حال و روز وخیم فوتبال در ایران؛
افزایش تاسف بار درگیری های خونین در ورزش
حال و روز این روزهای فوتبال ایران در حالی به شدت به هم ریخته و وخیم است که هر فردی که خارج از مجموعه ورزش قرار دارد به خود اجازه جسارت به ورزشکاران را می دهد.
به گزارش خبرنگار سرویس ورزشی افکار فوتبال ایران در یک ماه اخیر آبستن حوادث و حاشیه های فراوانی شده که اغلب آنها را مدعیان زور و مشت و لگد به وجود آورده اند. از همین رو در گزارشی که تهران امروز آن را منتشر کرده به این موضوع پرداخته شده است. آنها مرا کتک زدند و از خوابگاه بيرون انداختند.
شب هم به خوابگاه راهم ندادند و بازهم تهدیدم کردند. دیشب را در خانه یکی ازهمتیمیهایم سر کردم.» این اظهارات بیپرده والبته دردناک محمد رشید مظاهری، دروازهبان استقلال اهواز است که چند روز پیش مورد ضرب و شتم افراد ناشناس قرار گرفت. دروازه بان تیم ملی امید اولین نفری نیست که قربانی زدوبندهای گاه و بیگاه فوتبال ایران شده و مطمئنا آخرین نفر هم نخواهد بود.
وقتی در لیگ برتر که در کانون توجه عموم قرار دارد نزاع و درگیری فیزیکی بیداد میکند بروز اتفاقاتی از این دست در لیگ دسته اول که حکم حیات خلوت شلوغ فوتبال ایران را دارد عجیب به نظر نمیرسد. بهرغم نمایش فاجعه بار استقلال اهواز اوضاع برای دروازه بان جوان این تیم چندان بد نبود.
روزهای تاریک محمد رشید مظاهری اما با انتخاب فیروز کریمی به عنوان سرمربی این تیم آغاز شد. او ماجرایی را روایت میکند که نشان میدهد سرمربی جدید برای به سایه بردن دروازهبان اصلی و باز کردن جا برای بازیکنی که با او قرابت فامیلی دارد به ترفندهای عجیب و غریبی متوسل شده است: «در استقلال اهواز برای من اتفاقاتی افتاده که همه باید از آن باخبر شوند. بعد از بازی رفت با قرقیزستان به اردوی تیم استقلال اهواز در رشت برگشتم. آنجا از سوی مسئولان باشگاه اعلام شد که سه کارته هستم و نمیتوانم بازی کنم در حالی که اصلا سه کارته نبودم. آنها میخواستند من بازی نکنم تا به خواهرزاده
فیروز کریمی بازی برسد. مدتی قبل هم عدهای آدم اجیر کردند تا من را کتک بزنند.
چون آماده بودم و اجازه نمیدادم دروازه بان دیگری جایم را بگیرد. روز سیزدهم اسفند چند فرد ناشناس به همراه لیدرهای استقلال اهواز به خوابگاه ما آمدند. آنها مرا کتک زدند و تهدید کردند که اگر این ماجرا را فاش کنم برخوردی بدتر با من خواهند داشت. در تیم ما هرکس حق و حقوقش را طلب کند برای او پاپوش درست میکنند. برای من هم همین برنامه را دارند و میخواهند با تهدید و ارعاب از حقم بگذرم.» همه کتک کاری ها چند سال قبل که فرهاد کاظمی، سرمربی مس کرمان در لیگ هفتم مورد ضربوشتم علا عبدالزهرا بازیکن عراقی این تیم قرار گرفت در محافل خبری هیاهوی بسیاری به پا شد. در آن مقطع شاید کسی
باور نمیکرد که سالها بعد، زدوخوردهایی از این دست به یک اتفاق عادی در فوتبال ایران تبدیل شود.
مدتی بعد عماد محمدرضا، مهاجم سابق سپاهان در یکی از تمرینات این تیم با میله پرچم کرنربه سمت امیرقلعه نویی حمله کرد. اگر وساطت بازیکنان سپاهان نبود چه بسا نام قلعهنویی هم امروز در بین مربیان کتک خورده فوتبال ایران به چشم میخورد. حدود دو هفته پیش هم فیروز کریمی پس از نزاع خونین با لیدرهای استقلال اهواز که در کمین او نشسته بودند با سر و صورت خونین از مهلکه گریخت. لیدرهایی که منافعشان در گروی حذف فیروز کریمی بود چند روز بعد پرچم صلح را بالا بردند و امروز برای باز کردن جا برای خواهرزاده او، دروازهبان اصلی استقلال اهواز را مورد ضرب و شتم قرار میدهند. ناصر فریاد
شیران، یکی ازمربیان تیم نفت تهران پس از بازی این تیم مقابل مس توسط ماموران نیروی انتظامی مورد نوازش گرفت و اعتراف کرد در کرمان کتک مفصلی خورده است. درگیری فیزیکی علی دایی با لیدر باشگاه پرسپولیس به موج منازعات رایج در فوتبال ایران دامن زد.
