رازِ ولاسکو در چیست؟
در تمامِ مدتی که تیم والیبال ایران از حریف عقب بود، ولاسکو با سکوت بازی را نظاره میکرد و فقط در تایمآپها نکاتی را به شاگردانش تذکر میداد؛ «خولیو ولاسکو» با داشتههایش صبورانه جنگید.
به گزارش افکارنیوز، چندسال پیش بود که در مسابقات جهانی والیبال، برای نخستین بار چهره «خولیو ولاسکو» را در تلویزیون دیدم؛ در بازیِ ایران مقابلِ آرژانتین. بازی فوقالعاده حساسی به نظر میرسید و آرژانتین هم تیمی بسیار قوی.
در تمامِ مدتی که بچههای ایران از حریف عقب بودند، ولاسکو با سکوت نظارهگرِ بازی بود و فقط در تایمآپها نکاتی را به شاگردانش تذکر میداد؛ بخشهایی از بازی بود که استرسِ زیادی به منِ بیننده وارد میکرد و انتظار داشتم سرمربیِ تیم از کوره در برود و یک داد سرِ بازیکنانش بزند تا به خودشان بیایند.
اما ولاسکو ساکت بود و آرام به نظر میرسید؛ تا اینکه موتورِ بچهها روشن شد و چند امتیازِ پشتِ هم گرفتند؛ بازی را به تساوی کشاندند؛ اولین امتیازِ برتری را که گرفتند، ولاسکو پرید و فریاد زد و مشتش را نشان داد؛ گویی منفجر شده باشد؛ اینجا بود که فهمیدم او در تمامِ لحظاتی که من فکر میکردم آرام است، از درون بیقرار بوده و صبر کرده تا در جای مناسب واکنش نشان دهد که واکنشش تأثیرِ مثبت داشته باشد.
بعد از آن بازی، تقریباً سعی کردهام مثلِ اکثرِ ایرانیان تمام بازیهای رسمی و مهم والیبالمان را ببینم؛ این روزها هم پیگیر مسابقات جام بین قارهای هستم. امروز صبح وقتی بهترین مدافع روی تور ما موسوی(بعد از مصدومیت چند روز پیش غفور) مصدوم شد و ست دوم را با اختلاف چشمگیر باختیم و ست سوم را هم با ۵ امتیاز عقب بودیم؛ ناامیدِ محض بودم نسبت به اینکه بتوانیم حتی یک ستِ دیگر هم از آمریکا بگیریم.
چطور ممکن بود با نبودنِ دو بازیکن اصلی و ستارهمان و پاس و سرویسهای ناامیدکننده معروف و آبشارهای بیفایده قائمی و محمودی به نتیجه برسیم؟ تشکری چگونه میتوانست جای خالیِ دفاعهای بینقصِ موسوی را پر کند؟ محال بود.
اما در ناباوریِ محض، متوجه شدم بازی را در ستِ پنجم بردهایم؛ تغییراتِ تیم و ترکیب را که نگاه میکردم، دیدم ولاسکو از تمام توانش و راهبردهایش استفاده کرده.
زرینی که دیروز هرچه توپ آمده بود خراب کرده بود را در کنار مهدوی باتجربه اما همیشه ذخیره وارد زمین کرده بود و شگفتی آفریده بود. رازِ ولاسکو چیست؟ از من اگر بپرسی، میگویم «صبر».
ولاسکو پُرافتخارترین و باارزشترین و مهمترین مربی والیبال جهان هست و خیلی از اشکالات والیبال ما از جمله سرویسهای پرشی و دریافت و دفاع روی تور را حل کرده است؛ اما اینها رازِ اصلی و اصلِ رازِ ولاسکو نیست.
چهره ولاسکو در لحظاتی که تیم عقب است و دیگر هیچ امیدی به پیروزی نیست دیدنی است؛ بارها شده که بازی باخته را بُردهایم؛ در همین تورنمنت ۲ مرتبه مقابل ایتالیا و آمریکا و در لیگِ جهانی مقابلِ کوبا این اتفاق افتاد.
ولاسکو مثلِ کسی که تمام زندگیاش والیبال است و هیچ راهی و چارهای جز والیبال ندارد، با تمام ایمانش تا آخرین ثانیه و امتیازِ بازی میجنگد و از امتحانکردنِ هیچ راهی کوتاهی نمیورزد.
ولاسکو صبورانه میجنگد؛ شاید گزافه نباشد اگر او را تسلیمناپذیرترین مربیِ قرن بنامیم؛ درسِ بزرگِ ولاسکو این است که تا آخرین رمق باید جنگید و هیچوقت ناامید نباید شد؛ برد و باخت دو سوی همیشگیِ یک رقابتاند.
ولاسکو با داشتههایش میجنگد، نه با رؤیاها و آرزوهایش؛ او از تمام توان و ذخائرِ تیمش استفاده میکند و هیچ زمانی سرِ رشته را رها نمیکند.