تبلیغات
کد خبر: ۳۰۹۹۴۱

استقلال و روزهای سخت پیشِ رو

ایران دارای ۴ سهمیه ثابت در لیگ قهرمانان شده و امثال استقلال باید این اعتبار را حفظ کنند؛ اما با ابزار و شرایط موجود آیا شدنی است؟

به گزارش افکارنیوز، دزدی نیمه شب به خانه ای زد. هر قدر سعی کرد، در باز نشد، به ناچار شروع کرد به ضربه زدن به قفل، از صدای ضربه ها، مرد همسایه بیدار شد و پنجره را گشود، تا چشمش به دزد افتاد، متعجب پرسید چه می کنی؟ دزد جواب داد: طبل می زنم! مرد همسایه سؤال کرد: پس چرا صدا ندارد! دزد گفت: صدایش صبح درمی آید …


مجتبی جباری را باید بهترین بازیساز(Play maker) و پاسور حال حاضر فوتبال ایران نامید. او به صورت کاملاً ناگهانی و شوک آور استقلال را ترک کرد و بعد از این اتفاق فتح الله زاده و قلعه نویی نتوانستند جانشین مناسبی برای او یافت کنند. مجتبی رفت و خلاء وی در تمام ماه های اخیر احساس شد؛ اما استقلال با حربه ای دیگر و شکلی متفاوت گلیمش را از آب بیرون کشید و خود را به عنوان یک مدعی مطرح کرد. فرهاد مجیدی هم استقلال را در میانه های راه ترک کرد. خداحافظی «بودار» او نیز ضربه مهلکی به تیم آبی پوش پایتخت وارد کرد چرا که در روزهای غیبت جباری و نبود پاس های تودر و گل ساز، چشم امید همه استقلالی ها به کاپیتان محبوبشان بود تا از موقعیت های نصفه و نیمه گل بسازد و خلاء مجتبی را کمرنگ کند.

نكند

فرهاد خود یک تیم بود و در روزهایی که استقلال زیر صفر هم بازی می کرد، در یکی دو صحنه خود را جوری نشان می داد که در نهایت همه چیز به نفع تیمش رقم بخورد. او رفت تا هم دومین ستاره از استقلال کوچ کرده باشد و هم محبوبیت و تماشاگر از این تیم فاصله بگیرد.بعد از او نوبت پژمان منتظری بود، بازیکن محجوب اما بسیار متعصب و مؤثر. پژمان هم غزل خداحافظی سر داد تا دست استقلال حسابی خالی شود و در روزی که یکی از ۲ مدافع میانی تخصصی باقیمانده محروم یا مصدوم می شود، به ناچار از امثال ساموئل در قلب دفاع استفاده شود. این اما پایان ماجرا نبود.

جواد نکونام هم از استقلال جدا شد و به کویت رفت. البته جدایی کاپیتان تیم ملی شکلی متفاوت داشت. قصد و علاقه ای نداریم که وارد جزئیات شویم؛ اما برخلاف میل باطنی از جمع آبی پوشان جدا شد. اختلافات او با امیر قلعه نویی از اواخر فصل گذشته دست آخر کار خودش را کرد و موجب شد چهارمین ستاره و چهره سرشناس در چند ماه از استقلال فاصله بگیرد.

اینها یکی یکی خداحافظی کردند و مقصد جدیدی را برگزیدند؛ اما بر خلاف انتظارات استقلال بالا و بالاتر رفت. آبی ها به جمع ۴ تیم برتر جام حذفی راه یافته اند و در لیگ برتر نیز جزو بالانشینان و مدعیان اصلی فتح جاماند. در کنار این جدایی ها باید به مصدومیت ها و محرومیت ها نیز اشاره کرد؛ موردی که بارها و بارها چهره های تأثیرگذار دیگری نظیر خسرو حیدری، هاشم بیگ زاده و … را از حضور در ترکیب محروم ساخته است.

بازی با راه آهن را حتماً به خاطر دارید که قلعه نویی فقط ۳ بازیکن ذخیره روی نیمکت داشت و یکی از آنها نیز دروازه بان دوم تیم بود! بعد از انجام دو تعویض، آندو تیموریان در دقایق پایانی مصدوم شد و سرمربی از روی اجبار قصد داشت گلر ذخیره را در قامت یک هافبک راهی میدان کند که این هم با منع قانونی مواجه گشت و نهایتاً آندرانیک چند دقیقه ای مصدوم بازی کرد. در بازی های دیگر نیز وضعیتی مشابه آنچه ذکر شد وجود داشت؛ اما استقلال در غیاب جباری، فرهاد، پژمان، نکونام و همیشه یکی دو محروم و مصدوم اسمی دیگر در لیگ برتر و جام حذفی به مصاف رقبای سرسخت خود رفت و دست پر زمین مسابقه را ترک کرد.

در این ارتباط باید به هنر امیر قلعه نویی اشاره کرد.هنوز هم در رابطه با خیلی از مسائل(نظیر اتفاقاتی که منجر به جدایی نکونام شد) انتقاد داریم؛ اما آنچه باید بدان پرداخت، هنر او در بازی گرفتن و مدیریت در شرایط بحرانی است. خوب به خاطر داریم چند فصل قبل استقلال با پرویز مظلومی در صدر قرار داشت و مدعی اول قهرمانی به حساب می آمد. فرهاد مجیدی به شکلی کاملاً غیرمنتظره و سؤال برانگیز از آن تیم جدا شد و بعد هم مصدومیت های چند مهره کلیدی به این اتفاق پیوند خورد تا در نهایت سپاهان قهرمان شود. همه آن زمان می گفتند اگر فرهاد می ماند، قهرمانی استقلال صددرصد بود اما حالا وضعیت به مراتب بحرانی تر از آن روزهاست. بحرانی تر و حادتر است؛ اما استقلال همچنان خوب نتیجه می گیرد.

نكند
اینها تماماً به امیر قلعه نویی برمی گردد؛مردی که اصطلاحاً قادر است از چوب خشک هم بازی بگیرد. همیشه این ذهنیت در مورد او وجود داشته که با تیم های پرستاره خوب نتیجه می گیرد(که البته خود این مورد یکی از بزرگترین هنرهاست) اما در عمل چیزی جز این نیز به اثبات رسیده است. وی با تراکتورسازی کم ستاره آن هم در دومین فصل حضور دوباره اش در لیگ برتر نایب قهرمان شد و در هفته های اخیر نیز با سایه استقلال نتایج ارزشمندی گرفته است.

بازیکنان تهاجمی تیمی چون پرسپولیس را با استقلال قیاس کنید. مثلثخلعتبری، صادقیان و مسلمان پیش از آنکه سوت آغاز بازی دمیده شود، می تواند حکم به برتری پرسپولیس دهد اما استقلال در این جایگاه چه کسی را دارد؟ استقلال با چه نفراتی در لیگ برتر و جام حذفی مدعی شده؟ این تیم تنها دو مدافع میانی کلاسیک دارد. در سمت چپ خط دفاعی بیک زاده یک خط در میان بازی می کند و مصدومیت های متوالی امانش را بریده است. او که نباشد، پژمان نوری یا علی نیکبخت بازی می کنند. اولی که کاملاً واضح است پا به سن گذاشته و دومی نیز چند سالی هست که از سطح اول فوتبال ایران به دور است.

در سمت راست خسرو حیدری یا نبوده یا اگر هم بوده، محتاط و لرزان بازی کرده است. الان هم که مجدداً مصدوم است و حداقل ۲ هفته نمی تواند تیمش را یاری کند. خرید اجباری استقلال برای این منطقه از زمین مجید غلام نژاد است؛ بازیکنی که یک نیم فصل کامل در سایپا ذخیره بود. در میانه میدان از آندو تیموریان که صرف نظر کنیم، ستاره استقلال ساموئل است؛ بازیکنی که وقتی فوتبالش را آغاز کرد، شاید امثال مسلمان و صادقیان در گهواره بودند! حتم بدانید قلعه نویی اگر دستش بابت بازیکن باز بود، اینقدر به ساموئل فشار نمی آورد چون سن بالای او احتمال بروز هر اتفاقی را قوت می بخشد.

غیر از آندو و ساموئل، استقلال سیاوش اکبرپور را دارد و بعضاً پژمان نوری را. تونی هم خرید جدید آبی هاست که البته هنوز محک جدی نخورده و غیر از او ایمان باصفا هم هست! احمد جمشیدیان نیز بیشتر از آنکه در تمرین حاضر باشد، در کلینیک دکتر نوروزی است و اصلاً انگار نه انگار بازیکن این تیم به حساب می آید.

نكند

خط حمله هم تعریفی ندارد چون قلب استقلال(خط میانی) خوب نمی زند. برهانی روحیه ندارد(که البته خود قلعه نویی در این زمینه بی تقصیر نیست) که نیامده مصدوم شد. اولادی بیشتر از آن که بازی کند، محروم و مصدوم است. قاضی و نظری نیز هر از چند گاهی یک حرکتی می کنند… این استقلال بابت جدایی ۴ ستاره سرشناسش هم از بُعد نفری و فنی ضربه خورده، هم از لحاظ روحی افت کرده و دچار شوک شده؛ اما طبق آمار و روی کاغذ موفق ترین تیم حال حاضر فوتبال ایران است. این مورد بر توانایی های امیر قلعه نویی مهر تأیید می زند اما …

۴ هفته سخت و نفس گیر در لیگ برتر انتظار استقلال را می کشد. در اسفند ماه نیز لیگ قهرمانان آسیا کلید می خورد و بر سختی های کار اضافه می شود. در لیگ دو بازی آخر آبی ها مقابل فولاد در اهواز و تراکتورسازی در تهران است. فولاد رقیب اصلی استقلال به حساب می آید و تراکتور هم صددرصد آن زمان دارد برای کسب سهمیه می جنگد.

مهمتر از همه اینها لیگ قهرمانان است، مسابقاتی که همین مرحله نخستش در کوران لیگ و اردوهای ملی برگزار خواهد شد. بازی در این پیکارها ابزار خاص خود را می طلبد، آیا استقلال این ابزار را دارد؟ پارسال در همین مرحله هم جباری بود، هم فرهاد، هم نکونام و هم پژمان. جای نکونام، آندو آمده؛ اما تکلیف سایرین چه می شود؟روی خسرو و بیک زاده هم که نمی توان به صورت جدی حساب کرد چون همین حالا نیز مثل چینی بند زده می ماند و اصلاً معلوم نیست پس از بازی های پرفشار نیمه دوم بهمن و بعد از اردوی جدی تیم ملی از آنها چه می ماند؟ استقلال با کدام پتانسیل قرار است در آسیا حضور یابد؟ به فرض که هنر قلعه نویی توانست این استقلال خلع سلاح شده را در لیگ سیزدهم به جایگاهی مطلوب برساند؛ اما در رقابت های برون مرزی چه؟ آیا این هنر آنجا نیز به کار خواهد آمد؟

نكند

فوتبال ایران دارای ۴ سهمیه ثابت در لیگ قهرمانان شده و امثال استقلال باید این اعتبار را حفظ کنند اما با ابزار و شرایط موجود آیا شدنی است چه بسا «فاجعه» ای رقم بخورد و همه چیز طی یکی دو بازی از دست برود. شوخی بردار نیست، ۴ ستاره رفته اند، یکی دیگر در آستانه جدایی است، دو ملی پوش نیز نمی توانند تمام وقت و با تمام قوا در اختیار تیم باشند. سایرین هم به زور خود را می کشانند. آیا با تمام این تفاسیر می توان تنها به هنر و توانایی های قلعه نویی دلخوش کرد؟ گفتیم او از چوب خشک هم بازی می گیرد اما انصافاً حکایت ۴ فینال پایانی لیگ کاملاً متفاوت است و شرایطش با بازی های هفته های اخیر فرق دارد. می ترسیم از اینکه فاجعه ای در راه باشد. می ترسیم صدایش فردا دربیاید. فعلاً خبری نیست؛ اما اگر فردا همه چیز خراب شد چه؟
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات