جنگ علی دایی هم برای دربی، هم برای جدول
سرمربی پرسپولیس شاید لازم است در اهواز دوباره به بازیکنانی اعتماد کند که قدرت پرش و سرزنی روی سر مدافعان فولاد را داشته باشند.
به گزارش افکارنیوز، بحثداراییهای پرسپولیس در اهواز یک محور است، بحثچگونگی استفاده از داشتهها در همان اهواز بحثی دیگر! دایی در اهواز، ولو در ورزشگاهی که زمینش کیفیتی در تناسب بهتر و بالاتر از تختی دارد چقدر میتواند روی هنر هنرمندانش حساب کند؟!
محوریت بازیهای پرسپولیس در تمام روزهایی که دایی با تیمش در اینلیگآقایی کرد، روی پای بازیکنانی بود که روی زمین هنرمند بودند. یک مشت فانتزیباز که بازی فانتزی آنها اصلاح شده بود. پیام صادقیان و امید عالیشاه کمتر از تمام طول عمر خود در تیمی که دایی کنار خط آن میایستد دریبل میزنند.
محسن مسلمان میانه فصل از ذوبآهن خودش را جدا میکند و به پرسپولیس میآید. انگار در این جدا شدن از اصفهان، او گوشههایی از خصلتهای بازیاش را هم جا گذاشته. خصلتهایی که گاه و بیگاه فریادها و بعد اعتراضات و بعد خشم و برخوردهای یک لوکابوناچیچ را به همراه میآورد. «ور رفتنهایش» با توپ گم شده. مسلمان همچنان هنرش را به رخ میکشد اما نه مثل روزهایی که در ذوب آهن داشت.
اصلاح بازی فانتزیبازهایی کهداییدور خودش جمع کرده، از پرسپولیس تیمی ساخته که هرچند هنوز کامل نیست، هرچند هنوز در تمام طول بازی دلنواز و چشمنواز نیست اما هم هیجان برانگیزتر از قبل نشان میدهد، هم برنامهمحور است و هم سری در سرها درآورده. اضلاعی که با صادقیان، عالیشاه، کفشگری(که حالا مصدوم است)، خلعتبری و مسلمان ساخته میشود، فاز هجومی پرسپولیس را رعبآور کرده. پرسپولیس همچنان کم گل میخورد و البته بهتر از قبل گل میزند. گلهایی که محصول برنامههایی است که در طول تمرینها دیکته شده.
فاز بازی جدید پرسپولیس را میتوان روی زمین دید. علی دایی شاید در آزادی فقط بر حسب عادت همیشگیاش از آن تک مهاجم بلندقامت(یا حاتمی یا سیدصالحی) استفاده میکند وگرنه شاید اگر ترک عادت میکرد و در همین شخصیت فنی جدیدش به صورت کامل غرق میشد، همان تک سرزن را هم در زمین قرار نمیداد.
پرسپولیسعادت به سانتر کردن، عادت به هوا فرستادن توپ از خط دفاعی، عادت به سر به هوا شدن و حذف کردن هافبکها را از سرش بیرون کرده. مدتها است که پرسپولیس با شکل جدید تفکرات دایی، توپ را روی زمین زیر ساق هنرمند چند مهره تکنیکیاش میچرخاند و جلو میبرد. روشی که اگر فاکتور هماهنگی هم به آن افزوده میشد، امروز تفاضل گل پرسپولیس را به مراتب بالاتر از این میدیدیم.
علی دایی اما در اهواز و روی زمینی که براساس پیشبینی هواشناسی باید خیس و لیز هم باشد، چقدر میتواند روی هنر مردان تکنیکیاش حساب باز کند؟!خلعتبریکه نیست، کفشگری هم مصدوم شده، میماند جمعی از علیعسگر، صادقیان، مسلمان و شاید هم امید عالیشاه! این جمع چقدر میتوانند روی زمینی که چندان با توپ رابطه خوشایندی ندارند هنرمند باشند؟!
شاید لازم است علی دایی کمی به اصل خودش بازگردد. به همان مربی که هنوز در دنیای بازیگریاش گیر کرده بود. همان علی دایی که در هجده قدم میایستاد تا از کنارهها و جناحین برایش سانتر کنند و سر بزند!
علی دایی شاید لازم است در اهواز دوباره بهبازیکنانیاعتماد کند که قدرت پرش و سرزنی روی سر مدافعان فولاد را داشته باشند. حالا یا سیدصالحی و حاتمی یا سیدجلال و بنگر روی ضربات ایستگاهی. این شاید یک تغییر رویه اجباری و دمدستی باشد در روزی که هم زمین فولاد شرایط مناسبی برای کار روی زمین ندارد و هم مهرههای این تیم برای اجرای بازی مورد نظر دایی کافی نیستند.
بازی در اهواز، علی دایی را در مهمترین آزمون دورانمربیگریاش در پرسپولیس مینشاند. علی دایی در آستانه دربی هم باید برای صدر بجنگد هم برای دربی، هم نباید برایدربی محرومبدهد و هم حق ندارد فولاد را در چرخه مدعیان بگذارد.
هم باید تاکتیکهایش را لو ندهد و هم باید با تمام قوا و برنامههایش در زمین حاضر شود. فولاد به همین سادگی مبدل میشود به سختترین آزمون پرسپولیس و البته علی دایی! ۹۰ دقیقه جهنمی روبروی دایی نشسته. جهنمی بدتر ازدربی!