ناهماهنگی ملیپوشان کابوس بزرگ کیروش
سعید زاهدیان: بازی تیم ملی به دل هیچکس نچسبید؛ انتظار از تیمی که به جام جهانی رفته، بالاتر از نمایشی است که مقابل تایلند دیدیم اما این نمایش ضعیف دلایلی دارد که باید به آنها توجه شود و برمبنای آنها عملکرد تیم ملی مورد نقد و ارزیابی قرار گیرد.
به گزارش افکارنیوز، نخست اینکه تیم ملی ایران پس از صعود به جام جهانی و پیروزی برابر کرهجنوبی، ۱۲۰ روز تعطیل بود و در هیچ رویدادی شرکت نکرد. اردوی آمادهسازی برای بازی با تایلند هم روز چهاردهم مهرماه یعنی دقیقا ۹ روز قبل ازمصاف با تایلند استارت خورد. جلسه اول به ریکاوری گذشت و عملا انجام تمرین جدی ممکن نبود. از روز دوم اردو به بعد، تیمی در اختیار کارلوس کیروش قرار گرفت که لژیونرهایش را در اختیار نداشت.
چالش اصلی تیم ملی در تمام این سالها - مخصوصا در دوران برانکو ایوانکوویچ با بیشترین تعداد لژیونر - همین موضوع بوده است. دغدغه برانکو که بیشباهت به دغدغههای کیروش نیست، حضور ملیپوشان ۴۸ ساعت قبل از مسابقه بود و باشگاههای اروپایی هم طبق قوانین فیفا عمل میکردند و اجازه نمیدادند که بازیکنان زمان بیشتری را در اردوی تیم ملی باشند. حال همین ماجرا کیروش و تیم ملی را آزار میدهد و باعثمیشود تا تیم ملی نمایشی ناهماهنگ ارائه کند که به دل هیچکس ننشیند.
مجموعه این عوامل سبب شده تا چالش همیشگی تیم ملی، برای کارلوس کیروش هم وجود داشته باشد، حالا کیروش که اعتقاد زیادی به بازیکنان شاغل در اروپا دارد، باید با خودش کنار بیاید که هماهنگ کردن لژیونرها در کمتر از ۳ روز با سایر بازیکنان که از لیگ ایران به اردوی تیم ملی آمدهاند، یک چالش تازه است.
پیش از این تیم ملی به جز اشکان دژاگه، قوچاننژاد و مسعود شجاعی هیچ لژیونر دیگری را در ترکیب خود نداشت. البته دژاگه هم به دلیل مصدومیت در ۳ مسابقه آخر مقدماتی غایب بود ولی حالا تیم ملی در شرایطی اردوی خود را آغاز میکند که علیرضا جهانبخش از لیگ هلند میآید، دژاگه باید از فولام خود را به تهران برساند و بیتآشور مسیری طولانی از آمریکا در پیش دارد و به همین خاطر دیرتر و خستهتر به اردو میرسد.
مشکل سردار آزمون هم مثل سایر لژیونرها است با این تفاوت که شاید مسافت کمتری را از مسکو به تهران در پیش دارد. و البته مسعود شجاعی که از اسپانیا به تیم ملی میرسد و همواره بازیهایش مورد انتقاد بوده است.
در بازی ایران - تایلند، اشکان دژاگه هرگز نتوانست در حد انتظار بازی کند و میان بازیهای قبلی او و این بازی آخر، تفاوت فاحشی وجود داشت. بیتردید اشکان ضعیفترین بازیکن زمین بود که در دقیقه ۶۶ جایش را به کریم انصاریفرد داد. دژاگه ماههاست که با تیم ملی تمرین نکرده و طبیعی است که درک متقابلی از سایر بازیکنان که اغلب در لیگ ایران شاغل هستند نداشته باشد و در این ۴-۳ روز اردو هم نتوانسته خود را با شرایط تیم ملی وفق بدهد.
وقتی به بازی بیتآشور هم نگاه میکنیم، او را در زمین سردرگم میبینیم. البته بینظمی تاکتیکی و ناهماهنگی منحصر به لژیونرها نبود بلکه بازیکنان داخلی هم در تیم ملی یکدیگر را نمیشناختند و درک تاکتیکی درستی از بازی کنار هم نداشتند.
البته در گذشته همواره تیم ملی با این چالش مواجه بوده و هر چه اردوها و بازیهای تدارکاتی بیشتری برگزار شود، تیم ملی سر و شکل یک تیم به معنای واقعی را بیشتر پیدا میکند. یعنی اتفاقی که در جریان بازی رخ میدهد و با گذشت زمان، بازیکنان هماهنگی بیشتری پیدا میکنند، در اردوها باید اتفاق بیفتد و بازیکنان به هارمونی و نظم واقعی برسند. دیروز پرسش بسیاری این بود؛ پرسشی که با نگرانی درآمیخته شده بود: «تیم ملی با این نمایشها، در جام جهانی مقابل اسپانیا، برزیل، آلمان و … چه خواهد کرد؟»
تيم ملي، انعكاس روشني از ليگ ايران است چرا كه شاكله اصلي تيم ملي از ليگ ايران بيرون ميآيد. اگر در ليگ برتر بازيهاي درخشاني ميبينيم و اگر سطح تيمهاي ليگ برتري ما بالا است، آنوقت ميتوان تيم ملي را نقد كرد و سرمربي آن را به چالش كشيد كه چرا ستارههاي فوتبال ايران در تيم ملي افول ميكنند اما آيا در ليگ برتر به معناي واقعي ستارهاي هست؟