لیدر پرسپولیس در حضور سرپرست موقت باشگاه یک مشت حواله صورت علی دایی کرد اما چند روز بعد در حالی که روی صندلی جایگاه ویژه ورزشگاه آزادی لم داده بود بازی پرسپولیس و فولاد را تماشا میکرد. آخرین پرده از سریال زد و خوردهای فوتبال ایران سه روز پیش و در ورزشگاه حافظیه شیراز روی صحنه رفت. درگیری فیزیکی مربی کروات فولاد گستر با مارتین رائول، دروازه بان خارجی برق شیراز صحنههای اکشن و حیرت انگیزی را در ورزشگاه حافظیه شیراز خلق کرد.
جرقه این درگیری زمانی زده شد که لوکا بوناچیچ سرمربی تیم گسترش در جریان بازی به مارتین رائول دروازبان تیم برق ناسزا گفت و توسط داور از روی نیمکت اخراج شد. در پایان مسابقه رویارویی دو طرف دعوا به درگیری میان این بازیکن و چند بازیکن دیگر از تیم گسترش انجامید. در این درگیری، دروازهبان برق از ناحیه صورت زخمی شد و شیشه رختکن برق نیز فرو ریخت. متهمان اصلی در اوج درگیریهای فیزیکی که مدتهاست در فوتبال ایران رایج شده نگاه تمام کسانی که دلایل شکل گرفتن چنین فضای نگرانکنندهای را جستوجو میکنند به کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال دوخته شده.
کمیته انضباطی که کنترل تماشاگران خاطی و اعمال جریمههای نقدی را در راس برنامههای تنبیهیاش قرار داده، هرهفته مسابقات لیگ برتر را رصد میکند اما عکسالعمل خاصی در قبال اتفاقات مذکور از خود نشان نمیدهد. در روزگاری که اغلب بازیهای لیگ برتر در سکوت محض استادیومهای فوتبال برگزار میشود و کمیته انضباطی دغدغه آرام کردن تماشاگران را ندارد، انتظار عمومی از تنها مرجع رسیدگی به تخلفات آشکار، تلطیف کردن فضای فعلی و برخورد با منشا تنش و درگیری در فوتبال ایران است. به نظر میرسد تمام فعالیت اعضای کمیته انضباطی به جلسات گاه و بیگاه برای رسیدگی به تخلفات پنهان
بازیکنان و مربیان لیگ برتری خلاصه شده و خبری از برخورد با عوامل تنش زا در دایره فوتبال نیست. مجتبی شریفی، رئیس کمیته انضباطی که به عنوان یکی از متهمان اصلی این ماجرا شناخته میشود از تمهیدات در نظر گرفته شده برای برخورد با منشا خشونت در فوتبال ایران خبر میدهد: «ما دراولین اقدام لیدری که علی دایی را مورد ضرب و شتم قرارداده بود از ورود به ورزشگاه محروم کردیم اما محافل خبری به اهمیت این حکم واقف نیستند. سیاست کمیته انضباطی در قبال نزاع و درگیریهای فوتبال تعیین تنبیه مطابق با قوانین مندرج در آییننامه است. آیین نامه انضباطی میگوید افرادی که منشا تنش و خشونت
هستند باید از ورود به ورزشگاهها منع شوند.»
بوقچیهایی که تا چند سال پیش در ازای دریافت دستمزدهای ناچیز برای تیمهای مختلف بوق میزدند و امروز لقب لیدر را یدک میکشند هم ضلع دیگرمسببان ترویج نزاع و درگیری در فوتبال ایران را تشکیل میدهند. امروز رد پای لیدرها در اکثریت قریب به اتفاق درگیریهای رایج در فوتبال ایران دیده میشود و بوقچیهای سابق وسیلهای برای به سرانجام رسیدن مناسبات پشت پرده محسوب میشوند. پس از مشت خوردن علیدایی، محمد مایلیکهن خطاب به کسانی که منشا این ماجراها را جستوجو میکردند با طرح این پرسش اساسی که «چه کسانی لیدرپروری را در فوتبال ایران باب کردند؟»
تلویحا به نقش علیپروین در پر و بال دادن به بوقچیهای سابق و کمتوقع فوتبال ایران اشاره کرد. نام علیپروین که پس از حشرونشر با بوقچیها پرسپولیس در اغلب منازعات برنده شد و یک دهه و اندی روی نیمکت پرماجرای پرسپولیس دوام آورد به عنوان متهم اصلی این ماجرا بر سر زبانهاست.
ابراهيم آشتياني، مدافع انگشت نماي پرسپوليس در دهه 50، دليل خالي بودن ورزشگاه را در آزادي ليدرها جستوجو ميکند: يكي از دلايل مهم قهر مردم با ورزشگاهها همين ليدرها هستند. زمان ما، ليدرها دكتر و مهندس يا استاد دانشگاه بودند اما امروز هر كس بيكار باشد ميرود و ليدر يك باشگاه ميشود. درگيري فيزيکي بازيکن و ليدر با مربي و افزايش موج خشونت در فضاي فعلي فوتبال ايران آغاز يک ماجراي تازه است. با برخورد سرسري و تصميمات سادهانگارانه مراجع انضباطي در قبال زدوخوردهاي نگرانکننده فوتبال و بيتوجهي به نقش کساني که اين جريان را در مسير تازهاي قرار دادهاند چشمانداز روشني را
نميتوان ترسيم کرد.