بایداز دختران ایرانی ترسید!
اول نمایش، یک ژست نینجایی میگیرند و بعد نانچیکو یا زنجیرشان را به سرعت باد دور سرشان میگردانند. هیچ خبری از دست و پا چلفتی بازیهای دخترانه نیست…
دخترها هم ميتوانند رزميكار شوند. حالا ديگر خيلي وقت است ديدن دختري كه از اين ساكهاي ورزشي بزرگ روي دوشش است و وارد باشگاه ورزشهاي رزمي ميشود، منظره عجيبي نيست.
حالا خیلی وقت است که دخترها به ورزشهای رزمی علاقه مند شده اند، بعدتر در آن ورزشها آنقدر پیشرفت کرده اند که مربی شده اند، بعدتر از آن هم مدال جهانی آورده اند و بیشتر از همه باعثتعجب آنهایی شده اند که اعتقاد داشتند؛ «دخترو چه به ورزش رزمی؟» اما از بین همه این ورزشها شاید علاقه یک دختر به ورزش نینجوتسو از همه عجیبتر باشد.
نینجوتسویی که به گفته صاحبان فن، آب پاکی را ریخته روی دست همه ورزشهای رزمی دیگر و اگر همه ورزشکاران رشته های رزمی هزار فن میزنند، نینجاها هزار و یک فن میزنند. به خاطر همین و برای دیدن این هزار و یک فن، رفتیم به یک باشگاه دخترانه نینجوتسو تا ببینیم دختران نینجا باعثشادی روح لاک پشتهای نینجا شده اند یا نه؟
به گزارش «فردا» به نقل از همشهری جوان، با یکی از نینجاها وارد سالن میشویم و قرار است همین نینجای کوچولو راهنماییمان کند تا برویم پیش مربیاش. به تشک تمرین که میرسیم، میبینیم نینجا کوچولو جا مانده و نمیآید. چند لحظه ساکت نگاه میکند تا مربیاش اتفاقی نگاهش کند و بعد نینجا از او اجازه ورود به تشک تمرین را بگیرد.
این درس اول است. یک نینجای واقعی آنقدر مودب است و آنقدر احترام بزرگتر را حفظ میکند که اگر مربیاش تا آخر کلاس هم او را نبیند، همانجا میماند و اجاره نگرفته وارد تشک نمیشود. بقیه نینجاها هم دقیقا همین طور هستند. تا قبل از اینکه لباسهایشان را بپوشند همه شان دختربچه هایی هستند که شیطنت از سر و رویشان میبارد. با هم شوخی میکنند، حرفهای درگوشی میزنند و میخندند و مثل همه دختر بچه های دیگر بازیگوشند. اما همین که لباسهایشان را میپوشند دیگر وضع فرق میکند؛ نه خبری از شیطنت است، نه شوخی و نه حرفهای درگوشی. لباسهایشان را که میپوشند و نقابهایشان را که میزنند میشوند یک نینجای
واقعی. آنقدر واقعی که اصلا اهل این لوس بازیها نیست و همه فکرش این است که نامرئی باشد، مبارزه کند و حساب آدم بدها را بگذارد کف دستشان.
ناامیدی، مرگ نینجاست
دختران نینجا لباسهایشان را پوشیده اند، نقابهایشان را هم زده اند و همه روی تشک نشسته اند. مربیهایشان هم بالای سرشان راه میروند و احتمالا درباره تئوری تمرینها حرف میزنند. کمربندهای قرمز و مشکیشان نشان میدهد که هر کدام چه ردهای دارند. بیشتر این بچهها که امروز در کلاس هستند، پنج، شش سال است که نینجوتسو کار میکنند و همین باعثمیشود منتظر باشیم که حرکات جالب و هیجان انگیزی ببینیم. مربی یکی یکی اسمهایشان را صدا میکند و هنرجوها می آیند وسط تشک برای انجام حرکات نمایشی.
