داربی را «انگشتیها» کشتند
در ایران میشود دوازدهم و سیزدهم شد، اما نمیشود داربی را باخت؛ این پیامی است که مدام از سکوها به قلب زمین مخابره میشود
به گزارش افکارنیوز، چیزی حدود ۲۴ ساعت دیگر داربی ۷۸ تهران برگزار خواهد شد و از همین حالا خیلیها نگران هستند که مبادا یک بازی بیکیفیت دیگر در ورزشگاه آزادی به نمایش دربیاید. سه داربی قبلی پایتخت که با نتیجه صفر بر صفر به پایان رسیدهاند، در مجموع به اندازه انگشتان یک دست هم موقعیت مرغوب گلزنی نداشتهاند. آخرین بازیکنی که در این مسابقه برای استقلال گل زده، یک سال است که فوتبال را به اجبار کنار گذاشته و از سرنوشت آخرین گلزن قرمزها در این بازی هم اطلاعی در دست نیست. همه اینها یعنی اینکه این بازی از مدار محبوبیت هواداران خارج شده و رفتهرفته
مقبولیت اجتماعیاش را از دست داده است. از اولین صندلیهای خالی ورزشگاه آزادی در داربی تهران، درست همان روزهایی رونمایی شد که دو تیم به صورت سریالی در شش بازی پیاپی تن به تساوی یکبریک دادند. حالا اما اوضاع به مراتب بدتر شده است؛ چه این که حتی از همان دو نوبت شادی گلهای دستهجمعی هم خبری نیست و سرخابیها از همان ابتدا تقسیم مسالمتآمیز امتیازات را به هر چیز دیگری ترجیح میدهند. منتقدان فوتبال در ایران افت کیفی داربی تهران را به مسایل مختلفی نسبت میدهند، اما به نظر میرسد در این میان نقش یک عامل نادیده گرفته شده است؛ خود هواداران!
واقعیت آن است که هواداران فوتبال در ایران «بیش از حد» به ضرورت شکستناپذیری در مقابل رقیب دیرینه پایبند هستند و همین مساله، امکان ارایه یک نمایش جسورانه را از پرسپولیس و استقلال میگیرد. اهالی این دو باشگاه بزرگ دقیقا تا زمانی در دایره اعتماد و احترام هستند که داربی را نباختهاند، وگرنه خونشان پای خودشان خواهد بود. حبیب کاشانی و حمید استیلی که شاید نامقبولترین زوج تاریخ فوتبال ایران را در پرسپولیس ساخته بودند، هر کدام بعد از تحمل دو شکست جداگانه در داربی مجبور به ترک موقعیت شغلیشان شدند. همین اتفاق به شکلی بسیار حادتر برای پرویز مظلومی رخ داد و او علاوه
بر خروج از استقلال، ناچار شد یک سال خانهنشینی را هم تحمل کند. در حقیقت هزینه باخت در داربی پایتخت، بسیار سنگین است و از این نظر شاید به ندرت بتوان مسابقهای باشگاهی در دیگر نقاط جهان را همتراز با شهرآورد تهران دانست. حتی در اسپانیا هم خوزه مورینیو به رغم قبول شکست پنج بر صفر مقابل رقیب دیرینه در حاشیه امنیت قرار میگیرد تا آرام آرام تیمش را بسازد، اما اینجا… برگردید به حاشیههای داربی ۷۴ و دوباره ببینید دهها هوادار پرسپولیسی را که از بیم رویارویی با همتایان سرمست آبیشان، نیمساعت زودتر ورزشگاه آزادی را ترک کردند و در یک تراژدی کامل هیچیک از سه گل
افسانهای ایمون زاید را ندیدند. در ایران میشود دوازدهم و سیزدهم شد، اما نمیشود داربی را باخت؛ این پیامی است که مدام از سکوها به قلب زمین مخابره میشود و شگفتانگیز اینکه صادرکنندگان همین پیغام روشن، هر بار از احتیاط بیش از حد سربازان داربی گله میکنند!
حتی همین نمادهای انگشتی اخیر هم نشانهای از فقدان ظرفیت کافی برای قبول برد و باخت در داربی تهران است. وقتی پرسپولیسیها بعد از ۴۰ سال هنوز به شش گلشان در داربی مینازند و استقلالیها به جای مباهات به دو قهرمانی آسیا ترجیح میدهند برتری در چهار مصاف پیدرپی را به رخ هواداران رقیب سنتی بکشند، این یعنی آنکه باخت به دشمن، رکیکترین واژه فرهنگ لغات فوتبال ایران است. این فرهنگ را خودمان ساختهایم، با انگشتهایمان؛ پس به مربیان تیمهای محبوبمان اجازه بدهیم دو دستی صندلی خودشان را بچسبند و همچنان هر داربی را با هشت عنصر دفاعی در ترکیب ثابتشان آغاز کنند.