جوکری به نام " عادل "
عادل یک «ستاره» است.
به گزارش افکارنیوز، ۱) عادل یک «ستاره» است. به شدت دوست داشتنی. محبوب و دلنشین. عادل این شهرت عجینشده با محبوبیت را البته نه مرهون چهرهای زیبا است، که به هیچ عنوان نه سینمایی است و نه فتوژنیک و نه مدیون صدایی مخملین، که چه بسا گاهی دلخراش است و آزاردهنده.
عادل ستاره شد چون مشقتش را کشید. او یک حرفهای تمام عیار بود. او تاریخ رسانه پس از انقلاب را، دست کم در حوزه تلویزیون، به دو بخش تقسیم کرد؛ قبل از فردوسیپور و بعد از فردوسیپور!
۹۰، برنامهای که او ساخت یک خرق عادت به معنای مطلق کلمه بود. یک پدیده. یک شگفتی تمام عیار. عادل با برنامهاش یک الگو شد. نماد. متر و معیار.
او آستانه تحمل را به طرز خیرهکنندهای بالا برد. درهای نقد را آشکارا گشود. و مهمتر از هر چیز، اصلیترین رسالت رسانه را یعنی " نقد کانون قدرت " را در کیفیتی بیمثال و در فُرمی همه فهم ادا کرد. به گونهای که ۹۰ فوتبالی او، با همه آن نقادیهایش و عبور از خط قرمزهایش و گفتن " نگفتنی " هایش، حسرت فعالان حوزه سیاست و سینما و اقتصاد شد.
آری، عادل تا عادل شود، هم شجاعتی داشت در حد اعلا. هم به روز بود به شکلی مطلق. و هم زرنگ بود به شیوه رندان اساطیری.
۲) همه تاثیرات عادل اما مفید و ثمربخش نبوده است. او در سریال پربیننده و تاریخیاش، ۹۰، در کنار نقش مثبت درخشانش، نقشی دیگر هم ایفا کرده است. نقشی منفی و در تضادی کامل. نقشی که مولود کودک درون اوست. کودکی که به شدت مبتلا به بیماری زردی یا همان یرقان اطبا است. کودکی که میخواهد همه چیز را، این را با تشدید باید خواند، همه چیز را به شوخی بگیرد. گاهی حتی به استهزا! گاهی حتی به مسخره و مضحکه! به یُمن همین علاقه افراطی این کودک درون، این عادل پنهان، به زرد بودن است که گاهی ۹۰ زردترین برنامه تصویری جهان میشود و فردوسیپور، زردترین شومن دنیا!
۳) تنها در برنامه عادل است که قضای حاجت یک آفریقایی، ژان دی نگودی نامی، در ورزشگاه و پیش چشم گروهی، به تصویر کشیده میشود و از جعبه جادویی ۷۰ میلیونی دیده میشود، فراتر از همه خطوط قرمز همه تاریخ سیمای ایران!
تنها در برنامه عادل است که انگشت منشوری شیثدر شادی گل زیر ۱۸ سالش با نصرتی، چون سوژهای فنی! کارشناسی میشود و به صراحت و عریان دیده میشود.
تنها در برنامه عادل است که پلک بر هم زدن یکی مثل شیرینی چیزی حدود یک ساعت از وقت دو برنامه پیاپی را با چنان حجم بیننده و تعدد مخاطبی به خود اختصاص میدهد.
تنها در برنامه عادل است که روی انگشت در بینی کردن یک مربی و بازیکن و مسئول، با عرض پوزش، مکثمیشود.
تنها در برنامه عادل است که ترمیم موی یک فوتبالیست تاس و کلاه گیس گذاشتن یک مربی سوژه بحثمیشود.
و از این دست تنها مکثهای زرد پررنگ که در هیچ رسانه دیگری مجال بازتاب نمییابد میتوان به عمر برنامههای عادل و گزارشهای عادل، نشانه و نمونه و مصداق آورد.
۴) " مطایبه "، تلطیفکننده است. " مزاح "، تخفیف دهنده است. " شوخی "، زهر وقایع تلخ را میگیرد. آری، برای فوتبال آلودهای که پر است از دروغ و خبط و خطا، که لبریز است از کژی و کاستی و منکر، میتوان به جادوی مطایبه، به شیرینی شوخی و به طنز طنازی، از تلخی جانکاهش کاست. که مانع از تعمیم دلزدگیاش شد. که تصویر سیاهش را اندکی به چاشنی خنده روشن تر کرد.
اما اگر هجو بر جای " طنز " نشست و مطایبه جایش را به " مضحکه " سپرد، آنگاه همه چیز رنگ می بازد. نه سفید، سفید واقعی میماند و نه سیاه، سیاه حقیقی. نه پاکی سفیدی میماند و نه زشتیِ سیاهی. همه چیز نازل میشود. فرو میکاهد. از عمق به سطح میرسد. دم دستی میشود. شوخی میشود. فاجعه هم جوک میشود. دیگر از فجیعترین فاجعه هم وحشت نمیکنی. دیگر از بزرگترین آلودگی هم بدت نمیآید. خشمت نمیگیرد. چندشت نمیشود. هراست نمیگیرد. میخندی به آن. به فاجعه میخندی. به همه چیز میخندی… قباحت و زشتی هر چیز کریهی ریخته میشود. عادی میشود. عادت
میشود. مثل همین حالا. که لیچار و دشنام و و ناسزا، نقل و نبات شده است. دروغ سکه رایج بازار شده است. سیاهی، رنگ پس زمینه همه چیز شده است…
۵) در کنار همه خدماتی که عادل به فوتبال ایرانی و جامعه ایرانی کرده است این خیانت بزرگ را هم کرده است. اینکه گاهی زردی نگاه او، سلیقه مخاطب را تنزل داده است. نزول داده است. مبتذل کرده است. این شوخی با همه چیز، همچون " کیکی زرد " بوده است دستپخت " سرآشپز عادل " بر سر سفره ایرانی. که ذائقه ایرانی را به این طعام زرد و خوشمزه و سطحی عادت داده است. که انگار باید همه چیز را از دریچه شوخی و خنده و مضحکه و تفریح دید. که همه چیز را به مسخره گرفت. که این شوخی زشت دائمی، گاهی به خواهر و مادر " مسی " هم برسد. که رسید. که گاهی به نیمتنه و بالاپوش " لیما " مجری و مدل برزیلی هم برسد. که رسید. که
گاهی به موهای نامزد " زایتیسف " والیبالیست ایتالیایی هم برسد. که رسید.
۶) عادل ستاره است. ستارهای درخشان. اما خود او نیک میداند که ستاره ماندن بسی دشوارتر و خطیرتر از ستاره شدن است.
براي ستاره ماندن بايد هر روز و همواره خود را روتوش كرد. پيراست و اصلاح كرد. بايد بيرحمانه از خود به انتقاد نشست. و خود را بيش از هر ديگري از تيغ تيز نقد گذراند. عادل اين ستاره محبوب و مشهور چنين كرده است؟ چنين ميكند؟