هنوز همه چیز آرام است. یکی از بچه ها میایستد، دستهایش را می آورد جلو و روی هم میگذارد. حالا آن یکی نینجا که آنطرف سالن ایستاده باید بدود بیاید اینجا، پای راستش را بگذارد روی دستهای دوستش، بپرد هوا پشتک بزند و بیاید پایین. نینجا با اینکه خیلی کوچولوست کارش را از نظر ما خوب انجام میدهد، در یک لحظه پایش را میگذارد روی دستهای دوستش و دو متر میپرد هوا، خیلی خوب هم فرود میآید. اما به نظر مربیاش یکی، دو تا اشتباه داشته. به خاطر همین، حرکت را چند بار تکرار میکند. آخر سر هم مربیاش آنقدرها راضی نیست. البته ناراضی بودن مربی تاثیری روی نینجا ندارد. اینطور که خودشان میگویند
ناامیدی، مرگ نینجاست و اگر تا آخرین لحظه کلاس هم قرار باشد این نینجا همین حرکت را انجام بدهد، ناامید نمیشود و خم به ابرویش نمیآورد.
این حرکات تمرینی که در جهت هیجان زده کردن ما انجام میشود تا ۲۰دقیقه اول کلاس ادامه دارد. بچه ها به دور، روی زمین نشسته اند و هر کسی که مربی اسمش را صدا میکند بلند میشود می آید وسط تشک و یک حرکت را انجام میدهد. اتفاقا برای نمایش، حرکتهای سخت را انتخاب میکنند. دختر کوچولوها میدوند و تا یک متر و نیم روی دیوار صاف باشگاه راه میروند وبعد پشتک میزنند و فرود میآیند. آنها همه حرکاتشان را در نهایت سکوت انجام میدهند و با اینکه بعد از هر فرود حسابی نفسنفس میزنند، اگر مربیشان دستور بدهد، همان لحظه دوباره حرکت را تکرار میکنند.
وقتی نانچیکو می آید وسط
شما را نمیدانیم. اما ما، سهل است این همه دختر، حتی یک دختر را هم ندیده بودیم که با نانچیکو، زنجیر و چوبهای بلند این طوری نمایش بدهد. فیگورهای بچه ها در این حرکات حسابی دیدنی است. با آن لباسهای بلند و یکدست مشکی و نقابهای ترسناکشان دقیقا مثل بازیگران فیلمهای نینجایی ژاپنی اند. اول نمایش، یک ژست نینجایی میگیرند و بعد نانچیکو یا زنجیرشان را به سرعت باد دور سرشان میگردانند.
هیچ خبری از دست و پا چلفتی بازیهای دخترانه نیست. همه حرکات خوب انجام میشوند و نینجاهای وسط تشک بعد از هر حرکت تشویق میشوند. تشویقشان هم این شکلی است که بچه ها دو بار محکم دستهایشان را میکوبند روی تشک و دو بار محکم دست میزنند. این تشویق هم یک مدل تشویق حرفه ایست که با فضای جدی و حرفهای تمرینها حسابی هماهنگ است. هر کدام از بچه ها حرکاتشان را انجام میدهند و ایرادهایشان هم گرفته میشود. فیلم سینمایی برای ما و تمرینهای انفرادی برای آنها تمام شده و اینطور که مربی میگوید حالا وقت مبارزه است.
کومیته که میگن اینه؟
ما میگوییم مبارزه و نینجاها میگویند کومیته. کومیته از این مبارزه الکیهاست که توی فیلمها میبینیم. از همین مبارزههایی که طرف میداند الان آدم روبرویی قرار است چه حرکتی بزند. کومیته ها از بخشهای
دوست داشتنی کار نینجاهاست. این را میشود از اشتیاق بچه ها برای اجرای کومیته های نمایشی فهمید. مخصوصا آن گروهی که لباسهای نینجایی ببری پوشیدهاند.
اینطور که مربیشان میگوید این بچه ها برای یک دوره مسابقات با خلاقیت خودشان نشسته اند لباسهایشان را رنگ کرده اند و روی نقابهایشان هم عکس دندان پلنگ کشیده اند که یعنی ما خیلی خطرناکیم.
البته قصد واقعیشان، اول تنوع و زیبایی لباس بوده است که اصلا از یک نینجای دختر که زیر لباس ترسناکش قلبی از طلا دارد بعید نیست و بعد هم به خاطر این است که نشان دهند لباس یک نینجا همیشه سیاه نیست. اینطور که معلوم است نینجاها مثلا در جنگل و دشت و وسط شهر و نصفه شب، همیشه لباس سیاه نمیپوشند و همیشه لباسشان را طوری انتخاب میکنند که کمتر معلوم باشند.
لباس سیاه مخصوص شب است و این لباس پلنگی هم احتمالا مخصوص عملیات در جنگل است. به هر حال کومیته ها شروع میشوند. دیگر خبری از سکوتی که تا چند لحظه پیش در باشگاه بود، نیست. نینجاها با سرو صداهای وحشتناکی با هم مبارزه میکنند. مبارزههایشان هم آنقدر درست و حسابی و هیجانانگیز است که احساس میکنیم اینجا لوکیشن یکی از این فیلمهای رزمی است.
حرکا ت بچه ها آنقدر قابل قبول و شبیه فیلمهاست که آدم میماند وقتی بچه هایی به این کوچولویی به این خوبی از پس اجرای این حرکات برمیآیند، چرا بزن بزنهای بعضی از این فیلمها آنقدر آبگوشتی و نچسب است؟
مبارزه ها با سر و صدای تمام اجرا میشوند. بچه ها با این سرو صداها، هم به ماجرا جو اضافه تزریق میکنند و هم نفس داخل ریه هایشان را که باعثکندیشان میشود با فشار بیرون میدهند. اتفاقا مبارزه ها هم مثل تمرینهای فردیشان پر از تنوع است. با چوب و شمشیر و نانچیکو و هر چیز که دم دستشان باشد مبارزه میکنند و بقیه هم به همان روش قبلی تشویقشان میکنند.
یک نینجای واقعی شناسایی نمیشود
ساعت کلاس تقریبا تمام شده. بچه ها برای یکی از مربیها که امروز تولدش بوده هدیه گرفته اند. کادو را که باز میکنند مربیشان حسابی ذوق زده میشود، ما هم همینطور. هدیه بچه ها برای مربیشان یک جفت سیخ دو سر واقعا تیز دسته چوبی است که مربیشان میگوید برای او بهترین هدیه دنیاست. اسم این سیخهای ترسناک سای است و بچه ها فکر کرده اند سای بهترین هدیه ایست که میتوانند برای مربیشان بگیرند.
کار بچه ها که تمام میشود نوبت به عکس دست جمعی میرسد. یکی از نینجاها که اتفاقا از حرفه ای هاست و از اول تمرین هم هیچ وقت نقابش را برنداشته، میرود یک گوشه می ایستد و نمیخواهد توی عکس دسته جمعی باشد. ما هم تنها دلیلی که به ذهنمان میرسد این است که حتما نینجا کوچولوی گوگولی خجالت میکشد عکس بیندازد. اما مربی میگوید اتفاقا این نینجا اصلا هم خجالتی نیست و عکس نینداختنش هم به خاطر حرفهای بودنش است.
نينجاها اعتقاد دارند هر گز نبايد شناسايي شوند و عكس دسته جمعي گرفتن با لباس نينجايي و بعد هم چاپ شدن عكس توي يك مجله، يعني فاتحه ناشناس بودن نينجا خوانده شده است. البته نينجا كوچولو با بيميلي و با وساطت مربياش ميآيد توي عكس دسته جمعي ميايستد تا تصوير دختران نينجا تكميل شود.