تبلیغات
کد خبر: ۲۳۶۲۶۹

توجه بیش اندازه به فوتبال به بهای نابودی سایر رشته‌های ورزشی

در صورت توجه مناسب به ورزشهایی مانند دو میدانی و کشتی و تیر اندازی و شنا و از این قبیل و همچنین توجه به سرمایه گذاری در ورزشهای همگانی نه تنها شاهد تعالی ورزش در کشور خواهیم شد بلکه از سرخوردگی قهرمانان ملی در رشته های ورزشی غیر فوتبالی نیز جلوگیری به عمل خواهد آمد و شاهد از بین رفتن و خروج سرمایه های ملی مان نخواهیم بود.

توجه بیش اندازه به فوتبال به بهای نابودی سایر رشته‌های ورزشی

به گزارش افکارنیوز، یکی از دلایل توجه بیش از اندازه دست اندرکاران ورزش به فوتبال، چه در وزارت ورزش به عنوان متولی امر ورزش در کشور و چه در صدا و سیما به عنوان متولی توسعه فرهنگی ورزش در بین اقشار جامعه، درآمد اقتصادی بیش از آندازه فوتبال می باشد که با توجه به محدودیت منابع و سرمایه گذار، منجر به عدم حمایت لازم از دیگر رشته های ورزش و راهبردی شده است.

جاذبه های ورزش فوتبال در جذب هر چه بیشتر تماشاچی باعثشده است که این نوع از ورزش مورد توجه بیشتر سازمانها و ارگانهای متمولی دولتی قرار گرفته و ورزشهای دیگری که امکان مدال آوری بیشتر در آنها وجود دارد، به فراموشی سپرده شود.

این در حالی است که همه رقابت های ورزشی می توانند موجب افتخار ملت ها بوده و شادی مردم را به همراه داشته باشد. از جمله این گونه ورزشها می توان به کشتی فرنگی و آزاد و وزنه برداری و دو میدانی و بسیاری از دیگر ورزشهای میدانی و غیر میدانی اشاره کرد که در زیر سایه فوتبال به فراموشی سپرده شده اند و البته این فشار تا به آنجا بالا رفته است که گاها با نا امیدی ورزشکاران قهرمان و مدال آور کشور می شود. به طوری که حتی گاهی اوقات در خلال رقابت ها و یا در حاشیه آن، مواردی از هنجارشکنی و کج روی دیده می شود که باید ریشه های آن را در عدم برنامه ریزی صحیح برای بالنده کردند مجموعه ای از ورزشها دانست که به نفع فوتبال یا در حال نابود شدن هستند و یا اینکه تا کنون نابود شده اند.

البته موضوع دیگری که در این بین باید به آن اشاره کنیم و از اهمیت بالایی برخوردار است موضوع ورزش همگانی است که علاوه بر دادن نشات به جامعه می تواند موجبات سلامتی و بروز و ظهور توانمندیهای نهفته افراد را برای فعالیت در ورزشهای قهرمانی فراهم سازد.

در این رابطه دکتر جوهر چنگ رئیس سابق انجمن ورزش همگانی آسیا - اقیانوسیه در رابطه با تعادل بین ورزش قهرمانی و همگانی می گوید «من به شدت تحت تأثیر این واقعیت هستم که تجاری شدن ورزش بزرگترین سرگرم کننده زمان ماست و ممکن است بر ساختار ورزش به میزانی که خارج از درک امروز یا فردا و خارج از کنترل باشد، تأثیر بگذارد. به این دلیل ما به ورزش همگانی به عنوان یک متعادل کننده نیاز داریم. ما واقعاً باید هماهنگی را در تلویزیون، مطبوعات و در رسانه های عمومی مشاهده کنیم. ما به ورزش همگانی، در بازی هایمان نیازمندیم و در پارک ها، جایی که کارگران ما استراحت می کنند، نه فقط در تلویزیون یا روزنامه ها و دیگر رسانه ها».

ورزش همگانی ذاتاً درآمدزا نیست، در نتیجه دولت ها باید با سیاست های حمایتی برای گسترش آن اقدام کنند. ایجاد تعادل بین ورزش همگانی و قهرمانی و نیز نقش دولت در قانون گذاری و توسعه ورزش از چالش های مشترک فراروی دولت ها به شمار می رود. آنچه بیش از همه مشخص است دخالت فزاینده دولت ها در عرصه ورزش برای فراهم نمودن امکانات و اجرا یا هماهنگ کردن فعالیت هاست. اما علی رغم اینکه در ایران وزارت عریض و طویلی به نام وزارت ورزش و جوانان وجود دارد هنوز هماهنگیها و برنامه ریزی های لازم برای طبقه بندی و اولویت بندی در بین انواع ورزش دیده نمی شود و بیشتر هزینه ها معطوف شده است به فوتبال و برخی از باشگاه های متول که تنها گروهی خاص از جوانان کشور توان بهره گرفتن از امکانات انها را دارند.

این در حالی است که در صورت توجه مناسب به دیگر ورزشها مانند دو میدانی و کشتی و تیر اندازی و شنا و از این قبیل و همچنین توجه به سرمایه گذاری در ورزشهای همگانی نه تنها شاهد تعالی ورزش در کشور خواهیم شد بلکه از سرخوردگی قهرمانان ملی در رشته های ورزشی غیر فوتبالی نیز جلوگیری به عمل خواهد آمد و شاهد از بین رفتن و خروج سرمایه های ملی مان نخواهیم بود.

همچنین به نظر کارشناسان امر ورزش، دلایل متعددی برای برنامه ریزی و سرمایه گذاری در ورزش و تفریحات سالم وجود دارد. از آن جمله ورزش باعثتوسعه مهارت های رهبری و دوستی و نزدیکی جامعه می شود. همچنین باعثافزایش سطح بهداشت عمومی و سلامتی و در نهایت اثرگذاری بر منافع اقتصادی می گردد. اما یکی از اصلی ترین موارد لازم برای مشارکت بیشتر مردم در ورزش، توسعه امکانات ورزشی است.

تعداد کافی میادین و زمین های ورزشی، تعداد مناسب مربی و متخصص در زمینه آموزش ورزش و همچنین افزایش مراکز و اماکن ورزشی، از زمینه های رشد مشارکت مردمی در ورزش به شمار می رود.

آنچه بیشتر از همه جلوه می کند این است که رشد امکانات ورزشی در کشور با رشد جمعیت متناسب نبوده است. از طرفی تمهیدات لازم برای استفاده کامل و همه جانبه از امکانات و تأسیسات ورزشی موجود فراهم نیامده است. این موضوع و همچنین استفاده ناکارآمد از حداقل امکانات و تجهیزات موجود موجب عدم برخورداری همه اقشار جامعه از امکانات ورزشی شده است.

اين در حالي است كه بند سوم قانون اساسي به برخورداري رايگان همه مردم از تربيت بدني اشاره مي كند.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات