات رفاهی ندارند و… اینقدر اذیت می شوند که یک اشتباه داوری حکم تلنگر را دارد و موجب طغیان شان می شود. اینها را هم باید در نظر گرفت.

 بله، پذیرفتنی است. در این زمینه باید سیاستگذاری کلان بشود. اقدامات مستقل سازمانی کافی نیست. نیاز به یک برنامه ریزی کلی از سوی حاکمیت است تا همه سازمان ها و نهادهای مربوطه را همسو کند و موظف به ارائه خدمات، ‌در حال حاضر و به عنوان حسن ختام بحث، شما یک جور پیشنهاد عملیاتی بدهید که بشود رویش کار کرد.

** به نظر من باید در فاصله برگزاری دو فصل، نشست های آسیب شناسی برگزار شود. در فوتبال ما بعد از باخت، خیلی ها خصوصاً داوران ایمنی ندارند. اینها نیازمند ارتقای سطح فرهنگی جامعه است. باید نشست هایی با حضور اساتید جامعه شناسی و روانشناسی برگزار شود و موضوع، مورد بررسی قرار بگیرد.

منبع: آرامش/ گفتگو: جمشيد محبي

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات