داماش چرا «داماش» است
فرشاد کاس نژاد: این قابل درک نیست که چرا خصوصیسازی از استان گیلان در لیگ برتر شروع شده و آسیبهای خصوصیسازی بدون مهیا بودن بسترهای خصوصیسازی فقط به فوتبال گیلان رسیده است، در حالی که تیمهای پرهزینه لیگ برتر همگی دولتی هستند و خیال خصوصی شدن هم ندارند!
به گزارش افکارنیوز، فرشاد کاس نژاد، امیر عابدینی چند سال پیش، در آن روزها که داماش تیم متمولی شده بود و ولخرجیهایش بیحساب به نظر میرسید، درباره سرمایهگذاری گروه امیر منصور آریا در فوتبال گفته بود: «داماش میلیاردها هزینه کرده و یک ریال ضرر نکرده است…»
مبنا و معنای حرف عابدینی این بود که سرمایهگذاری این گروه در فوتبال زیانآور نیست و آنها مشغول برندسازی به واسطه فوتبال هستند. آن برند ساخته شد اما باشگاه داماش حالا از این برندی که ساخته حتی به اندازه اداره امورش بهره نمیبرد و همیشه دچار بحران مالی است.
تکرار و تکرار و تکرار، تکرار مکرر و توضیح واضحات. هر چه از داماش بنویسیم همین است و جز این نیست، حوصلهای هم نیست.
نه گوش شنوایی پیدا میشود و نه همتی برای حل بحران اما تکرار نکردن بحثها و جدل نکردن با این بحرانها حال و روز داماش را از این که هست، بحرانیتر خواهد کرد. داماش از دو سو ضربه میخورد و آسیب میبیند، از درون و بیرون. بحثرا باید از اینجا شروع کرد:
داماش حامی مالی یا مالک جدید را با دست پیش میکشد و با پا پس میزند. مساله اصلی داماش این است و جز این نیست. داماش پس از فاش شدن ماجرای اختلاس ۳ هزار میلیاردی دچار بحران مالی شد و البته بحران مالکیت. این بحران مالکیت بیش از بحران مالی به داماش آسیب رساند. مالک داماش دیگر اختیار مدیریت اموالش را نداشت و فروش امتیاز باشگاه داماش به مالک جدید نیز همیشه با سنگاندازیها و مسائلی پیچیده مواجه میشد.
بدیهی بود که با حضور مدیریت پیشین، مالک جدید برای ادامه کار ترغیب نمیشد یا اساسا بخش خصوصی در چنین شرایطی پا پیش نمیگذاشت. باز هم بدیهی است که وقتی مالکی میخواهد کارش را در این باشگاه شروع کند، فقط نمیخواهد سرمایهگذار و ماشین هزینه باشد بلکه میخواهد مدیریت را با سلیقه خودش انجام دهد و این همان نکتهای است که در داماش مقدور نشد و به سختی مقدور خواهد شد. اینجاست که دوباره باید نوشت داماش هر سرمایهگذار جدیدی را با دست پیش میکشد و با پا پس میزند.
با یک سوال همه چیز را میتوان روشن کرد:
آیا روزی که امتیاز باشگاه پگاه به داماش واگذار شد، این نکته جای بحثداشت که مثلا مدیریت وقت باشگاه پگاه همچنان مدیرعامل باشگاه داماش باشد؟ پرواضح بود که با حضور سرمایهگذار جدید باید حق مدیریت نیز به سرمایهگذار جدید واگذار میشد.
داماش با گذاشتن این پیشفرض، راه را برای حضور هر سرمایهگذار تازهای بست و حالا دچار این همه بحران است. داماش در این میان یک سرمایهگذار جدید را نیز تجربه کرد که پروژه واگذاری با متعهد نبودن شرکت صدرا به تعهدات مالیاش شکست خورد و البته شرکت صدرا شاید تنها سرمایهگذاری بود که پیشفرض داماش را پذیرفته بود و سرانجام همان پذیرفتن پیشفرض، خود بحرانهایی برای شرکت صدرا و داماش ساخت.
داماش اما از سوی دیگری نیز آسیب دیده است. هیچکدام از مدیران بومی وارد ماجرای داماش نشدند و به این داستان پیچیده ورود نکردند. داماش فقط کمک مالی نمیخواست بلکه ورود مدیران و مسوولان بومی را میخواست تا بتواند به یک راهکار اساسی و پایدار برای اداره باشگاه برسد.
مساله داماش با کمک چند صد میلیونی یا حتی یک میلیاردی یک نهاد دولتی یا یک مسوول استانی حل نمیشود بلکه باید داماش دنبال یک سرمایهگذاری پایدار و همیشگی باشد، چه خصوصی و چه دولتی بسان این همه تیم دولتی در لیگ برتر! این قابل درک نیست که چرا خصوصیسازی از استان گیلان در لیگ برتر شروع شده و آسیبهای خصوصیسازی بدون مهیا بودن بسترهای خصوصیسازی فقط به فوتبال گیلان رسیده است، در حالی که تیمهای پرهزینه لیگ برتر همگی دولتی هستند و خیال خصوصی شدن هم ندارند!
شاید امروز توقع عدهای از تماشاگران داماش یا بازیکنان و مربیانی که بحرانهای مالی را تاب آوردهاند این باشد که یکی از مسوولان استانی با کمک مالی به فریاد داماش برسد اما داماش پس از این کمک مالی باز هم دچار بحران خواهد شد و یک باشگاه را نمیتوان با کمک گرفتن از این یا آن مسوول اداره کرد. برای داماش باید راهکارهایی با قابلیت اجرایی پیدا کرد، یک سرمایهگذاری پایدار و هدفمند با برنامهریزی اصولی. این کاسه چه کنم چه کنم همیشه دست فوتبال رشت بوده و باید راهی برای پایان این بحران پیدا شود، نه فقط کمکی برای حل بحرانهای روزمره.
توقع از مسوولان استانی باید این باشد، یک فکر اساسی برای تیمی که این همه علاقهمند در گیلانزمین داشته و دارد، یک تعلق خاطر قدیمی به تیمی ریشهدار که به رغم دست به دست شدن مالکیتش علاقهمندانش را از دست نداده است، حتی با تغییر نسل. به داماش نباید اینگونه نگاه کرد که یکی از اموال بهجا مانده از گروه امیر منصور آریاست. داماش شاید امتیازش به آن مجموعه تعلق دارد و مدیریتش همچنان منصوب آن مجموعه است اما این تیم، تیمی است متعلق به فوتبال رشت، ریشهدار و البته با علاقهمندان پرشمار که این تیم را متعلق به خود میدانند نه متعلق به کارخانه آبمعدنی داماش یا گروه
امیرمنصور آریا.
این تیم برآمده از علایق مردم یک شهر است، ساخته شده از احساس دوستدارانش و خانهای برای اهالی امروز و فردای فوتبال رشت.
این تیم اگر پس از آن ماجرای اختلاس ۳ هزار میلیاردی تا امروز زنده مانده و توانسته گلیم خود را از آب بکشد، نان تعلق خاطر تماشاگران خود را خورده. این تیم اگر ریشه و تماشاگری نداشت، شاید تعطیل میشد، فروخته میشد یا فراموش میشد اما ریشههای این تیم و تعلق خاطر دوستداران فوتبال در رشت به این تیم روح و جان داده و برای مسوولان چارهای باقی نگذاشته جز اینکه برای اداره این تیم هزینه کنند، همین هزینههای کجدار و مریز. این تیم نه تعطیلشدنی است و نه فراموششدنی.
یک سوال از مدتها پیش مطرح است و پاسخی برای آن پیدا نیست: داماش چرا باید نام یک برند از گروه امیرمنصور آریا را تبلیغ کند در حالی که کارخانه آبمعدنی داماش یا گروه امیرمنصور آریا هزینههایش را پرداخت نمیکنند؟ پاسخ این سوال را از کجا و از چه کسی باید گرفت؟ مسوولان استانی پیش از هر چیز دنبال این پاسخ باشند، اینکه چرا داماش نام داماش را یدک میکشد اما هزینههایش از سوی آن برند پرداخت نمیشود؟ پاسخ این سوال کلید این معماست، معمای بحران مالی داماش.